Γαλάζια ανάπτυξη: μπορεί να είναι βιώσιμη;

Δημοσιεύτηκε από economia 18/03/2020 0 Σχόλια Οικονομική Επιθεώρηση,

Οικονομική Επιθεώρηση, Mάρτιος 2020, τ. 992

ΓΑΛΑΖΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 

Συνέντευξη της Μαρίας Δαμανάκη στον Χάρη Σαββίδη

 

 

 

 

 

Αν η θάλασσα ήταν μια χώρα, θα ήταν η 7η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Προσφέρει ετησίως εισοδήματα πάνω από 2,5 δισ. ευρώ και το ποσό αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Περιλαμβάνει τους παραδοσιακούς τομείς (αλιεία, ιχθυοκαλλιέργεια, ναυτιλία) αλλά και νέους, όπως ο θαλάσσιος τουρισμός και οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Μόνο από τους κλάδους αλιείας και ιχθυοκαλλιέργειας αντλεί εισόδημα περίπου 1 στους 8 ανθρώπους παγκοσμίως. Για πάρα πολλά χρόνια κυριαρχούσε η αυταπάτη ότι η θάλασσα θα είναι πάντα εκεί για να παίρνουμε περισσότερα. Τώρα σιγά-σιγά αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν όρια στην ανάπτυξη. Χρειάζεται ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο, που θα διασφαλίζει ότι η διεύρυνση σε νέους τομείς της «γαλάζιας οικονομίας» θα είναι συμβατή με την αειφορία και θα αξιοποιεί τις ανεκμετάλλευτες δυνατότητες της θάλασσας (π.χ. οι ωκεανοί μπορούν να δώσουν το ένα τρίτο της απάντησης στην κλιματική αλλαγή). Και ποιος καταλληλότερος να μιλήσει για την «γαλάζια ανάπτυξη βάσει σχεδίου» από την πρώην αρμόδια Επίτροπο της ΕΕ για τη θάλασσα, που σήμερα είναι Παγκόσμια Γενική Διευθύντρια για τους Ωκεανούς της Nature Conservancy, Μαρία Δαμανάκη.

 

 

 

Τι είναι η «γαλάζια οικονομία»; Ποιες είναι οι βασικές οικονομικές δραστηριότητες στους ωκεανούς σήμερα;

 

Οι ωκεανοί καλύπτουν πάνω από το 70% της επιφάνειας της Γης και φιλοξενούν το 50-80% της ζωής στον πλανήτη. Ένα τεράστιο μέρος της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας αναφέρεται στη θάλασσα. Η γαλάζια οικονομία περιλαμβάνει όλες τις οικονομικές θαλάσσιες δραστηριότητες: τους παραδοσιακούς τομείς της αλιείας, της ιχθυοκαλλιέργειας, της ναυτιλίας, αλλά και νέους τομείς, όπως ο θαλάσσιος τουρισμός και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Οι τελευταίοι κερδίζουν όλο και μεγαλύτερη προσοχή τα τελευταία χρόνια. Τα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) δείχνουν τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες με βάση την παραγωγή και την απασχόληση (βλ. Πίνακα 1).

 


Η παραγωγή ενέργειας, η ναυτιλία και ο τουρισμός καταγράφουν τη μεγαλύτερη παραγωγή σε αξία, ενώ σχεδόν το μισό της απασχόλησης στις θάλασσες αφορά την παραγωγή τροφίμων. 

 

Τις τελευταίες δεκαετίες, η γαλάζια οικονομία αναπτύσσεται ταχύτατα. Η ανάπτυξή της θα ξεπεράσει τον μέσο ρυθμό ανάπτυξης του συνόλου της οικονομίας τα επόμενα δέκα χρόνια. Σήμερα η οικονομική δραστηριότητα στις θάλασσες προσφέρει περίπου 2,5 τρισ. δολάρια κάθε χρόνο – ποσό που αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2030. Αν η θάλασσα ήταν μια χώρα, θα ήταν η έβδομη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. 

 

Παράλληλα, οι ωκεανοί προσφέρουν τροφή για πάνω από 3 δισ. ανθρώπους, για τους οποίους τα θαλασσινά αποτελούν βασική πηγή πρωτεϊνών. Τα μισά από τα θαλασσινά που τρώμε προέρχονται από ιχθυοκαλλιέργεια. Η θαλασσινή καλλιέργεια (ψάρια, όστρακα, φύκια κ.λπ.) είναι ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος τομέας παραγωγής τροφίμων. Συνολικά, αλιεία και ιχθυοκαλλιέργεια δίνουν εισόδημα στο 10-12% του πληθυσμού του πλανήτη. Ο θαλάσσιος τουρισμός αναμένεται να τριπλασιαστεί τα επόμενα 15 χρόνια.

 

Επομένως, είναι εύκολο να αντιληφθούμε τη σημασία των ωκεανών στη ζωή μας.

 

 

Ποιες είναι οι σημαντικότερες επιπτώσεις στο περιβάλλον από την ανάπτυξη της γαλάζιας οικονομίας;

 

Η ανάπτυξη της γαλάζιας οικονομίας είναι τόσο ραγδαία, ώστε οι επιπτώσεις της στο θαλάσσιο περιβάλλον δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί πλήρως. Μαζί με τα οικονομικά οφέλη και τις νέες θέσεις εργασίας αναδύονται σημαντικοί κίνδυνοι. Για δεκαετίες, οι θάλασσες και οι ωκεανοί θεωρήθηκαν μια απέραντη και ανεξάντλητη πηγή πλούτου. Η ανθρωπότητα είχε –και έχει– την αυταπάτη ότι η θάλασσα θα είναι πάντα εκεί για να παίρνουμε περισσότερα. Τώρα σιγά-σιγά αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουν όρια στην ανάπτυξη, που ίσως δεν ήταν ορατά πριν από μερικά χρόνια. Οι σημερινές τάσεις απειλούν τόσο τη βιωσιμότητα όσο και την οικονομική ζωτικότητα των ωκεανών. Η υπεραλίευση, η θαλάσσια ρύπανση, η κλιματική αλλαγή επηρεάζουν αρνητικά την οικονομική δραστηριότητα και τη ζωή των παράκτιων κοινοτήτων και των νησιωτικών πληθυσμών. 

 

Ξεκινώντας από την υπεραλίευση, τα στοιχεία είναι σοκαριστικά. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) των Ηνωμένων Εθνών: 
• Tο 85% των παγκόσμιων ιχθυαποθεμάτων «βρίσκεται σε καθεστώς υπερεκμετάλλευσης, εξάντλησης ή αργής ανάκαμψης από την εξάντληση». 
• Η παράνομη, λαθραία και άναρχη αλιεία κοστίζει 25 δισ. δολάρια ετησίως. 
• Η προβληματική διαχείριση μειώνει την αξία της παγκόσμιας αλιείας κατά 50 δισ. δολάρια ετησίως.

 

Παράλληλα, η κλιματική αλλαγή είναι εξίσου καταστροφική. Επηρεάζει το κλίμα, τη σύσταση και τη στάθμη των θαλασσών και φυσικά την κατανομή των πάγων σε παγκόσμιο επίπεδο. Έχουμε πια διαπιστωμένα φαινόμενα αύξησης του pH και της στάθμης της θάλασσας. 

 

Οι ωκεανοί έχουν απορροφήσει το 90% της πλεονάζουσας θερμότητας και το 25% των εκπομπών άνθρακα, με συνέπεια να είναι σήμερα κατά 30% πιο όξινοι. 

 

Έχω την τύχη να προεδρεύω στο Συμβουλευτικό Δίκτυο της Ομάδας Υψηλού Επιπέδου για τη Βιώσιμη Οικονομία των Ωκεανών (High Level Panel for a Sustainable Ocean Economy), που αποτελείται από 14 πρωθυπουργούς (Αυστραλία, Καναδάς, Χιλή, Νησιά Φίτζι, Ιαπωνία, Ινδονησία, Γκάνα, Τζαμάικα, Μεξικό, Νορβηγία, Πορτογαλία, Κένυα, Ναμίμπια και Δημοκρατία του Παλάου). Δώσαμε πρόσφατα στη δημοσιότητα έκθεση που καταδεικνύει ότι η κλιματική αλλαγή θα μπορούσε να μειώσει την παραγωγικότητα της παγκόσμιας αλιείας έως και 12% μέχρι το 2050.

 

Εξάλλου, σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στους ωκεανούς θα κοστίσουν περίπου 428 δισ. δολάρια στην παγκόσμια οικονομία ετησίως έως το 2050 και 1,98 τρισ. δολάρια κάθε χρόνο έως το 2100.

 

Είναι επιβεβαιωμένο ότι η συνεχής αύξηση του pH και της θερμοκρασίας των θαλασσών έχουν προκαλέσει μεγάλη καταστροφή στους κοραλλιογενείς υφάλους σε όλο τον πλανήτη. Αν συνεχίσουμε έτσι, όλοι οι κοραλλιογενείς ύφαλοι θα έχουν αλλοιωθεί σημαντικά μέχρι το 2050. Αυτό έχει δραματικές συνέπειες για τον τουρισμό και τη θαλάσσια βιοποικιλότητα, και δημιουργεί κινδύνους φυσικών καταστροφών (πλημμύρες, τσουνάμι κ.ά.) για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. 
Το χειρότερο: Oι επιστήμονες εκτιμούν ότι πάνω από 143 εκατομμύρια άνθρωποι θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν εξαιτίας της ανόδου της στάθμης των θαλασσών μέχρι το 2050. 

 

Να μην ξεχνούμε και τη θαλάσσια ρύπανση: Έχει ήδη δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα. Αν δεν πάρουμε άμεσα μέτρα, οι θάλασσες θα περιέχουν περίπου 1 κιλό πλαστικών για κάθε 3 κιλά ψαριών μετά από δέκα χρόνια. Τα πλαστικά θα είναι περισσότερα σε όγκο από τα ψάρια το 2050. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το κόστος από τα θαλάσσια απορρίμματα επιβαρύνει με 259 έως 695 εκατ. ευρώ τον τουρισμό και την αλιεία κάθε χρόνο.

 

Δεν χωράει αμφιβολία ότι οι ανθρώπινες δραστηριότητες ασκούν τεράστια πίεση στα θαλάσσια οικοσυστήματα και απειλούν τη βιωσιμότητα των ωκεανών. Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι το σημερινό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης δεν είναι βιώσιμο. 

 

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις σύνθετες αυτές προκλήσεις; Χρειάζεται να περιορίσουμε την οικονομική δραστηριότητα στους ωκεανούς;

 

Η γαλάζια οικονομία είναι μια πραγματικότητα. Αυτό που χρειάζεται αλλαγή είναι το τωρινό μοντέλο ανάπτυξης που δημιούργησε η ανθρώπινη απληστία. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε στον εύκολο δρόμο με business as usual. Το νέο μοντέλο οφείλει να διασφαλίζει ότι η ανάπτυξη και διεύρυνση σε νέους τομείς της γαλάζιας οικονομίας θα είναι συμβατή με την αειφορία, με τη βιωσιμότητα των ωκεανών. 

 

Η απάντηση είναι η «Γαλάζια Ανάπτυξη βάσει Σχεδίου» (Blue Growth by Design). Αυτή η προσέγγιση επιτρέπει τη διαχείριση των ωκεανών με τρόπο που εξισορροπεί την οικονομική ανάπτυξη και τη διατήρηση του φυσικού πλούτου των θαλασσών. Οι βασικοί πυλώνες μιας τέτοιας αντίληψης είναι: 

• Η αξιοποίηση της πιο προηγμένης επιστήμης και τεχνολογίας για τη χαρτογράφηση και την κατάλληλη διαχείριση των θαλάσσιων πόρων.

• Η θεσμοθέτηση συστήματος διακυβέρνησης του θαλάσσιου χώρου εκτός των εθνικών οικονομικών ζωνών (High Seas) και αποτελεσματικού συστήματος περιφερειακής και διεθνούς διακρατικής συνεργασίας για την προώθηση των λύσεων. 
• Η επένδυση σε φυσικές λύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

 

Ας δούμε για παράδειγμα τον τομέα της αλιείας: Oφείλουμε να επιταχύνουμε τις προσπάθειες για ένα νέο μοντέλο που θα διασφαλίζει την οικονομική ευρωστία των ψαράδων, τη διαφάνεια κατά μήκος της παραγωγικής αλυσίδας και την υγιή ανάπτυξη των θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Χρειάζονται αυστηροί και αποτελεσματικοί –με βάση την επιστήμη– κανόνες για τη διαχείριση των ιχθυαποθεμάτων. Η επιστήμη και οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν νέα εργαλεία (Electronic monitoring, Fish Path, Fish Face) για τη συλλογή δεδομένων και την παρακολούθηση των ιχθυαποθεμάτων. Η οργάνωσή μου  (Τhe Nature Conservancy) εργάζεται συστηματικά για να εφαρμοστούν αυτά τα μοντέλα στον Ειρηνικό και Ατλαντικό Ωκεανό, με ειδικά προγράμματα για τη βιομηχανική αλιεία και τους ψαράδες που έχουν μικρά σκάφη αλλά παίζουν καίριο ρόλο για την τοπική κοινωνία και τις κοινότητες των αυτοχθόνων.

 

Μπορούμε να έχουμε αποτελέσματα; Ναι, μπορούμε. Κατά τη διάρκεια της θητείας μου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή κάναμε σημαντικά βήματα με την υιοθέτηση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής, καταφέραμε να επαναφέρουμε σε βιώσιμα επίπεδα 27 ιχθυοαποθέματα από μόλις 5 που παραλάβαμε μέσα σε 5 χρόνια. Και η πρόοδος συνεχίζεται. 
Φυσικά, πολλά έχουν να γίνουν ακόμα. Χρειάζεται, λόγου χάρη, να ενισχύσουμε τη συνεργασία σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο ενάντια στην παράνομη, λαθραία και άναρχη αλιεία με δημιουργία κοινού συστήματος πιστοποίησης στην εκφόρτωση των αλιευμάτων στα λιμάνια. 

 

Παράλληλα, οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι η υπεραλίευση, η ρύπανση και η κλιματική αλλαγή δεν περιορίζονται στα εθνικά σύνορα. Για τον λόγο αυτό εργαζόμαστε για μια νέα Συνθήκη υπό τον ΟΗΕ για την προστασία των ανοικτών θαλασσών (High Seas). Μετέχω σε αυτές τις διαπραγματεύσεις, που αφορούν το 50% του πλανήτη. 

 

Σήμερα όλος αυτός ο χώρος είναι χωρίς ιδιοκτησία (no man’s land). Στην πραγματικότητα, αποτελεί πεδίο πλουτισμού μόνο για τις χώρες που μπορούν να τον εκμεταλλευτούν. Μόνο 10 χώρες κερδίζουν πάνω από το 90-95% της αξίας των θαλασσινών που αλιεύονται στις ανοικτές θάλασσες (Κίνα, Ταϊβάν, Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Χιλή, ΗΠΑ, Φιλιππίνες, Ινδονησία, Γαλλία και Ισπανία). Η εξόρυξη σ’ αυτό τον θαλάσσιο χώρο θα είναι ο κρισιμότερος τομέας για τον έλεγχο του πλανήτη, γιατί μπορεί να αποδώσει ορυκτά από σπάνιες γαίες, κρίσιμα για την παραγωγή τεχνολογικών προϊόντων. Εδώ η Κίνα σήμερα διαθέτει σχεδόν μονοπώλιο. Στις συζητήσεις που γίνονται τεράστιο ενδιαφέρον συγκέντρωσε επίσης η αντιπαράθεση ανάμεσα σε ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες για τη χρήση του θαλάσσιου μικροβιώματος (marine genetic resources). Οι ανεπτυγμένες χώρες υποστηρίζουν την ελεύθερη πρόσβαση, ενώ οι αναπτυσσόμενες ζητούν τη διαφύλαξη της πανανθρώπινης κληρονομιάς.

 

Ένα άλλο παράδειγμα αφορά τη χρήση πλαστικών: Oι πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κατάργηση των πλαστικών μίας χρήσης, η υποχρέωση των κατασκευαστών να συμμετέχουν στο κόστος διαχείρισης των αποβλήτων και η ευαισθητοποίηση των καταναλωτών μπορούν να είναι αποτελεσματικά μόνο στο πλαίσιο ενός νέου μοντέλου κυκλικής οικονομίας. Έχουμε εξαιρετικά παραδείγματα απορρύπανσης των θαλασσών και ανακύκλωσης υλικών από τα πλαστικά απορρίμματα και τα δίχτυα και στην Ελλάδα. Είμαι περήφανη που συμμετέχω προσωπικά και τα στηρίζω όπως μπορώ.

 

 

Τι μπορούμε να κάνουμε για την κλιματική αλλαγή;


Τον περασμένο Σεπτέμβρη ήμουν στη Νέα Υόρκη, μετέχοντας στις διαπραγματεύσεις για το κλίμα στην αντιπροσωπεία του High Level Panel για τους ωκεανούς που σας ανέφερα. Παρά τις προσπάθειες των 14 πρωθυπουργών, τα αποτελέσματα υπήρξαν κατώτερα των περιστάσεων. Και το λέω αυτό γιατί συμμετείχα στη διαδήλωση έξω από τα Ηνωμένα Έθνη (εκεί όπου μιλούσε η Greta Thunberg) και ένιωσα τον παλμό, την ένταση χιλιάδων ανθρώπων, κυρίως νέων, και εντυπωσιάστηκα από τις προσδοκίες τους. Η ομάδα της Nature Conservancy που δουλεύει στον Καναδά μού είπε για ένα εκατομμύριο ανθρώπους στον δρόμο την επόμενη εβδομάδα. Δεν συμφωνώ με όλα όσα ζητούν οι νέοι σ’ αυτές τις εκδηλώσεις, αλλά ένα είναι σίγουρο: Πρέπει να βρούμε λύσεις. 
 

Εμείς λοιπόν (το High Level Panel for Oceans) δώσαμε στη δημοσιότητα μια πλήρη μελέτη για τις λύσεις που θα δώσει η θάλασσα. Αυτή ήταν η προσφορά μας. Οι ωκεανοί μπορούν να μας δώσουν το ένα τρίτο της απάντησης στην κλιματική αλλαγή.

 

Και για να αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα: Οι ωκεανοί μπορούν να μειώσουν τις παγκόσμιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 4 δισ. τόνους διοξειδίου του άνθρακα κάθε χρόνο μέχρι το 2030 και περισσότερο από 11 δισ. τόνους κάθε χρόνο μέχρι το 2050 σε σύγκριση με το business-as-usual σενάριο. Για να αντιληφθούμε τα μεγέθη, μια τέτοια μείωση θα ήταν αντίστοιχη με τις εκπομπές αερίων όλων των σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με βάση τον άνθρακα παγκοσμίως ή τις συνολικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στην Κίνα το 2014.Εμείς λοιπόν (το High Level Panel for Oceans) δώσαμε στη δημοσιότητα μια πλήρη μελέτη για τις λύσεις που θα δώσει η θάλασσα. Αυτή ήταν η προσφορά μας. Οι ωκεανοί μπορούν να μας δώσουν το ένα τρίτο της απάντησης στην κλιματική αλλαγή.

 

 

Και για να αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα: Οι ωκεανοί μπορούν να μειώσουν τις παγκόσμιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 4 δισ. τόνους διοξειδίου του άνθρακα κάθε χρόνο μέχρι το 2030 και περισσότερο από 11 δισ. τόνους κάθε χρόνο μέχρι το 2050 σε σύγκριση με το business-as-usual σενάριο. Για να αντιληφθούμε τα μεγέθη, μια τέτοια μείωση θα ήταν αντίστοιχη με τις εκπομπές αερίων όλων των σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με βάση τον άνθρακα παγκοσμίως ή τις συνολικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στην Κίνα το 2014.

 

Αν επενδύσουμε στην καθαρή ενέργεια με στόχο να αυξήσουμε την παραγωγή από ανανεώσιμες πηγές κατά 70% ως το 2022 (σε σύγκριση με το 2014), η εξοικονόμηση CO2 θα είναι τεράστια. Για να το πετύχουμε πρέπει να μειωθούν τα εμπόδια για την εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας στη θάλασσα (με σταθερές ή πλωτές ανεμογεννήτριες) και να αναζητήσουμε νέες καινοτόμες ενεργειακές πηγές, όπως είναι τα πλωτά φωτοβολταϊκά και οι πλατφόρμες κυματικής ενέργειας. Το νέο Ευρωπαϊκό Green Deal που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πριν από λίγες εβδομάδες θα μπορούσε να δώσει σημαντική ώθηση για τη μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Απλώς, εδώ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πρέπει να πάρουν τη σκυτάλη. 

 
 
Στις θαλάσσιες μεταφορές και τη ναυτιλία, μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις νέες διαθέσιμες τεχνολογίες για καλύτερη ενεργειακή απόδοση, τη χρήση καυσίμων χαμηλών εκπομπών άνθρακα, την επεξεργασία των αποβλήτων για να περιορίσουμε τους ρύπους στο θαλάσσιο περιβάλλον. Αυτό δεν θα ωφελήσει μόνο τα θαλάσσια οικοσυστήματα, αλλά θα δημιουργήσει και νέες θέσεις εργασίας για τη μετάβαση σε μια νέα οικονομία.
 
 
Τα φυσικά οικοσυστήματα στις παράκτιες περιοχές μάς προστατεύουν με τον καλύτερο τρόπο από το ενδεχόμενο καταστροφών λόγω της κλιματικής αλλαγής. Η λύση απέναντι στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας δεν μπορεί να είναι μόνο το τσιμέντο και τα φράγματα. Εκατό μέτρα ενός υγιούς παράκτιου οικοσυστήματος με αμμόλοφους ή παράκτια δάση (mangroves) μπορεί να μειώσει το ύψος και την ισχύ ενός κύματος κατά 60-85%. Τα φυσικά οικοσυστήματα του γαλάζιου άνθρακα (blue carbon) απορροφούν τρεις έως πέντε φορές περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από ένα σύστημα στην ξηρά. Στη Nature Conservancy δουλεύουμε για τη δημιουργία φυσικών υποδομών με στόχο την πρόληψη κινδύνων από φυσικές καταστροφές σε όλο τον κόσμο (Βραζιλία, ΗΠΑ, Μεξικό, Καραϊβική, Κολομβία), σε συνεργασία με μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες όπως η Lloyd’s, η Swiss Re, η ΑΧΑ. 
 
 
 
Μπορεί πράγματι η οικονομική ανάπτυξη να είναι συμβατή με ένα υγιές θαλάσσιο περιβάλλον; 
 
 
Το σίγουρο είναι ότι δεν έχουμε επιλογή. Όλο και περισσότερες έρευνες δείχνουν ότι η υποβάθμιση του περιβάλλοντος είναι καταστροφική για την οικονομία. Η ομάδα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) για τους Ωκεανούς, όπου μετέχω μαζί με άλλους 40 ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, έδωσε στη δημοσιότητα στο Νταβός μια νέα έκθεση που δείχνει ότι οι καύσωνες και η καταστροφή των φυσικών οικοσυστημάτων είναι ο τρίτος και τέταρτος μεγαλύτερος κίνδυνος για την οικονομία το 2020. Για πρώτη φορά, οι κίνδυνοι που σχετίζονται με το περιβάλλον καταλαμβάνουν τις πρώτες πέντε θέσεις για την επόμενη δεκαετία (Πίνακας 3). Περίπου το μισό από το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι ευάλωτο σε κινδύνους που σχετίζονται με το περιβάλλον. Επομένως, είναι ξεκάθαρο ότι η οικονομική ανάπτυξη μπορεί να προχωρήσει μόνο με την προστασία του περιβάλλοντος. 
 
 
 
Και για να μιλήσω για τη θάλασσα με βάση τη δική μου εμπειρία: Μαζί με την Christiana Palmer, γραμματέα της Επιτροπής για τη θαλάσσια βιοποικιλότητα, προεδρεύω στην Επιτροπή του ΟΗΕ για τις παράκτιες περιοχές. Έχουμε ήδη ανακοινώσει ότι, αν δεν επιταχύνουμε τη δράση μας ενάντια στην κλιματική αλλαγή, θα έχουμε 90.000 θανάτους από καύσωνες, πάνω από 2 εκατομμύρια ανθρώπους εκτεθειμένους σε πλημμύρες και 660.000 περισσότερους περιβαλλοντικούς πρόσφυγες κάθε χρόνο.
Μπορούμε να τα αποφύγουμε όλα αυτά, όσο είναι ακόμα καιρός. Προσφέροντας οξυγόνο, τροφή και προστασία από τις βλαβερές εκπομπές άνθρακα, οι ωκεανοί είναι ένας πολύτιμος σύμμαχος για ένα βιώσιμο μέλλον. Παράλληλα, είναι μια ανεξάντλητη πηγή «καθαρής» ενέργειας, που στηρίζει την οικονομική ανάπτυξη, δημιουργεί εκατομμύρια θέσεις εργασίας και συμβάλλει στην παγκόσμια οικονομική ευημερία. 
 
 
Η «Γαλάζια Ανάπτυξη βάσει Σχεδίου» προωθεί την ανάπτυξη που όχι μόνο προστατεύει αλλά και σε πολλές περιπτώσεις αποκαθιστά τα θαλάσσια οικοσυστήματα. Η επιστημονική κοινότητα, οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να διασφαλίσουν την ευημερία τόσο των ανθρώπων όσο και του πλανήτη. Η δημιουργία μιας βιώσιμης γαλάζιας οικονομίας αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα και τις μεγαλύτερες προκλήσεις της νέας εποχής.
 

 

Αφήστε ένα σχόλιο