Η ελπίδα, η προσδοκία, η απαίτηση: πρόγευση από την άρση των μέτρων

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 27/04/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Μετά το ανέβασμα των τόνων που ζήσαμε στην εισαγωγή – κλιμακωτά – όλου του οπλοστασίου περιορισμών και απαγορεύσεων για την καταπολέμηση της πανδημίας του κορωνοϊού, ήρθε και η ώρα για την αντίστοιχη ένταση στην προετοιμασία του κόσμου για την – «προσεκτική, σταδιακή, ελεγχόμενη» (η διατύπωση Τσιόδρα – άρση των μέτρων. Εδώ ακριβώς περιμένει στην γωνία την Κυβέρνηση, η οποία πέτυχε ευρύτατη αποδοχή των έως τώρα κινήσεών της από την κοινή γνώμη, μια ακόμη πιο απαιτητική αναμέτρηση. Αναμέτρηση με τι;

 

Απλουστευτικά ή/και πολιτικά – έτσι όπως έχει καταλήξει να λειτουργεί – «η πολιτική στα χρόνια του κορωνοϊού» – τίθεται το ζήτημα αν προτάσσεται η υγεία ή η οικονομία. Τώρα, με το άνοιγμα που θα επιχειρηθεί, θα ‘λεγε κανείς ότι η πλάστιγγα γέρνει προς το δεύτερο. Το πράγμα, όμως, είναι αρκετά πιο πολύπλοκο. Κάνοντας την επιλογή να προτάξει απόλυτα την αντιμετώπιση της υγειονομικής διάστασης, η Κυβέρνηση απευθύνθηκε στο ορμέμφυτο της ανάγκης προστασίας, δηλαδή στην ελπίδα ότι (με την θυσία βαθμών ελευθερίας, με την αποδοχή των περιοριστικών μέτρων, με την αυτοπειθάρχηση ή/και με την ανοχή των εκκλήσεων Τσιόδρα και των απειλών Χαρδαλιά) θα βρεθούμε ασφαλείς. Και θα μείνουμε ασφαλείς. Ατομικά και συλλογικά. Αυτό έδωσε την πειθάρχηση, την τήρηση των κανόνων. Άπαξ, όμως, και φάνηκε η επιτυχία και μάλιστα γιορτάστηκε (δικαίως), η ελπίδα έγινε/γίνεται προσδοκία: αφού καταβλήθηκε η προσπάθεια, δικαιούμαστε την επιτυχία! Αφού όμως κι αυτό το στάδιο κατοχυρώθηκε, η προσδοκία πέρασε/περνάει τώρα στην απαίτηση: η κοινή γνώμη – πάντα στον τομέα της υγειονομικής αντιμετώπισης – θεωρεί ήδη την επιτυχία κεκτημένο. Όσο κι αν οι Τσιόδρας και Χαρδαλιάς προειδοποιούν ότι κάθε στιγμή μπορεί να υπάρξει πρόβλημα (άμα χαλαρώσουμε κλπ.), η απαίτηση να μην έχουμε αντιστροφή είναι εδώ. Είναι παρούσα.

 

Ως εδώ, τίποτε το μη-αναμενόμενο. Η διαδρομή από την ελπίδα στην προσδοκία και, εν συνεχεία , στην απαίτηση είναι ανθρώπινη – και μάλιστα σε κάτι τόσο ανθρώπινο όσο η απόκρουση της απειλής στην υγεία ( και, εντέλει, στην ζωή), όσο η σκιά του φόβου Όμως, όπως ισχύει αυτό το σχήμα ελπίδα-προσδοκία-απαίτηση στον υγειονομικό τομέα, έτσι έρχεται τώρα να επεκταθεί και στον οικονομικό. Όταν ανακοινώνονταν τα πρώτα μέτρα για στήριξη της οικονομίας, και μάλιστα με μοχλό την παροχή επιδομάτων /την στήριξη των ανθρώπων δίπλα στις αναβολές υποχρεώσεων και διευκολύνσεις ρευστότητας για τις επιχειρήσεις – και μάλιστα με την ισχυρή επικοινωνιακή στήριξη, που πήγε παράλληλα με εκείνη των υγειονομικών ρυθμίσεων – δημιουργήθηκε μια αντίστοιχη ελπίδα στην κοινή γνώμη. Που διατηρήθηκε, θαρρούμε, ισχυρή κι ας διεκτραγωδούνται από παντού (ΔΝΤ, ΙΟΒΕ, ΕΚΤ, Γραφείο Προϋπολογισμού Βουλής) και το βάθος της ύφεσης που ανεμένεται, και η επίπτωση σε ανεργία.

 

 Όσο λοιπόν καταγραφόταν η επιτυχία – ή: γινόταν δεκτή ως επιτυχία – η στάση της Κυβέρνηση στα υγειονομικά, τόσο η ελπίδα ότι η «νίκη του κατά του κορωνοϊού» θα συνδυαστεί με σωστή αποτελεσματικότητα των μέτρων οικονομικής στήριξης μετατρεπόταν σε προσδοκία. Εκεί βρισκόμαστε τώρα, λίγο προτού «ξανανοίξει η οικονομία». Το ζήτημα – που μπορεί να μετατραπεί σε πρόβλημα – είναι αν θα βρεθούμε και εδώ, σ’ αυτό το μέτωπο του ανοίγματος της οικονομίας, με την κοινή γνώμη να μην έχει απλώς ελπίδα ή προσδοκία, αλλά απαίτηση. Όμως εδώ δεν αρκούν οι εντολές και η μηντιακή στήριξη: σε μιαν οικονομία σαν την Ελληνική, στηριζόμενη στις υπηρεσίες και την κατανάλωση, η εντολή «Καταναλώστε!» ή έστω η έκκληση «Επαναφέρετε την κατανάλωσή σας, εκεί που βρισκόταν!» δεν έχει νόημα. Δεν είναι μόνον η απουσία εισοδήματος, που μόνον μερικώς αντισταθμίστηκε με τα 800άρια, τα αλήστου μνήμης 600άρια των vouchers, τα 400άρια καθώς και την ενίσχυση της ρευστότητας των επιχειρήσεων. Είναι και το πάγωμα από την αίσθηση κινδύνου και απειλής που επιδιώχθηκε να απλωθεί (και έχει επιτευχθεί αυτό, το είδαμε), είναι το μαύρισμα της ψυχής όσων τώρα καλούνται να βγουν χαρωπά-χαρωπά και να λειτουργήσουν όπως και πριν.

 

Εκεί, στην απαίτηση μιας κοινής γνώμης να προκύψει λύση στο οικονομικό όπως δόθηκε στο υγειονομικό, βρίσκεται το αληθινό πρόβλημα με την επόμενη μέρα. Πού, δια διαγγέλματος κατά τα ειωθότα των ημερών του κορωνοϊού, θα την ανακοινώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

 

Αφήστε ένα σχόλιο