Για να γνωριζόμαστε…

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 31/03/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Μερικά νούμερα, για να έχουμε την  αίσθηση των πραγμάτων αυτές τις ημέρες.

 

Το σύνολο των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα των τελευταίων εβδομάδων π.Κ. (=προ Κορωνοϊού, έτσι θα μετράει ο χρόνος πλέον) ήταν κάτι λιγότερο από 2.400.000 άνθρωποι (σχεδόν 1,3 εκατ. άντρες, ενώ 1,1 εκατ. γυναίκες). Κάτι λιγότερο από 1,8 εκατ. ήταν σε πλήρη απασχόληση, σχεδόν 700.000 σε μερική. Μέσες αμοιβές: 1.200 τον μήνα για τους άντρες, λιγότερο από 1.100 για τις γυναίκες, στα 410 ευρώ για τους μερικής απασχόλησης. (Προσοχή, όμως! Τα στοιχεία αυτά είναι από καταγραφές ΕΦΚΑ. Δηλαδή… δεν καταγράφεται η μαύρη εργασία – που ζει πολλούς ανθρώπους, ειδικά στο όριο. Ούτε η γκρίζα, δηλαδή εκείνη που μπορεί να καταγράφεται – και να αμείβεται – ως μερική αλλά να λειτουργεί ως πλήρης και βάλε).

 

Πάμε τώρα λίγο παραδίπλα: κάτι πάνω από 560.000 είναι το δυναμικό του κυρίως Δημοσίου, από δίπλα κι ένας αριθμός 65.000 σε έκτακτους/συμβασιούχους στον «στενό» δημόσιο τομέα (οι περισσότεροι στην Υγεία και Δημόσια Τάξη και την Εκπαίδευση. Όποιος θελήσει να προχωρήσει προς τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, θα βρεθεί σε δύσβατο έδαφος, τι μετράει και τι όχι στον υπολογισμό: πάντως γύρω στις 120.000 είναι μια τάξη μεγέθους. Ακόμη περισσότερο κινούμενη άμμος το πλαίσιο των αμοιβών: αναλόγως πως μετριούνται τα μεγέθη, προκύπτει μέσος όρος αμοιβών κατά 200-350 ευρώ μεγαλύτερος απ’ ότι στον ιδιωτικό τομέα «μετά τα Μνημόνια».

 

Σαφώς πιο ασαφές το πλαίσιο υπολογισμού των ελεύθερων επαγγελματιών, των επιτηδευματιών, των αυτοαπασχολούμενων: υπολογίστε γύρω στο ένα εκατομμύριο, αλλά μην προσδοκάτε αξιοπιστία είτε πάτε να βρείτε την άκρια από τις φορολογικές καταγραφές, είτε από τις ασφαλιστικές εισφορές. (Και, φυσικά, απόλυτο ναρκοπέδιο ο υπολογισμός εισοδημάτων, εδώ).

 

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα μια επίσκεψη στην μεγαλύτερη ομάδα συμπολιτών μας: σχεδόν 2.600.000 το πλήθος των συνταξιούχων, με μέση σύνταξη (κύρια) λίγο κάτω από τα 750 ευρώ, μέσο όρο επικουρικής στα 175 ευρώ. Εδώ, λογικά, τα στοιχεία είναι σταθερότερα, καθώς προκύπτουν από ΗΔΙΚΑ. (Στα κατώτατα, βρίσκονται γύρω στις 300.000 άνθρωποι με περίπου 400 ευρώ μηνιαίως, το 1/3 συντάξεις χηρείας). Ο Στέφανος Μάνος κήρυσσε ανέκαθεν ότι στην Ελλάδα γενικώς δεν ξέρουμε/δεν θέλουμε να μετράμε. Τώρα όμως, ξεφυλλίζοντας τα μέτρα απόσβεσης του σοκ της κρίσης – το οποίο, βέβαια, ούτως ή άλλως πλήττει εντελώς διαφορετικά τις παραπάνω κατηγορίες: όσες επιχειρήσεις μηδένισαν τζίρους (και θα μηδενίσουν, όσο κρατάνε οι καραντίνες), όσες είδαν τις εισπράξεις τους να καταρρέουν, όσοι εργαζόμενοι απολύθηκαν, όσοι βρίσκονται με ημιαπασχόληση, χώρια όσοι δεν θα πληρώνονται έγκαιρα, δεν έχουν σύγκριση με τις κατηγορίες που παραμένουν «εντός συστήματος» - το να έχουμε μια πρόχειρη έστω αίσθηση αυτών των μεγεθών είναι απαραίτητο.

 

Επιστρέψτε στον εαυτό σας έναν δυσάρεστα απλό υπολογισμό: έστω ένα ζευγάρι υπαλλήλων στον δημόσιο τομέα με εισόδημα 1200 ευρώ/μήνα το άτομο για Μάρτιο και Απρίλιο, θα εσοδεύσουν 4.800 ως οικογενειακός προϋπολογισμός. Έστω τώρα ένα ζευγάρι στον ιδιωτικό τομέα, με 1200 ευρώ/μήνα επίσης (αφήστε στην άκρια το αν οι μέσοι όροι είναι δίκαιοι, σωστοί κλπ.). Αυτοί, αν βρεθούν στην ανάγκη του επιδόματος των 800 ευρώ – και βλέπουμε ότι η πρώτη σοδειά αιτήσεων ήταν κάπου 300.000, και ανεβαίνει γρήγορα – θα έχουν την εξής κατάσταση; 2Χ600 (α’ 15θήμερο Μαρτίου) = 1200 ευρώ, συν 2Χ800 (υπόλοιπου 2μήνου)=1600 ευρώ, σύνολο 2800 ευρώ. Δεν πήραμε εδώ, ούτε τα κατώτερα ούτε τους εντελώς εκτός προστασίας.

 

Αυτή η βαθύτερη ανισότητα που εγκαθίσταται – σκεφθείτε διάρκεια του lock-down μετά τον Απρίλιο; μετά τον Μάϊο; σκεφθείτε ενδεχόμενη δεύτερη φάση; - είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Το πώς θα χρηματοδοτηθεί, όμως, από δημόσιους (=φορολογικούς, όντως λεφτόδεντρο δεν υπάρχει) πόρους μια ενδεχόμενη στήριξη διαρκείας όσων βρεθούν «εκτός», αυτό είναι το ακόμη μεγαλύτερο. Υπ’ αυτήν την έννοια, η συμβολική πρωτοβουλία Κυριάκου Μητσοτάκη να ζητήσει το 50% της αμοιβής των βουλευτών (που είναι στο 4-5πλάσιο του μεσαίου όρου αμοιβών, εντάξει;) να κατατίθεται υπέρ της εκστρατείας κατά του κορωνοϊού, έτσι όπως συμπαρέσυρε άλλες συμβολικές κινήσεις όπως της Προέδρου της Δημοκρατίας ή του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος αλλά και διαφόρων άλλων της υψηλής νομενκλατούρας, είχε την χρησιμότητά της (και ήταν, ειλικρινά, πολιτική/αντιπολιτευτική αστοχία το να ξεκινήσει συζήτηση από ΣΥΡΙΖΑ για επιβολή μέσω υποχρεωτικής απόφασης..).

 

Γιατί όμως είχε χρησιμότητα; Γιατί δείχνει την τάξη μεγέθους περικοπής που θα χρειαστεί – αν οι χρόνοι ξεφύγουν! – να επιβληθούν σε μισθούς στον δημόσιο τομέα και σε συντάξεις, αν είναι να προχωρήσει η ζωή εν κοινωνία. Το 20% και το 30% είναι κατώτερο του 50% – μένει όμως πολύ μεγαλύτερο του μηδέν (του 0) όσων θα βρεθούν εντελώς «εκτός», και ήδη των 53 ευρώ/μήνα που είναι η αναγωγή του 800άρικου. Άγρια πράγματα. Αλλά… εδώ.

 

Αφήστε ένα σχόλιο