2015 – Καύσωνας στην Αθήνα

Δημοσιεύτηκε από economia 27/04/2020 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

2015 – Καύσωνας στην Αθήνα
Νίκος Στέφος, Πρόλογος: Θόδωρος Ρουσόπουλος
Αθens Bookstore Publications, Αθήνα 2019, σελίδες 286, τιμή εκδότη: 17,90 ευρώ

 

 

 

Σοφά προλογίζει το βιβλίο αυτό του δημοσιογράφου/πολιτικού συντάκτη Νίκου Στέφου, μάρτυρα πολλών γεγονότων στη διαδρομή της Μεταπολίτευσης, ο επίσης δημοσιογράφος αλλά ψημένος άμεσα στο καμίνι της πολιτικής Θοδωρής Ρουσόπουλος, θυμίζοντας το νιτσεϊκό: «Δεν υπάρχουν γεγονότα, παρά μόνον ερμηνείες» (Η αλήθεια να λέγεται: προηγείται αναφορά στον ΜακΜίλαν όταν ρωτήθηκε τι τον φοβίζει περισσότερο. «Τα γεγονότα» ήταν η δική του απάντηση.)

 

Προτάσσουμε αυτή την παρατήρηση γιατί εκείνο που προσκομίζει στη δημόσια συζήτηση ο Ν. Στέφος –μετά την κατάθεση Γ. Βαρουφάκη, την οποία ήδη φρέσκαρε η δημοσιοποίηση των μαγνητοφωνήσεων του Eurogroup, μετά και τη βρυξελλιώτικη κατάθεση της Ε. Βαρβιτσιώτη/Β. Δενδρινού– είναι μια εξαιρετικά ζωντανή καταγραφή του υπέρθερμου καλοκαιριού του 2015. Τότε, δηλαδή, που η Ελλάδα κινήθηκε επί ξυρού ακμής στο Grexit – με την αφήγηση όμως κεντραρισμένα εκεί όπου (ας είμαστε ειλικρινείς…) παίχτηκε το κυρίως δράμα: στην Αθήνα. Στην Αθήνα Τσίπρα, Σαμαρά/Μεϊμαράκη, στην Αθήνα Προκόπη Παυλόπουλου και Ζωής Κωνσταντοπούλου, με Κώστα Καραμανλή στο φόντο, με Παναγιώτη Λαφαζάνη και Νίκο Παππά και Γιάννη Δραγασάκη· ασφαλώς, με Ολάντ και Μέρκελ και Γιουνκέρ και Σόιμπλε στις Βρυξέλλες και τις πρωτεύουσες. Πάντως, τα πρόσωπα του δράματος στην Αθήνα του καύσωνα είναι που διασταύρωσαν τις καίριες διαδρομές τους. Εκεί (δηλαδή… εδώ) έγιναν οι κρίσιμες ζυμώσεις, ελήφθησαν οι ουσιαστικές αποφάσεις (μετά και από τις παραλείψεις δράσης και απόφασης: στην υπόθεση αυτή οι παύσεις και τα κενά έπαιξαν μεγάλο επίσης ρόλο).

 

Η γραφή του Ν. Στέφου, ακραία γλαφυρή, και η παράθεση ολοζώντανων διαλόγων κινδυνεύει να σε παρασύρει –αυτή είναι αρετή για το είδος εξιστόρησης– να θεωρήσεις ότι παρακολουθείς ζωντανά τις διαμάχες, τις αποφάσεις της Βουλής, το Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, τις υπονομεύσεις, τις παραιτήσεις, τις μεταστροφές, τα παρασκήνια. Ο συγγραφέας έχει κάνει την έρευνά του, έχει συλλέξει τις μαρτυρίες πολλών, τις έμμεσες αναφορές άλλων, όμως πουθενά δεν ισχυρίζεται ότι είχε άμεση πρόσβαση στο σύνολο του υλικού που δίνει στον αναγνώστη: όμως, οι ερμηνείες των γεγονότων, τις οποίες εισφέρει, έχουν ασφαλώς το ενδιαφέρον τους. Και έρχονται να προστεθούν στην πάντα ζωντανή επιθυμία «να μάθουμε τι συνέβη», να καταλάβουμε, να κρίνουμε. Ο καθένας με την ερμηνεία του.

 

 

 

Α.Δ.Παπαγιαννίδης

 

Αφήστε ένα σχόλιο