Ένα reunion με τα πόδια

Δημοσιεύτηκε από economia 18/03/2020 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Mάρτιος 2020, τ. 992

ΒΟΡΕΙΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ του Κώστα Μπλιάτκα

 

 

 

 

 

 

– Θα πάρω το αμάξι μου 
στην τσέπη χαρτζιλίκι
κι απόψε τα μεσάνυχτα
θα ‘ρθώ Θεσσαλονίκη.

 

– Χμμμ ναι, αλλά πού θα παρκάρεις;

 

 

Είναι πραγματικός διάλογος μεταξύ δύο φίλων που είχαν να τα πούνε πάνω από τρεις δεκαετίες και τελικά συναντήθηκαν περπατώντας στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης. Η ατάκα βέβαια του πρώτου είναι από το υπέροχο τραγούδι του Ζαμπέτα που τραγούδησε ο Μητροπάνος το 1967. 

 

Είναι πράγματι πολύ καινούργιο και πολύ αστείο αυτό που συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη: Όλο και περισσότεροι, επειδή αρνούνται να μπουν –άλλωστε δεν είναι και εύκολο– στα λίγα και πάντα γεμάτα μέχρι… σαρδελοποίησης των επιβατών λεωφορεία του ΟΑΣΘ, κατεβαίνουν στην περιοχή του Μεγάρου Μουσικής και περπατούν μέχρι το κέντρο με τα πόδια από την παραλία. Είναι και o φόβος των ιώσεων μέσα στον συνωστισμό του λεωφορείου, αλλά και το ότι χρειάζεται να δώσεις μια περιουσία για να κατεβαίνεις στη δουλειά σου στο κέντρο με το αμάξι, χώρια που δεν υπάρχει χώρος για πάρκινγκ. 

 

Από το Μέγαρο μέχρι την Ίωνος Δραγούμη είναι 5 χιλιόμετρα δρόμος και χρειάζεσαι περίπου μία ώρα με μέτριο ρυθμό βαδίσματος.

 

«Τον τελευταίο καιρό συναντώ όλο και πιο συχνά φίλους και γνωστούς, και τελικά γινόμαστε ξανά μια παρέα», λέει ο ένας, προσθέτοντας: «να που ο άθλιος ΟΑΣΘ μας ήταν τελικά χρήσιμος σε κάτι!» 

 

Άλλος κάνει τη διαδρομή από την Μπότσαρη μέχρι τη Δωδεκανήσου και νιώθει πως πρόκειται για μια υπέροχη βόλτα, που του δίνει και την ευκαιρία για καθαρή σκέψη. «Είναι αυτό που λέμε πως ό,τι και να γίνει εμείς βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο. Ή αλλιώς το «σύνδρομο της Πολυάννας», έγραψε στο Facebook. Χώρια που πέντε χιλιόμετρα περπάτημα τη μέρα σε κάνουν πιο κομψό και απομακρύνουν τον κίνδυνο καρδιακής πάθησης. Να τα λέμε κι αυτά. Την ευχάριστη διάθεση την τονώνει στο smartphone η εφαρμογή που καταγράφει τα βήματα και τα χιλιόμετρα που περπατάμε ημερησίως. 

 

Άλλος αρχίζει τη βόλτα του από το Μακεδονία Παλλάς και πάει μέχρι τον Βαρδάρη, έκπληκτος κι αυτός με το πόσους γνωστούς βρίσκει στη διαδρομή σε ένα ανεπανάληπτο… reunion με τα πόδια!

 

Άλλος που μαγεύτηκε σε πρόσφατη επίσκεψή του εκεί από το Άμστερνταμ φαντάζεται τη Θεσσαλονίκη σαν μια ελκυστική ποδηλατούπολη των Βαλκανίων, ξεχνώντας βέβαια ότι πρέπει να αλλάξουν πολλά στη νοοτροπία μας για να λατρέψουμε τον δικυκλισμό σε μαζική κλίμακα. 

 

(Άσχετο: Στην πόλη που δεν έχει ούτε λεωφορεία, ούτε μέσο σταθερής τροχιάς, η προηγούμενη διοίκηση του δήμου δήλωνε ότι εχθρεύεται τα ΙΧ! Σουρεαλισμός.)

 

Αν δεν είχε βλακωδώς –και με ιδιοτέλεια βεβαίως-βεβαίως– ξηλωθεί το τραμ στα μέσα της δεκαετίας του 1950, αν δεν είχε βρικολακιάσει το μετρό, που από άλλους θεμελιώνεται εδώ και τριάντα χρόνια και από άλλους εσχάτως εγκαινιάζεται (!) με «μουσαμάδες», αν είχε υλοποιηθεί το σχέδιο του πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με τα 31 πάρκινγκ, από τα οποία έγινε τελικά μόνο ένα, αν δεν υπήρχε η βεβιασμένη κίνηση της προηγουμένης κυβέρνησης να κρατικοποιήσει τον ΟΑΣΘ και να απαξιώσει πλήρως το σύστημα των δημοσίων συγκοινωνιών της πόλης, ίσως αυτή η συζήτηση να μην είχε καν αρχίσει.

 

Η ιστορία όμως δεν γράφεται με αν! 

 

 

 

* Η φωτογραφία είναι του σπουδαίου φωτορεπόρτερ της Θεσσαλονίκης Μιχάλη Παππού. 

 

 

 

 

 

Αφήστε ένα σχόλιο