Το Eurogroup και ο Εμμανουήλ Ροϊδης

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 08/04/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Το Εurogroup, στο οποίο η Κορυφή της ΕΕ ανέθεσε να δώσει διέξοδο/ «λύση» στο μπλοκάρισμα που προκλήθηκε από την έλλειψη Ευρωπαϊκής απάντησης στην – βαθιά: το βλέπουν όλες οι προβλέψεις – υποχώρηση των οικονομιών μετά την πανδημία του Covid-19, αφού όμως πρώτα εκφράσει την Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη στην υγειονομική πτυχή με τις υπερφορτωμένες εντατικές και τα καραβάνια των φερέτρων, κινήθηκε τελικά σε έδαφος «Πάπισσας Ιωάννας» του Εμμανουήλ Ροϊδη.

 

Για όποιον τυχόν το έχει λησμονήσει: προκειμένου να αντιμετωπίζουν οι καλόγεροι του Μεσαίωνα τα δύσκολα της νηστείας, βάφτιζαν την χήνα ψάρι – του οποίου ήταν επιτρεπόμενη η κατανάλωση στις περιόδους νηστείας. Ενώ λοιπόν όλοι τώρα θα αναλύουν τα δρώμενα του Eurogroup (που διεκόπη χθες πριν τα μεσάνυχτα για να γίνουν οι ανακοινώσεις σήμερα μεσημέρι, αλλά τελικά αναβλήθηκε επί 2ήμερο), και ενώ βαθμιαία η έμφαση μετακινήθηκε από την προσδοκία οικονομικής σημασίας μέτρων στην διατήρηση μιας αίσθησης κοινής πολιτικής πορείας της «Ευρώπης», η παλιά και δοκιμασμένη συνταγή του να βαφτίζεται το κρέας ψάρι έδειξε την αξία της.

 

Τι θα πει αυτό; Θα πει ότι οι εσωτερικές Γερμανικές πολιτικές ανάγκες – η εσωτερική αμφισβήτηση στους Χριστιανοδημοκράτες για την ηγεσία μετά την αποτυχία της Άννεγκρετ Κραμπ-Κάρρενμπάουερ να διαδεχθεί την Άνγκελα Μέρκελ, μετά την σταθερή άνοδο του AfD που δεν παύει να πλαγιοκοπεί CDU/CSU, μετά και την αίσθηση των Σοσιαλδημοκρατών ότι η αλλαγή ηγεσίας του SPD δεν έχει «ριζώσει», κυρίως όμως με την αίσθηση ότι ο τωρινός κυβερνητικός συνασπισμός CDU/CSU-SPD μένει όρθιος μόνο λόγω… της κρίσης – απέκλειαν πολιτικά (α) να ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση που θα παρέπεμπε στην λογική Ευρω-ομολόγου όπως κι αν αυτό βαφτιζόταν και (β) να συμφωνηθούν ποσά επιπέδου 1 τρις ευρώ που να σοκάρουν την Γερμανική κοινή γνώμη. (Όσοι έχουν καλή μνήμη, ας θυμηθούν πώς την άνοιξη του τρομερού για την Ελλάδα 2010 οι τότε αναμενόμενες εκλογές σε ένα Land της Γερμανίας καθυστέρησαν επί δυο-τρεις μήνες την ελληνική «διάσωση». Πολλαπλασιάζοντας τότε το κόστος – για όλους).

 

Θα πει επίσης ότι η Ιταλία, που πραγματικά βρέθηκε σε υπαρξιακό αδιέξοδο με την απόλυτη απειλή της πανδημίας να εκδηλώνεται σε μια οικονομία με υπέρογκο χρέος ΚΑΙ μετά από με μια δεκαετία άνευρης ανάπτυξης, συνειδητοποιεί ότι οι προτεινόμενες μορφές στήριξης μέσω ESM και μόχλευσης εγγυήσεων για χορήγηση δανείων από Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και στα πλαίσια Προγράμματος SURE (για την αντιμετώπιση της εκτόξευσης της ανεργίας) «απλώς» θα οδηγήσουν σε εκτόξευση του χρέους της προς το 200% του ΑΕΠ – και το κλείσιμο, γι αυτήν, των αγορών προοπτικά.

 

Ενώ, την ίδια στιγμή, η πίεση της ανάγκης αλλά και η μνήμη/όνειρο διπλωματικής παρουσίας έκανε την Γαλλία να αναζητεί ισορροπίες και ονοματολογικές επενδύσεις («Σχέδιο Μάρσαλ») την δε Ευρωπαϊκή Επιτροπή να επιχειρεί να αναδείξει τον δικό της ρόλο («ανακατεύθυνση όλων των Διαρθρωτικών Ταμείων στον κορωνοϊό»).

 

Έτσι, λοιπόν, ενώ το πιθανότερο είναι ότι το πολιτικό κεφάλαιο που έχει επενδυθεί στο εγχείρημα «Ευρώπη» είναι τόσο μεγάλο, ώστε ούτε και τώρα δεν θα επιτρέψει να φανεί το βάθος της μη-αλληλεγγύης σ’ ένα σύστημα που ακριβώς η αλληλεγγύη νομιμοποιεί, τα πράγματα θα οδηγήσει η ακραία ανάγκη – την τελευταία στιγμή – και η επιδέξια ονοματολογία των αναζητούμενων «λύσεων». Δεν είναι ένδοξο. Είναι όμως κάτι.

 

Αφήστε ένα σχόλιο