Στοιχεία προ-αξιολόγησης για το Eurogroup της 7ης Απριλίου

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 06/04/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, η συζήτηση για την ανταπόκριση της Ευρώπης/Ευρωπαϊκής Ένωσης/Ευρωζώνης στην κρίση του κορωνοϊού και – κυρίως – στα οικονομικά απόνερα που θα μείνουν πίσω, ενώ ξεκίνησε με Ευρωτεχνοκρατικό τρόπο (συζήτηση για κορωνο-ομόλογο, μετά την αναστολή των δημοσιονομικών περιορισμών του Συμφώνου Σταθερότητας και την άρση του ταμπού των κρατικών ενισχύσεων, όλα αυτά μετά την επέκταση του Q.E. από την ΕΚΤ σε δύο φάσεις) εξελίχθηκε ταχύτατα σε ευθέως πολιτική. Αν πιστέψει κανείς ουκ ολίγους αναλυτές (Spiegel: «Μικρόψυχη και δειλή η στάση της Κυβέρνησης Μέρκελ [για το κορωνο-ομόλογο]»,  Bruegel: «Κάποιας μορφής αμοιβαιοποίηση θα έστελνε ισχυρό μήνυμα ενότητας διεθνώς[…] καθυστέρηση της δημοσιονομικής απάντησης θα αποβεί δαπανηρότερο από το να προλάβει κανείς τις αγορές»), αλλά και πολιτικούς (Μακρόν: «δεν θέλω αυτή την εγωϊστική και διχασμένη Ευρώπη», Σεντένο: «δεν πρέπει να λειτουργήσει ως αιτία κατακερματισμού») η πολιτική αυτή διάσταση υπόσχεται/απειλεί να καταλήξει υπαρξιακή για την Ευρώπη. Βεβαίως, αντιμέτωπη με «υπαρξιακά αδιέξοδα» διαγιγνώσκεται η Ευρώπη κάθε τόσο: χρηματοπιστωτική κρίση του 2009-12, προσφυγικό κύμα του 2015-16, Brexit, εμπορικός πόλεμος με ΗΠΑ. Και πάντα, στην στροφή, «σώζεται η κατάσταση». Βλέπετε, η πολιτική επένδυση στην «Ευρώπη» είναι τέτοια, που δεν σπαταλιέται με την αποδοχή αποτυχίας.

 

Καθώς λοιπόν η τηλε-Κορυφή της 26ης Απριλίου κατέγραψε διαφωνία βάθους στην πρόταση για κορωνο-ομόλογο (το οποίο οι «Εννέα» έθεσαν με έμφαση στο τραπέζι) αλλά και δεν επεχείρησε καν να εξετάσει εναλλακτικές όπως της χρήσης του ESM με τα 410 δις «του» (και με την εξαιρετική αποδοχή των χαρτιών του στις αγορές: κουπόνι 0,01% σε προ εβδομάδων έκδοση) αλλά και τους όρους/conditionality των πιστωτικών γραμμών που αποτελούν την «μέθοδο ESM», η ανάθεση στους υπουργούς Οικονομικών να βγάλουν μέχρι τις 7 Απριλίου το φίδι από την τρύπα (ή: λαγό από το καπέλο) ένα εξασφάλισε: ότι ο καθένας θα αξιολογήσει την έκβαση αυτού του Eurogroup ανάλογα με τις προκαταλήψεις του.

 

Δείτε, λοιπόν, μερικά στοιχεία προ-αξιολόγησης για τις 7 Απριλίου: Ήδη ο καλός φίλος της μνημονιακής Ελλάδας Κλάους Ρέγκλινγκ («άνθρωπος της Μέρκελ» κατά κυριολεξία) φρόντισε να καταδείξει – με επιχείρημα αγοράς, δε… -εκείνο που ο Πέτερ Αλτμάϊερ, κι αυτός «άνθρωπος της Καγκελαρίου», ως. υπουργός Οικονομίας (όχι, δεν είναι αυτός ο αρμόδιος, είναι ο Όλαφ Σόλτς ως υπουργός Οικονομικών), είχε σπεύσει να πει ώστε να να βουλιάξει την συζήτηση για το Ευρω-ομόλογο ως «διάλογο-φάντασμα». Πώς αυτό; Λόγω του ότι η πορεία προς Ευρω-ομόλογο/κορωνο-ομόλογο μέσα από ad hoc φορέα, θα απαιτούσε 2-3 χρόνια προετοιμασία. Πρόκειται για συνειδητή υπερβολή, ΑΛΛΑ η αλήθεια είναι ότι πάντως ένα 6μηνο είναι αναγκαίο, όσο κι αν πιεσθούν (ή: ικετευθούν) οι αγορές. Ενώ η ανάγκη χρηματοδότησης/απόσβεσης του σοκ του Covid-19 είναι τωρινή, αυριανή – αν όχι χθεσινή! «Φυσικά» δεν παρέλειψε να προσέλθει στην συζήτηση και ο άλλος φίλος της Ελλάδας, ο Βόλφγκανγκ Σώϋμπλε, με την προειδοποίηση «τα κορωνο-ομόλογα θα καθιστούσαν την Ευρώπη πιο αδύναμη».

 

Ο Ρέγκλινγκ, πάντως, αρθρογραφώντας καθοδηγητικά ανά τον Ευρωπαϊκό Τύπο έδειξε προς μια Γερμανικά ρεαλιστική διέξοδο. Αφενός αξιοποίηση του «δικού του» ESM, με ad hoc πιστωτική γραμμή (ήδη  βαφτίστηκε CCCL, Corona Credit Line αντί ECCL , ή PCCL, Enhanced ή  Precautionary Credit Lines  του ESM). Δόλωμα, η πολύ ελαφριά conditionality – δηλαδή «δέσιμο» της διευκόλυνσης με τις υπό στενήν έννοια επιπτώσεις της πανδημίας και μόνον (αντί Μνημονίων). Πρόσθετο δόλωμα, η δυνατότητα του ESM να κινητοποιήσει πόρους τώρα – άμεσα – αλλά και να βγει στην αγορά για  (σχετικά ταχύτερα εγκρινόμενη) πρόσθετη χρηματοδοτική δύναμη.

 

Εδώ ακριβώς, όμως, ξανα-ανεβαίνει στην επιφάνεια η πολιτική διάσταση που μόλις είδαμε. Αν εγκαταλειφθεί το αίτημα των «9» , που ήδη πληθαίνουν σε μια ντουζίνα, για κάτι σαν Ευρω-ομόλογο (έστω με στοχευμένη επιτήρηση για την διάθεση των πόρων του…), π.χ. με υπαναχώρηση Μακρόν στα πλαίσια αποκατάστασης του άξονα Βερολίνου-Παρισίων, τότε ο πολιτικός τραυματισμός από μια διαπιστωμένα πλέον Γερμανική Ευρώπη θα είναι ισχυρός .

 

Αυτό εξηγεί την συζήτηση για έκδοση «Ευρω-ομόλογου κρίσης» από μόνους τους «9» ή κάποιους ακόμη – πάντως πλην Γερμανίας , Ολλανδίας, Αυστρίας, Φινλανδίας. Πρόταση που, οικονομικά, δεν βγάζει νόημα καθώς το να συναθροισθούν εγγυητικά οι χώρες αμφίβολης πιστοληπτικής αξιοπιστίας και υψηλά επιτόκια θα δώσει – θυμηθείτε το 0,01% του ESM – αλλά και τις αγορές θα φέρει αντιμέτωπες με το δυσάρεστο αίτημα να δανείσουν σε χώρες που το χρέος τους και οι οικονομικές τους επιδόσεις δεν παρέχουν εγγύηση για την αποπληρωμή του χρέους. (Μην ξεχνούμε ότι το οποιοδήποτε ομόλογο, Ευρω- ή κορωνο-, «απαιτεί» μια προσδοκία εξόφλησης, ή πάντως ανανέωσης στο μέλλον).

 

Με βάση τέτοια κριτήρια θα χρειαστεί να διαβάσουμε και τις συζητήσεις/διαπραγματεύσεις της 7ης Απριλίου και τις διαρροές με τις οποίες η κάθε πλευρά θα εξηγήσει την στάση της.

 

Η πάγια Ευρω-πρακτική της αναβολής και της επικόλλησης πολιτικών ετικετών σε πακέτα «λύσεων» ώστε να μην προκύψει τελικό αδιέξοδο και να ικανοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι, είναι πάντα διαθέσιμη. Είναι εκείνο που οι Γάλλοι λένε «noyer le poisson dans l’ eau», δηλαδή να παρακάμπτεται η ουσία – εδώ: η άρνηση αλληλεγγύης – αλλά να προχωράει η συζήτηση – εδώ: τα περί «Ευρώπης».

 

Αφήστε ένα σχόλιο