"Ανησυχώ για τις αρχαιότητες του μετρό της Θεσσαλονίκης"

Δημοσιεύτηκε από economia 03/04/2020 0 Σχόλια Οικονομική Επιθεώρηση,

 

Νίκος Σταμπολίδης*, διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης

 

συνέντευξη στη Λαλέλα Χρυσανθοπούλου για το Greek Business File April - May 2020 No 125

 

Είναι στο τιμόνι του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης ένα ιδιαίτερα δημιουργικό -όπως αποδείχτηκε- τέταρτο του αιώνα κατά τη διάρκεια του οποίου κατάφερε να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Ο λόγος για τον καθηγητή και διευθυντή του Μουσείου, Νίκο Σταμπολίδη, που μιλάει για τη γοητεία του παρεθόντος, για τον αρχαιολογικό χώρο και το Μουσείο της Αρχαίας Ελεύθερνας, για τις ιδέες και τις προτάσεις του για την επόμενη μέρα...

 

 

 

 

Η έκθεση «Πικάσο και Αρχαιότητα. Γραμμή και πηλός» που οργανώσατε πέρσι στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ξεχώρισε ως ένα από τα αξιομνημόνευτα καλλιτεχνικά γεγονότα του 2019. Μπορείτε να μας περιγράψετε τα σχέδιά σας για το 2020; Τι να περιμένουμε από το Μουσείο στην αυγή της νέας δεκαετίας;

Η έκθεση «Πικάσο και Αρχαιότητα: Γραμμή και Πηλός» είχε όντως έναν τεράστιο αριθμό επισκεπτών αλλά αυτό δε μου έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί πληθώρα επισκεπτών είχαν μεγάλες αρχαιολογικές ή αρχαιολογικές και μοντέρνας Τέχνης εκθέσεις, λόγου χάρη οι εκθέσεις με πανανθρώπινα θέματα: Έρωτας – Υγεία – Θάνατος, ή παλαιότερα ο Νταλί ή τα σχέδια της Γκερνίκα του Πικάσο.

Εκείνο που με χαροποιεί, πέραν της προσέλευσης του κόσμου, είναι η αγάπη και το ενδιαφέρον των επισκεπτών για την έκθεση, για τις ιδέες και τα μηνύματά της, τους συνδυασμούς των αρχαιοτήτων με τα έργα του Πικάσο, τον τρόπο παρουσίασης, τα κείμενα και την ουσία της, τον Κατάλογό της… Ήταν σημαντικό να βλέπεις ανθρώπους που επισκέπτονταν την έκθεση 3-4 και 5 φορές, φέρνοντας όλο και περισσότερους φίλους τους, οι ερωτήσεις τους, οι συζητήσεις τους… Μού ξαναθύμισαν αυτό που λέγει ο Αριστοτέλης: «ο άνθρωπος του ειδέναι ορέγεσθαι φύσει» (ο άνθρωπος από τη φύση του θέλει να μαθαίνει). Αυτό αποτελεί επιτυχία μιας έκθεσης και, φυσικά, όσο περισσότεροι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την ουσία, τόσο ανεβαίνει το επίπεδο, όχι μόνον της γνώσης αλλά και της αισθητικής…

Για το 2020 ετοιμάζεται μια έκθεση την άνοιξη, για τον Takis, σε συνεργασία με την Tate Gallery του Λονδίνου, στην οποία δεν εμπλέκομαι και μία το φθινόπωρο, στη γνωστή πτέρυγα της Ντόλλης Γουλανδρή. Πρόκειται για τη δεύτερη έκθεση της σειράς «Άγονη Γραμμή», που τώρα θα περιλαμβάνει τα μικρά, ακριτικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου: Κάλυμνος, Τέλενδος, Πάτμος, Λειψοί, Λέρος, Φούρνοι, Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι ουσιαστικά την ελληνική, μικρή μας Πολυνησία, που στην αρχαιότητα ήταν τα περισσότερα συνδεδεμένα με τη Μίλητο, της Μικρασιατικής ακτής, και φθάνουμε έως τα Ψαρά βορειότερα. Πρόκειται για μία έκθεση που θα αναφέρεται και στα πολλαπλά ναυάγια της περιοχής σε συνεργασία με τις Εφορείες Δωδεκανήσου, Χίου και την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων. Και, όπως και στην προηγούμενη έκθεση με την λεπτομερή και προσεκτική δουλειά του επί χρόνια συνεργάτη μου Γιώργου Τασούλα.

 

Πως εξελίσσεται ο διάλογος μεταξύ της «κλασσικής» αρχαιότητας και των σύγχρονων μορφών τέχνης;

Όπως ίσως γνωρίζετε το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης από πολύ νωρίς είχε αρχίσει να αναπτύσσει εκθέσεις και διαλόγους όχι μόνον για την Αρχαιότητα αλλά και για την Αναγέννηση και τη Μοντέρνα Τέχνη.

Σας θυμίζω την έκθεση το 1999 για τον Νταλί στο Μέγαρο Σταθάτου, όπου και εκεί οι ουρές των επισκεπτών έφθαναν στη Βασιλίσσης Σοφίας και αμέσως μετά το 2000 την ανταλλαγή των σχεδίων της Γκερνίκα του Πικάσο ήλθαν σε εμάς και τα Κυκλαδικά ειδώλια που στείλαμε στο Reina Sofia στη Μαδρίτη.

Φυσικά, ο πρώτος διάλογος ανάμεσα στην αρχαία κυκλαδική και ελληνική Τέχνη με έργα των Brancusi, Moore, Modigliani, Picasso, Matisse, Hepworth κ.ά. έγινε το 2006 στο Μουσείο μας με την ευγενή χορηγία του Ιδρύματος Στ. Νιάρχος.

Η ένταση και η ανάπτυξη ανάλογων εκθέσεων που παρατηρείται πρόσφατα και εννοώ τη σειρά «Θεϊκοί Διάλογοι» με τις εκθέσεις Cy Twombly και Αρχαιότητα και Πικάσο και Αρχαιότητα: Γραμμή και Πηλός προέρχεται όχι μόνον από την επιθυμία της Προέδρου και του Δ.Σ. του Μουσείου για μιαν ανανεωμένη προσέγγιση των παλαιότερων διαλόγων αλλά από μία ουσιαστική και τεκμηριωμένη επιστημονικά σειρά, που χρειάζεται γνώση, φαντασία, συνδυαστικούς διαλογισμούς, μιαν άλλη αισθητική από τους επιμελητές εκάστης έκθεσης και που το αλάνθαστο κριτήριο του κοινού την προσλαμβάνει ατόφια.

 

 

Βρίσκεστε στο «τιμόνι» του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης εδώ και περίπου ένα τέταρτο του αιώνα. Πώς εξελίχθηκε το Μουσείο στη διάρκεια αυτής της περιόδου; Ποιοι είναι οι στόχοι σας για το μέλλον;

Τί μού θυμίσατε τώρα! Την αείμνηστη Ντόλλη Γουλανδρή, την πρώτη μας γνωριμία το 1992, όταν μαζί με τον δάσκαλό Γιώργο Δεσπίνη, τον Άγγελο Δεληβοριά και τον γλύπτη Στέλιο Τριάντη ήμασταν από τους λίγους που συζητούσαμε για την μη αυθεντικότητα του κούρου του Μουσείου Paul Getty που είχε έρθει στο ΜΚΤ. Από τότε έως το 1996 η αείμνηστη Ντόλλη Γουλανδρή είχε βαλθεί να με φέρει στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ως Διευθυντή και τελικά με έπεισε με το ακαταμάχητο επιχείρημα: «θα μπορείς να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα», εννοώντας όλο αυτό που ακολούθησε στα χρόνια μετά το 1995/96. Δεν μπορώ, λόγω χώρου και χρόνου, να σας παρουσιάσω εδώ αυτό το δημιουργικό τέταρτο του αιώνα (1996-2020). Θα ήταν ωραίο να το διαβάσετε σ’ ένα βιβλίο που ετοιμάζω για την εμπειρία μου αυτή. Το τί έχει γίνει το ξέρετε όλοι, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο καλά. Το μικρό, ιδιωτικό μουσείο, με όλες τις δυσκολίες, πώς έχει γίνει σήμερα. Και δεν εννοώ τα εμφανισιακά, τα φαινόμενα –που φυσικά κι αυτά παίζουν ρόλο και έχουν τη σημασία τους− αλλά τα αθόρυβα, τα ουσιαστικά, αυτά που χτίζουν την ιστορία του, συνελόντι ειπείν τους αγώνες και τις αγωνίες μου, κυρίως τους ανθρώπους, τους συνεργάτες μου που χωρίς αυτούς ελάχιστα ουσιαστικά πράγματα θα είχαν γίνει, το μικρό μελίσσι στα ισόγεια και τα υπόγεια του Μεγάρου Σταθάτου, εκεί που γίνεται η παραγωγή του μελιού της γνώσης, αυτό που συνηθίζω να λέω ‘γιατί στα υπόγεια είναι η θεά’. Κι η θεά δεν είναι τίποτα άλλο από το όραμα που το κάνεις πραγματικότητα αλλά με ανθρώπινο πρόσωπο. Το Μουσείο, όπως και κάθε πολιτιστικός οργανισμός, είναι οι άνθρωποί του, οι ανθρώπινες σχέσεις και κυρίως μέσα στην ένταση που φέρνει η πραγματική δημιουργία. Επομένως, μην περιμένετε να σας τα πω εδώ. Ψάξτε πώς ήταν το Μουσείο και πώς έγινε.

Όσο για το μέλλον; Θα μπορούσα να σας αναλύω ώρες ιδέες, εκθέσεις, προγράμματα. Άλλα εφικτά, άλλα ανέφικτα και όμως εφικτά. Σας θυμίζω μόνον τα αμετακίνητα έργα Τέχνης της Αρχαιότητας, της Αναγέννησης ή τα μοντέρνα, που δεν έχουν ταξιδέψει παρά μόνο στο Μουσείο μας ή που άρχισαν να ταξιδεύουν με πρώτο προορισμό το Μουσείο μας. Όμως για να μη μακρηγορώ θα ήθελα να επαναλάβω εδώ την αγαπημένη φράση των αρχαίων: «άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε θεός κελεύει». Θα δούμε…

 

 

Πώς συνδυάζετε την απαιτητική δουλειά διεύθυνσης ενός δυναμικού μουσείου με τις ακαδημαϊκές σας υποχρεώσεις στο Πανεπιστήμιο Κρήτης; Γιατί επιλέξατε να διευθύνετε ένα μουσείο;

Είναι ένα ερώτημα που μού τίθεται συχνά. Θα μού επιτρέψετε να ξεκινήσω την απάντηση από το τελευταίο σας ερώτημα. Όμως ο σοφός νομοθέτης έχει προβλέψει ότι κάποιος δύναται να εργάζεται σε συναφή με την επιστήμη του αντικείμενα ανεξαρτήτως του φορέα –εάν δηλαδή πρόκειται για Δημόσιο ή Ιδιωτικό τομέα−. Και αυτό γιατί νομίζω έτσι οι γνώσεις και η εμπειρία από τον ένα τομέα στον άλλο, μόνο ωφέλεια μπορεί να προσφέρει, αρκεί κανείς να οριοθετεί προς όφελος της επιστήμης και της κοινωνίας.

Από τη μια μεριά, η Πανεπιστημιακή διδασκαλία που μετατρέπει τη γνώση σε σοφία είναι ουσιαστικά μια διαδικασία μετάδοσης που διαμορφώνει την παιδεία (όχι μόνον της εκπαίδευσης) της νέας γενιάς, παράγοντας πολίτες με ουσιαστικό μορφωτικό επίπεδο. Την ίδια στιγμή οι διδάσκοντες, οι καθηγητές, διδασκόμαστε από τη νέα γενιά κάθε φορά, εμβολιαζόμαστε από την καθαρή ματιά τους, από τον τρόπο που βλέπουν και σκέπτονται, και ανανεώνουμε και τις δικές μας απόψεις και σκέψεις. Εδώ έρχεται η ορθή τομή του Λόγου, που ανέφερα πριν. Αυτό, λοιπόν, που γίνεται στο Πανεπιστήμιο, το διδάσκεις με άλλους τρόπους στο κοινό του μουσείου, σε διαφορετικούς ανθρώπους και ηλικίες, Έλληνες και ξένους, διδάσκεις τρόπους να δεις, να σκεφτείς, να θαυμάσεις, είναι θέμα μετάδοσης γνώσης και αισθητικής. Το Μουσείο είναι επίσης χώρος των Μουσών, όλων των Μουσών, θυμάμαι την επιγραφή στο επιστύλιο της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης «Μούσαις, Χάρισι θύε» να θυσιάζεις (να προσφέρεις) στις Μούσες και στις Χάριτες αντιπελαργίζοντας, ανταποδίδοντας τα δώρα που έχεις προς τους άλλους, προς τους ανθρώπους, την κοινωνία. Άλλωστε, η Αρχαιολογία είναι δημόσιο αγαθό. Επομένως, το Πανεπιστήμιο και το Μουσείο τα βλέπω ως συγκοινωνούντα δοχεία.

Όσο για τη διεύθυνση ενός δυναμικού μουσείου, που αναφέρατε, το «δυναμικό» μουσείο δεν είναι μόνον οι χώροι και οι τοίχοι του, τα εκθέματα, το shop ή το cafe του. Το μουσείο το καθιστάς δυναμικό, το δημιουργείς, κομμάτι-κομμάτι, το χτίζεις στον χρόνο, με προσοχή, ιδρώτα –σωματικό και ψυχικό− βάζεις τον στόχο, έχεις στοχοπροσήλωση και βάζεις τον πήχυ όλο ψηλότερα, κι όλο ψηλότερα, όπως λέει και ο ποιητής να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα, έτσι σηκώνεις μαζί σου και τους άλλους. Κι αυτό δε γίνεται από μόνο του ούτε και το κάνεις μόνος σου. Διαλέγεις συνεργάτες, συν-δημιουργούς, τους εμπνέεις και σε εμπνέουν. Δημιουργείς σε αγαστή συνεργασία μαζί τους. Το λεγόμενο ‘management’ δεν είναι σήμερα πια μόνο ‘αριθμοί’ ή ‘ανάπτυξη’, όπως θέλουν να τη βλέπουν στενά άνθρωποι από κλάδους αλλότριους, το σύγχρονο management ξεκινά από σένα, από τη συμπεριφορά σου, από τους ανθρώπους, χωρίς τους οποίους δε γίνεται τίποτα. Όχι μόνον με λόγια, αλλά και πράξεις, προσπάθεια καθημερινή, ένα κομμάτι ατόφιας ζωής και προσφοράς.

 

 

 

 

Στην αρχαία Ελεύθερνα γεννήθηκαν ο ποιητής Λίνος, ο φιλόσοφος Διογένης, ο τραγικός ποιητής Αμέτωρ και ο γλύπτης Τιμοχάρης. Η Ελεύθερνα βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη, περίπου τριάντα χιλιόμετρα νότια του Ρεθύμνου σε υψόμετρο 380 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Η πόλη φημολογείται ότι πήρε την ονομασία της από τον Ελευθερέα, έναν από τους Κουρήτες ή από το προσωνύμιο της θεάς Δήμητρας Ελευθούς. Οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως απομεινάρια της πόλης που ανήκουν σε διάφορες χρονικές περιόδους. Ένας ακμάζων ελληνιστικός οικισμός ταυτοποιήθηκε στον λόφο «Νησί», που αποτελούσε έναν από τους πυρήνες της πόλης από κοινού με τον λόφο «Πυργί». Οι αρχαιολόγοι ανέσκαψαν τον χώρο που εντοπίζεται στα βόρεια σε ένα στενό παρακλάδι της οροσειράς του Ψηλορείτη, του υψηλότερου όρους της Κρήτης. Ο αρχαιολογικός χώρος απέχει περίπου ένα χιλιόμετρο από τη σύγχρονη πόλη της Ελεύθερνας, περίπου οχτώ χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Μονή Αρκαδίου και ανήκει στον σημερινό δήμο Ρεθύμνης. Η πόλη γνώρισε άνθηση από την εποχή του πρώιμου μεσαίωνα της ελληνικής ιστορίας έως τα βυζαντινά χρόνια. Το Μουσείο της Αρχαίας Ελεύθερνας εγκαινιάστηκε στις 19 Ιουνίου 2016 και αποτελεί το τέταρτο μουσείο στην Ελλάδα που επικεντρώνεται αποκλειστικά σε έναν και μόνο αρχαιολογικό χώρο μετά από τα μουσεία της Ολυμπίας, των Δελφών και της Βεργίνας. Τα εκθέματα καλύπτουν μία περίοδο τρεισήμισι χιλιετιών (3000 π.Χ. έως 1300 μ.Χ.) και περιλαμβάνει έργα τέχνης και αντικείμενα της καθημερινής ζωής από την προϊστορική, τη γεωμετρική, την αρχαϊκή, την κλασική, την ελληνιστική, τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή περίοδο. Οι ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο της Ελεύθερνας ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980 υπό την εποπτεία του Πανεπιστημίου Κρήτης και συνεχίζονται έως και σήμερα υπό τη διεύθυνση του Καθηγητή Νικολάου Σταμπολίδη.

 

 

 

 

 

Τι οραματίζεστε για το Μουσείο της αρχαίας Ελεύθερνας (στη δημιουργία του οποίου πρωτοστατήσατε) και τον αρχαιολογικό χώρο της περιοχής;

Ο αρχαιολογικός χώρος και το Μουσείο της αρχαίας Ελεύθερνας είναι για ‘μένα έρωτας. Έρωτας που μετατρέπεται συνεχώς σε αγάπη. Θα σας πω πώς το είπε ένας βοσκός από τα μεγαλόπρεπα βουνά της Κρήτης όταν με πρωτοσυνάντησε με μία μαντινάδα: Ευχή ‘χεν ο Απόλλωνας στη στράτα σου γραμμένη. Να κάμεις την Ελεύθερνα, γυναίκα και ερωμένη. Ποιό είναι το όραμα για έναν ερωτευμένο με την Ελεύθερνα;

Το όραμά μου τόσο για τον χώρο όσο και για το μουσείο είναι να καταστεί προορισμός. Προορισμός που εάν δεν έχεις επισκεφθεί, να είναι κάτι που σου λείπει, κάτι που πρέπει να έχεις την εμπειρία του. Και κυρίως να δεις την Ελεύθερνα με τα μάτια του ερωτευμένου. Εκεί που ο αρχαίος άνεμος ακόμα φυσά στους λόφους και τις υπώρειες του Ψηλορείτη, της αρχαίας Ίδης, σε μια φύση αλώβητη, ο λόφος της αρχαίας πόλης σαν πλοίο που άραξε μέσα στο άφατο πράσινο και που τα ανεσκαμμένα τμήματα της αρχαίας πόλης είναι κομμάτια ενός αρχαιολογικού πάρκου, κομμάτια ενός σώματος που το ψηλαφείς στη διαχρονία του, όπως ο βασιλιάς της Ασίνης του νομπελίστα Σεφέρη, ακουμπώντας τα δάκτυλά σου πάνω στις πέτρες.

Και το μουσείο δεν είναι παρά η κιβωτός της ταυτότητας της αρχαίας πόλης με κέντρο ενδιαφέροντος την αλήθεια των στίχων του Ομήρου στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, και πάλι μέσα στη διαχρονία της πόλης, η γοητεία της μετάβασης από τον παγανισμό στον Χριστιανισμό.

Δεν είναι άμοιρο το γεγονός ότι 3 χρόνια μετά τα εγκαίνια του μουσείου είναι το δεύτερο σε επισκεψιμότητα μουσείο πάνω στη Κρήτη μετά από το εξαιρετικό Μουσείο του Ηρακλείου. Είναι το κέντρο της παλλόμενης καρδιάς της αρχαίας πόλης, το πρώτο μουσείου αρχαιολογικού χώρου στο νησί, και στις αυλές και το θέατρό του λαμβάνουν ήδη χώρα γεγονότα πολιτισμού, του λόγου, της μουσικής. Τώρα προχωρούν οι εργασίες για την προσθήκη στο αρχικό κτήριο ενός πωλητηρίου και καφέ, για να μπορεί κανείς να ατενίζει το λίκνο του Δία στην κορυφή του Ψηλορείτη, να αστράφτει τον χειμώνα μέσ’ το χιόνι και το καλοκαίρι να θωρεί την ίδια στιγμή τη δύση του ηλίου την ώρα που από την ανατολή προβάλλει ολόλαμπρη η Πασιφάη, η σελήνη.

Και μέσα σ’ αυτόν τον προορισμό, να βλέπει και να ζει ο επισκέπτης τον άνθρωπο, όχι μόνον του τότε αλλά και τον σημερινό, με το χαμόγελό του, την έμφυτη φιλοξενία του, την παραγωγή του ιδρώτα του, με άλλα λόγια να βιώνει την καρδιά της Κρήτης, στην καρδιά της ανατολικής Μεσογείου. Μια φυγή προς τα πίσω για να μπορεί μετά ο επισκέπτης να σκεφτεί και να δει το μέλλον μπροστά, καλύτερα.

 

Ποιες είναι οι νέες τάσεις στο management πολιτισμικών αγαθών και ποιος ο ρόλος του ιδιωτικού τομέα;

Με όλα αυτά που σας απάντησα προηγουμένως, νομίζω πώς σας έδωσα τη διάσταση (τις διαστάσεις) του νέου management. Είναι οι άνθρωποι, αυτοί που δημιουργούν και αυτοί που απολαμβάνουν τη δημιουργία. Όσο για τον ιδιωτικό τομέα, τί σημαίνει ιδιώτης; Είναι ένα κομμάτι από ένα σύνολο. Αρκεί το ένας να σημαίνει πολλοί και πολλοί να σημαίνει ένας. Είναι θέμα αντίληψης και παιδείας και ισορροπίας ανάμεσα στο εγώ και το εμείς.

 

Είστε μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου που πρόσφατα αποφάσισε την προσωρινή αφαίρεση των αρχαιοτήτων που ανακαλύφθηκαν στον σταθμό «Βενιζέλος» του μετρό που κατασκευάζεται στη Θεσσαλονίκη. Ποιο μήνυμα έχετε για όσους ανησυχούν σχετικά με το μέλλον των μοναδικών αυτών αρχαιολογικών ευρημάτων;

Θα πρέπει να σας ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι ανησυχίες έχομε όλοι για τις αρχαιότητες του μετρό της Θεσσαλονίκης. Και δεν πιστεύω ό,τι κι αν λέγεται ή διαδίδεται ακρίτως – ότι υπάρχουν αρχαιολόγοι, άνθρωποι του πολιτισμού ή απλοί άνθρωποι που να μην θέλουν τα αρχαία στη θέση τους. Όμως, όταν βρίσκεσαι να αποφασίσεις για ένα θέμα όχι μόνον συναισθηματικά αλλά και με λογική, προσμετράς τη γνώμη των καθ’ ύλην αρμοδίων και σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι μόνον αρχαιολόγοι αλλά και οι μηχανικοί, οι αρχιτέκτονες, οι οικονομολόγοι, οι ενδιαφερόμενοι, η πόλη, η χώρα, ο κόσμος ολόκληρος.

Αν αυτά που παρουσιάζονται στο Συμβούλιο, ισχύουν, αποφασίζεις με βάση τα απτά στοιχεία, τις μελέτες, τις προσμετρήσεις, τις νομικές, οικονομικές και άλλες παραμέτρους. Αυτά όμως όλα θα πρέπει να παρακολουθούνται επισταμένως από τις αρμόδιες Αρχές για να υπάρχει ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα που δεν θα βλάπτει τις αρχαιότητες, όποια λύση τελικά επικρατεί.

Όσον με αφορά παραπέμπω στην διατύπωση της γνώμης μου, όπως καταγράφεται στα μαγνητοφωνημένα πρακτικά του Συμβουλίου και αυτά είναι δημόσια έγγραφα. Εκεί αναφέρω και όλα μου τα ερωτηματικά και τις ανησυχίες για το έργο αυτό, ώστε να μη κρατείται μια ολόκληρη πόλη όμηρος.

 

 

 


* O Νικόλαος Σταμπολίδης σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Κατόπιν, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βόννης στη Γερμανία και αναγορεύθηκε Διδάκτωρ Αρχαιολογίας με άριστα παμψηφεί από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Μεταξύ των ετών 1984 και 1991 εξελέγη κατά διαδοχική σειρά στις θέσεις του Λέκτορα, Επίκουρου Καθηγητή και Αναπληρωτή Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας. Από το 1994 είναι Τακτικός Καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, του οποίου υπήρξε και Πρόεδρος από το 1991 έως το 1993. Κατά το διάστημα μεταξύ των ετών 1994 και 1997 υπήρξε Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι επίσης Διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης (Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή) στην Αθήνα. Επιπλέον, ο Ν. Σταμπολίδης είναι μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου της Ελλάδος και συγγραφέας επτά συγγραμμάτων, στα οποία συμπεριλαμβάνονται «Ο Βωμός του Διονύσου στην Κω» (1981, ελληνικά), «Σφραγίδες και σφραγίσματα της Δήλου» (1992, ελληνικά), «Ελεύθερνα ΙΙΙ. 1, 2, 3 (1993-1995), ελληνικά), «Αντίποινα» (1996), «Ολυμπιονίκες του Αιγαίου» (2001). Επίσης, εξέδωσε οκτώ επιπλέον τόμους, εκ των οποίων οι εξής: «Ανατολική Μεσόγειος» (1998), «Κυκλαδικό Φως» (1999) και «Αποτεφρώσεις στην Εποχή του Χαλκού και την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου» (2001). Οι επιστημονικές πραγματείες του (71 συνολικά) έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικά και διεθνή ακαδημαϊκά περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων. Έχει διοργανώσει και επιμεληθεί μεγάλες αρχαιολογικές εκθέσεις σε χώρους στην Κρήτη, την Αθήνα και τη Ρώμη, όπως η «Ανατολική Μεσόγειος» (1998), «Η πόλη κάτω από την πόλη» (2000), «Θαλάσσιοι δρόμοι … Από τη Σιδώνα στην Ουέλβα 16ος – 6ος αι. π.Χ.» (2003), «Μεγάλη Ελλάδα: Ο αθλητισμός και το ολυμπιακό πνεύμα στην περιφέρεια του ελληνικού κόσμου, «Έρως - Από τη θεογονία του Ησίοδου στην όψιμη αρχαιότητα - Υγιεία» (2009), «Υγεία, Ασθένεια, θεραπεία από τον Όμηρο έως τον Ησίοδο» (2014), «Επέκεινα, θάνατος και μεταθανάτια ζωή στην Αρχαία Ελλάδα» (2014) και «Χρήματα - Απτά σύμβολα στην Αρχαία Ελλάδα» (2017).

Αφήστε ένα σχόλιο