Εν τω μεταξύ, στην Γερμανία…

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 13/04/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Ενώ ακόμη όλοι αναλύουν και αξιολογούν (ακριβέστερα: ψειρίζουν, στην κάθε συμβολική/ονοματολογική της λεπτομέρεια) την απόφαση του Eurogroup για την «Ευρωπαϊκή απάντηση» στην κρίση του Covid-19 , ενώ με σχεδόν Κρεμλινολογική επιμέλεια προσεγγίζεται η ρήση Σώϋμπλε «αυτή την φορά δεν θα χρειαστούμε την βοήθεια Τρόικας» (άρα δεν θα υπάρξει πιεστική conditionality/αιρεσιμότητα στην χρήση πόρων π.χ. του ESM όπως αυτοί θα κινητοποιηθούν), έχει ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς ότι η ίδια η Γερμανία πορεύεται προς χαλάρωση των περιορισμών.

 

Ο ίδιος ο Ομοσπονδιακός υπουργός Υγείας Jens Spahn, ο άνθρωπος που με δάκρυα στα μάτια κήρυσσε την κοινωνική αποστασιοποίηση εξηγώντας ότι και ο ίδιος πολύ θάθελε να επισκεφθεί για το Πάσχα (των Καθολικών, 12 Απριλίου) τους γηραιούς γονείς του, αλλά θα πρέπει να μείνει μακριά τους για να τους προστατεύσει, τώρα ερχόταν και εξηγούσε: «Σ’ ένα φιλελεύθερο Κράτος, οι εκτεταμένοι περιορισμοί μπορούν να λειτουργήσουν μόνο στον βαθμό που είναι κατανοητοί και αποδεκτοί. Δεν είναι σημαντικό μόνο να δικαιολογηθούν τα μέτρα καλά, αλλά και να δοθεί προοπτική στους ανθρώπους».

 

Καθώς έγινε πλέον φανερό ότι η (όποια) Ευρωπαϊκή αντίδραση στην κρίση θα είναι – κατ’ ανάγκην… – Γερμανική στην βάση της, η στάση που θα επιλέξει η ίδια η Γερμανία για τον εαυτό της είναι καθοριστική. Ήδη, στα Γερμανικά μήντια κυριαρχεί η συζήτηση για το «μονοπάτι εξόδου» από τα κατασταλτικά μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης κοκ.

 

Η Βαυαρία, όπου τα μέτρα κατά της πανδημίας υπήρξαν από τα αυστηρότερα και τα πιο έγκαιρα (πράγμα όχι και τόσο παράξενο: η Βαυαρία συνορεύει με την βαριά νοσούσα Ιταλία, καθώς άλλωστε και με Αυστρία, όπου ο Covid-19 έχει προηγηθεί κατά αρκετές εβδομάδες…), βρίσκεται υπό πίεση να σκεφθεί κινήσεις «ανοίγματος» – με τα μάτια κυρίως στην οικονομία. Δεν είναι χωρίς σημασία, εδώ, το ότι ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας και αρχηγός της τοπικής CSU/των Χριστιανοκοινωνιστών Markus Soeder (του συντηρητικότερου μικρού αδελφού της CDU/των Χριστιανοδημοκρατών) θα μπορούσε να προκύψει μέχρι και διεκδικητής του ρόλου του Kanzlerkandidat, του υποψηφίου Καγκελλάριου, άμα ο (Σωϋμπλικός) Friedrich Mertz αναδειχθεί ηγέτης τους. Αλλά και στο μεγάλο, δυτικότερο Land της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας, ο εκεί πρωθυπουργός Armin Laschet βρίσκεται υπό διαφορετική πίεση: η Β. Ρηνανία υπήρξε πιο χαλαρή στην εισαγωγή περιορισμών, η δε Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για τον Covid-19, που αυτός συνέστησε δεν περιέλαβε  μόνον γιατρούς, επιδημιολόγους και ανθρώπους Πολιτικής Προστασίας αλλά  και ψυχολόγους, ακόμη και… κοινωνιολόγους. Και στα δυο αυτά κέντρα διαμόρφωσης πολιτικής, από υγειονομική κινητοποίηση μέχρι λειτουργία ή μη σχολείων – μην ξεχνούμε ότι τα μέτρα υγειονομικής προστασίας, στην ομοσπονδιακή δομή της Γερμανίας , είναι προεχόντως σε επίπεδο Laender, όχι κεντρικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης – η συζήτηση έχει ευθέως περάσει στην «επόμενη μέρα». Όμως… για Γερμανία μιλάμε, οπότε η οικονομική θεώρηση δεν μπορεί παρά να κυριαρχεί.

 

Μεγάλες εταιρείες όπως η Siemens θέτουν προσωπικό σε διαθεσιμότητα ή/και δίνουν οιονεί υποχρεωτικές θερινές άδειες, με αφορμή… το Πάσχα «μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα» (ήδη από τις πρώτες ημέρες του Covid-19, η Siemens έστρεψε 100.000 εργαζόμενους σε εργασία από το σπίτι – αλλά προφανώς αυτό δεν ήρκεσε).  Οι πλέον προβεβλημένες Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες – Daimler, DMW, Audi – είδαν να χάνεται η «ΑΑΑ» πιστοληπτική τους αξιολόγηση, ενώ η κατάρρευση του Ευρωπαϊκού Νότου, το πέρασμα της Κίνας σε διστακτική μόνον ανάκαμψη και η επιδείνωση της πανδημίας στις ΗΠΑ (με επίκεντρο την Νέα Υόρκη, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ – θυμηθείτε! – θεωρούσε σκάνδαλο ότι στο Μανχάτταν κυκλοφορούσαν τόσες Mercedes!...) δεν αφήνει περιθώρια για εύκολη επαναφορά των πωλήσεων/εξαγωγών. [Η έδρα της Siemens είναι στο Μόναχο. Η BMW/Bayerische Motoren Werke είναι επίσης Βαυαρική. Η  Αudi παρομοίως. Η Daimler είναι από Στουτγάρδη/Βάδη Βυρττεμβέργη, δίπλα στην Β. Ρηνανία-Βεσφαλία]. Τέλος, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ΟΟΣΑ, μπορεί η βαρύτερα πληττόμενη οικονομία από τις χώρες της ζώνης να είναι η Ελλάδα (με υποχώρηση του ΑΕΠ κατά περισσότερο από 30% το α’ 6μηνο: υπερβολικό, αλλά τουρισμός…!) , η δεύτερη χειρότερη το Μεξικό (λόγω κλεισίματος της αγοράς των ΗΠΑ) όμως η τρίτη χειρότερη είναι η Γερμανία, με κάτι σαν -25%, χειρότερη από Γαλλία, Ισπανία ή Ιταλία.

 

Διόλου παράδοξο, λοιπόν, που από Γερμανία εκπορεύεται η προσπάθεια αναστροφής των μέτρων κλεισίματος.

 

Αφήστε ένα σχόλιο