"Καθιερώνουμε μια ρουτίνα!"

Δημοσιεύτηκε από economia 02/04/2020 0 Σχόλια άρθρα,

του Κώστα Μπλιάτκα

 

«Θα αρρωστήσουμε όλοι, μπαμπά;»

«Θα πεθάνουν οι παππούδες μου, μαμά;»

«Πότε θα βγούμε, μπαμπά;»

«Ποτέ θα πάω στο σχολείο;»

Αυτές είναι οι πιο συνηθισμένες αλλά και αδυσώπητες ερωτήσεις από τα παιδιά

 

 

Δύο είναι οι βασικές προκλήσεις που φαίνεται ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε σε αυτή την ιδιαίτερη συγκυρία. Η πρώτη είναι η ανησυχία των παιδιών, αλλά και των ενηλίκων, σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους που εγκυμονεί ο νέος ιός και η δεύτερη η σωστή διαχείριση της καθημερινότητας. Μιλήσαμε σχετικά με τη Μαρία Χατζηπανταζή, συμβουλευτική ψυχολόγο, απόφοιτο του ΑΠΘ, που μετεκπαιδεύτηκε στο City University of London (MSc στη συμβουλευτική ψυχολογία) και εκπαιδεύτηκε στην αντλεριανή και τη συστημική ψυχοθεραπεία, καθώς και στην ψυχοθεραπεία παιδιών και εφήβων.

«Οργανώνουμε τη μέρα μας. Φτιάχνουμε ένα πρόγραμμα για τον εαυτό μας και παρακινούμε και τα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο», προσθέτει. «Προτρέπουμε τα παιδιά μας να ασχοληθούμε με δημιουργικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες, όπως διάβασμα, κόμικς ή λογοτεχνικών βιβλίων, ταινίες, επιτραπέζια παιχνίδια, μουσική, χορό, ζωγραφική κ.ά. Εντάσσουμε τη φυσική άσκηση στην καθημερινότητά μας και παρακινούμε τα παιδιά μας να ασκηθούν μέσα στο σπίτι. Υπάρχει πληθώρα διαθέσιμων 30λεπτων προγραμμάτων στο διαδίκτυο.» 

 

 

 

Είναι δύσκολο να βρεις «οδηγίες προς ναυτιλομένους», καθώς ζούμε δύσκολες και πρωτόγνωρες στιγμές σε αχαρτογράφητα νερά. Παρόλ’ αυτά, ποια πράγματα πρέπει να έχουμε υπόψη όσον αφορά τη δύσκολη καθημερινότητα;

Δύο είναι οι βασικές προκλήσεις που φαίνεται ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε σε αυτή την ιδιαίτερη συγκυρία. Η πρώτη είναι η ανησυχία των παιδιών, αλλά και των ενηλίκων, σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους που εγκυμονεί ο νέος ιός και η δεύτερη η σωστή διαχείριση της καθημερινότητας.

Αρχικά, είναι σημαντικό να αναλογιστούμε αν έχουμε εμείς οι ίδιοι σωστή πληροφόρηση και αν αντιμετωπίζουμε την πρόκληση αυτή στις σωστές της διαστάσεις. Όταν π.χ. οι ίδιοι βιώνουμε στρες σχετικά με το ζήτημα αυτό, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το μεταδίδουμε και στους γύρω μας. Όταν το στρες έχει να κάνει με τον περιορισμό μας στο σπίτι και την αδράνεια, σκεφτόμαστε τις επιλογές μας ώστε να μείνουμε δραστήριοι, είτε ως άτομα είτε ως οικογένεια, ανάλογα με τις προσωπικές μας ανάγκες. 

Μερικές απλές αλλά χρήσιμες συμβουλές είναι:

• Διαφοροποιήστε και προσαρμόστε τις καθημερινές σας δραστηριότητες έτσι ώστε να μπορείτε να ανταποκριθείτε στην τωρινή πραγματικότητα και εστιάστε σε αυτά που μπορείτε να διεκπεραιώσετε και όχι σε αυτά που δεν μπορείτε.

• Η καινούργια πραγματικότητα μας καλεί να αλλάξουμε προτεραιότητες –και κατά συνέπεια προσδοκίες– και να εστιάσουμε σε αυτά που έχουν περισσότερο νόημα αυτή τη στιγμή και μας προσδίδουν μεγαλύτερη ικανοποίηση.

 

Μέσα στο σπίτι συχνά-πυκνά ο κόσμος παραπονιέται ότι κάνει ερεβώδεις σκέψεις και νιώθει ότι φλερτάρει με την κατάθλιψη. Πώς ξεπερνιέται αυτό;

Μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να κάνουμε μικρά διαλείμματα από το άγχος της τρέχουσας κατάστασης και να αφιερώσουμε μερικά λεπτά σε κάτι που μας ευχαριστεί. Υπάρχουν πολλές δραστηριότητες που δεν είχαμε ποτέ χρόνο να πραγματοποιήσουμε και τώρα μας δίνεται η χρυσή ευκαιρία.

Πάνω απ’ όλα, να ελέγξουμε αρνητικές και καταστροφικές σκέψεις και να εστιάσουμε σε περισσότερο αισιόδοξες και θετικές. Για παράδειγμα, να μην κολλάμε στους περιορισμούς που υπάρχουν μέσα στο σπίτι, αλλά να δούμε τις νέες δραστηριότητες που μπορούμε να κάνουμε με τα παιδιά μας.

Σχετικά με την ενημέρωση των παιδιών, τι να προσέξουμε; Ρωτάνε συνεχώς…

«Θα αρρωστήσουμε όλοι, μπαμπά;», «Θα πεθάνουν οι παππούδες μου, μαμά;», «Πότε θα βγούμε, μπαμπά;», «Ποτέ θα πάω στο σχολείο;»

Αυτές είναι οι πιο συνηθισμένες αλλά και αδυσώπητες ερωτήσεις από τα παιδιά.

Πρέπει να απαντούμε με ειλικρίνεια και ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Η απάντηση πρέπει να συνάδει με το επίπεδο της γνωστικής του ηλικίας. Ειλικρινής απάντηση αποτελεί στην περίπτωση αυτή το ότι «κάνουμε ό,τι πρέπει για να προστατευτούμε από το να νοσήσουμε, αλλά, και αν νοσήσουμε, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πεθάνουμε. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν νοσήσει και είναι καλά. Ακολουθούμε όλους τους κανόνες και εδώ είμαστε όλοι ασφαλείς και περιμένουμε τις οδηγίες. Μόλις ενημερώσουν σε λίγο καιρό ότι είμαστε ασφαλείς, τότε θα μπορούμε να βγούμε ελεύθερα και να ζήσουμε ξανά όπως πριν από λίγο καιρό».

Παρέχουμε υπεύθυνη και αξιόπιστη ενημέρωση στα παιδιά μας και τα βοηθάμε να αναζητήσουν τα ίδια αξιόπιστες και έγκυρες πηγές πληροφόρησης. Εντοπίζουμε παράλληλα και αποσαφηνίζουμε τυχόν υπερβολές και ανακρίβειες στις πληροφορίες που δέχονται.

Επίσης:

• Εφαρμόζουμε και εξηγούμε όλους τους κανόνες υγιεινής που πρέπει να τηρούν τα παιδιά μας.

• Συζητούμε για τη σημασία της ατομικής ευθύνης και του αυτοπεριορισμού.

• Επικοινωνούμε τη διαθεσιμότητά μας να συζητήσουμε και κυρίως να ακούσουμε τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του παιδιού μας.

• Επιτρέπουμε στα παιδιά μας να εκφράσουν τα δυσάρεστα συναισθήματα που νιώθουν (φόβο, θυμό, άγχος). Εξηγούμε ότι αυτά τα συναισθήματα είναι αναμενόμενα και φυσιολογικά.

• Μοιραζόμαστε και επεξεργαζόμαστε και τα δικά μας συναισθήματα, με σκοπό να μην μεγεθύνονται οι παράλογοι και υπέρμετροι φόβοι μας.

• Καθησυχάζουμε τα παιδιά όταν είναι αναστατωμένα με το ζήτημα αυτό: πάντα πρέπει να θυμόμαστε πως όταν είμαστε εμείς ψύχραιμοι, αυτό δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας και στα παιδιά.

Αφήστε ένα σχόλιο