Όταν η «Ευρώπη» αναμετράται με τον εαυτό της

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 24/04/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Με την αναβολή για τις 6 Μάϊου της τελικής (τελικής;) παρουσίασης, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και μέσω του Προϋπολογισμού (άρα εντός των πλαισίων των υφιστάμενων Συνθηκών: Γερμανική απαίτηση προκειμένου να συνεχιστεί η συζήτηση), μιας πρότασης για πειστική αντιμετώπιση της ύφεσης λόγω Covid-19  και τούτο πέραν της απόφασης του Eurogroup για τα 540 δις ευρώ που αποκηρύχθηκαν ως too little, too late από την Κριστίν Λαγκάρντ (άρα με στοιχείο ουσιαστικότερης αλληλεγγύης κατά το αίτημα των «9», το οποίο εφεξής κουβαλάει η Γαλλία) δόθηκε στην Κορυφή της 23ης Ιουλίου η παραδοσιακή «Ευρωπαϊκή λύση» στην – ομολογημένα μεγαλύτερη κι από του 2009-2012 –  κρίση του κορωνοϊού.

 

Το τι θα γράφει η ετικέτα, μάλλον «Ταμείο Ανάκαμψης [και Ανθεκτικότητας/ Resilience]» είναι ένα θέμα. Το πώς θα κατορθώσει η (εν πολλοίς διακοσμητική σε σύγκριση ακόμη και με Γιουνκέρ, πόσο μάλλον με Ντελόρ…) Πρόεδρος της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να παρουσιάσει κάτι που θα θεωρηθεί πειστικό την παραμονή της νέας Κορυφής, στις 5 Μαΐου, στους Προέδρους των οργάνων της ΕΕ, δηλαδή και στον Πρόεδρο του Συμβουλίου/φορέα της διακυβερνητικής φύσης της ΕΕ στις φάσεις κρίσης και στον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου/που απηχεί το αίτημα για «νέο Σχέδιο Μάρσαλ», μάλλον όμως και στην Πρόεδρο της ΕΚΤ/που έως τώρα είναι η μόνη που ανταποκρίθηκε στο μέγεθος της πρόκλησης – αυτό είναι η ουσία που θα συζητείται τώρα. Ο καθένας θα δίνει την δική του ερμηνεία, επί δυο εβδομάδες.

 

Πάντως, ο πυρήνας που διαγράφεται είναι να υπάρξει μια αύξηση του Προϋπολογισμού της ΕΕ από 1,1% σε 1,2% του ΑΕΠ της ΕΕ, με αύξηση των εθνικών συνεισφορών (εδώ, Γερμανία-Ολλανδία και καλούνται να βάλουν επιδεικτικά το χέρι στην τσέπη αφού πείσουν τα Κοινοβούλιά τους), ενώ πρόσθετοι πόροι μέχρι να φθάσει ο Προϋπολογισμός ΕΕ σε τάξη μεγέθους 2% του ΑΕΠ θα αντληθούν από τις αγορές, ως perpetual bonds (σας θυμίζει κάτι η έκφραση;). Αυτό με βάση το συλλογικό αξιόχρεο της Ένωσης με την μορφή εγγυήσεων (αυτή μια διάσταση της αμοιβαιοποίησης χρέους). Η τάξη μεγέθους αυτού του χειρισμού, άμα προστεθούν τα 540 δις που αποφασίστηκαν σε επίπεδο Eurogroup (too little κατά Λαγκάρντ), θα πλησιάζει το 1,5 τρις, που ο Ιταλός Πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε ανέφερε ως τάξη μεγέθους ανταποκρινόμενη στην πρόκληση των ημερών.

 

Το σκληρότερο ερώτημα, του αν τα  κεφάλαια αυτά – που θα ενταχθούν σε Πολυετές Δημοσιονομικό Πρόγραμμα/MFF της ΕΕ (2021-27), σύμφωνα πάντα με την Γερμανική προσέγγιση, πλην όμως θα επιδιωχθεί να λειτουργήσουν εμπροσθοβαρώς, στην πρώτη 3ετία  - θα αποτελέσουν επιδοτήσεις ή απλώς δανειακούς πόρους που θα βαρύνουν το χρέος των χωρών που θα τους χρησιμοποιήσουν μοχλεύοντάς τους περαιτέρω – κατά το πρότυπο του Σχεδίου Γιουνκέρ – αυτό είναι κάτι που και ο Κόντε και ο ημέτερος Μητσοτάκης έθεσαν ευθέως στο τραπέζι. Μένει φυσικά να φανεί τι απάντηση θα δοθεί (και) σε αυτό μέχρι τις 5-6 Μαΐου.

 

Αν και, το πιθανότερο, και αυτό το ζήτημα καθώς και οι διαδικαστικοί κανόνες γι την πρόσβαση στους πόρους αυτούς, θα μείνει «για αργότερα»: είναι άλλωστε αυτή μια άλλη διάσταση της «Ευρώπης» όταν αναμετράται με τον εαυτό της – μέσα από τις τεχνικές διαδικασίες έχει την ικανότητα να παίρνει πίσω ό,τι δίνει σε μια εκδήλωση αλληλεγγύης (backdoor conditionality)/αιρεσιμότητα από την πίσω πόρτα). Αλλά… είναι νωρίς γι αυτήν την συζήτηση.

 

 

Αφήστε ένα σχόλιο