Π. Χασάπης: «Εκεί που σημειώναμε high score, ήρθε το απρόβλεπτο»

Δημοσιεύτηκε από economia 06/05/2020 0 Σχόλια Οικονομική Επιθεώρηση,

Οικονομική Επιθεώρηση, Μάιος 2020, τ. 994

ΠΑΝΔΗΜΙΑ του Κώστα Μπλιάτκα

 

 

 

 

 

 

«Το 2019 είχαμε high score στις εξαγωγές, ενώ και το πρώτο δίμηνο του 2020 επίσης κινήθηκε ανοδικά, περίπου στα 300 εκατ. πάνω σε σχέση με το πρώτο δίμηνο του 2019. Συμπληρωματικά αυτού να σας πω ότι διεξάγουμε μια έρευνα σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στον δείκτη επιχειρηματικών εξαγωγικών προσδοκιών. Αυτός ο δείκτης, που βασίστηκε σε ποιοτικά και ποσοτικά στοιχεία, για το τελευταίο διάστημα είχε έφτασε το 140. Το πάνω από 100 θεωρείται καλή επίδοση, το κάτω από 100 δεν είναι καλό. Το 2014 ξεκινήσαμε περίπου από το 70. Άρα, γενικά, οι προσδοκίες ήταν καλές. Απλώς, από τον τρίτο μήνα φέτος ήρθε το απρόβλεπτο.»

 

 

 

 

Μιλάει ο Παναγιώτης Χασάπης, εκτελεστικός αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος, από τον οποίο ζητήσαμε να μας φέρει παραδείγματα προβλημάτων που αντιμετώπισαν οι εξαγωγικές επιχειρήσεις από τον κορονοϊό, αλλά και περιπτώσεις κλάδων που άντεξαν λόγω ιδιομορφιών της αγοράς στην οποία δραστηριοποιούνται.

 

 

 

Ποιοι φαίνεται ότι πλήττονται ιδιαίτερα;

 

Δύο μεγάλοι κλάδοι είναι τα τρόφιμα και τα δομικά υλικά. Να ξεκινήσω από τα δομικά υλικά, όπου εννοούμε όλη την γκάμα: αλουμίνια, χρώματα, τούβλα, τσιμέντα, μάρμαρα και το ηλεκτρολογικό υλικό ή τα συστήματα ασφαλείας. Ένας ολόκληρος κλάδος αυτή τη στιγμή έχει πρόβλημα και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δεν είναι θέμα παραγγελιών ή μεταφορών, αυτό το λύσαμε. Απλώς η αγορά είναι τελείως πεσμένη. Για παράδειγμα, υπάρχουν εταιρείες που εξάγουν στον όμιλο ΙΚΕΑ αλλά δεν λειτουργούν αυτή τη στιγμή (στην Αυστρία, τη Σουηδία, την Ιταλία, την Ελβετία και αλλού) καθώς κάνουν επί τόπου παραδόσεις. Δεν ξέρουμε μάλιστα πόσο θα διαρκέσει το πρόβλημα, γιατί δεν εξαρτάται μόνο από εμάς αλλά και από τους πελάτες του εξωτερικού. Το κακό είναι γενικό βέβαια, αλλά παίζει ρόλο και η χώρα. Δηλαδή πού είναι στημένη μια επιχείρηση και πόσο αυτή η χώρα έχει επηρεαστεί ή όχι.

 

Τώρα πάμε στον χώρο των τροφίμων, που είναι ένας τεράστιος κλάδος. Να τα χωρίσω λίγο σε ευπαθή και μη ευπαθή. Ας πούμε ότι μετά από ενέργειες και του ΣΕΒΕ το ακτινίδιο πουλάει στην Κίνα. Για να πουλήσει, έπρεπε το πλοίο να ξεφορτώσει στο λιμάνι της Σαγκάης, το οποίο ήταν κλειστό για 3 εβδομάδες, και ως εκ τούτου έπρεπε να πάει σε ένα όμορο λιμάνι, οπότε έπρεπε να πληρώσουν και περισσότερα μεταφορικά κ.λπ. Αυτή η πώληση χάθηκε λόγω και ευπαθούς προϊόντος. Σε κάθε περίπτωση όμως θα αντικατασταθεί από μια άλλη.

 

Επίσης, μια μεγάλη κατηγορία κλάδου τροφίμων είναι οτιδήποτε έχει σχέση με τις ιχθυοκαλλιέργειες. Από αυτές το 70% εξάγεται στην Ευρώπη (περίπου το 50% πηγαίνει στην Ιταλία). Και επίσης, απευθύνονται στον κλάδο που λέμε HORECA (Hotel, Restaurant, Catering). Εκεί μιλάμε για καταστροφή, ενώ επιπρόσθετα υπάρχει και το πρόβλημα του ότι μεγαλώνουν και καινούργια ψάρια, ενώ πρέπει να φύγουν τα παλιά. Υπάρχει και θέμα χωρητικότητας μέσα στις λίμνες στις οποίες βρίσκονται.

 

Τώρα, για τις υπόλοιπες εταιρείες, παίζει ρόλο πάλι το πού είναι η εταιρεία στημένη, δηλαδή υπάρχουν εταιρείες που αυτή τη στιγμή έχουν αύξηση πωλήσεων επειδή συνεργάζονται κυρίως με σούπερ μάρκετ – είτε αυτά είναι στην Αγγλία, είτε στη Γαλλία, είτε στην Αμερική κ.λπ. Οι εταιρείες που τροφοδοτούν σούπερ μάρκετ είναι μια χαρά.

 

Είναι επίσης και άλλες εταιρείες που τροφοδοτούν με πρώτη ύλη αυτούς οι οποίοι θα το χρησιμοποιήσουν σε HORECA, π.χ. ο βιομηχανικός ντοματοπολτός που πηγαίνει στα αντίστοιχα Goody’s ή στην Pizza Hat ή οπουδήποτε αλλού. Όπως επίσης και οι μεγάλες συσκευασίες. Η ελιά γενικά πηγαίνει καλά, αλλά μόνον η ελιά που πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ στην Αμερική, στην Αγγλία κ.α.

 

 

 

 

Πόσο αντέχει ο εξαγωγικός κλάδος;

 

Δεν είναι θέμα εξαγωγικού κλάδου ή όχι. Χθες μπορούσαμε να βγούμε; Είναι σαν να λέμε ότι έχεις πέντε εξισώσεις με έξι αγνώστους.

 

Γενικά, αντέχουμε αν κάποιος μας χρηματοδοτεί αυτή τη διαφορά. Και η χρηματοδότηση αυτής της διαφοράς είτε είναι από την ΕΚΤ είτε είναι από τον προϋπολογισμό της κάθε χώρας – δεν είναι λεφτά ατελείωτα. Κάποια στιγμή και αυτά τελειώνουν. Και το άλλο το θέμα είναι ότι ακόμα και στην Ελλάδα, που λέμε ότι στηρίζεται στον τουρισμό ή πως πρέπει να ενισχύσουμε τη βιομηχανία (και δεν το κάναμε κακώς τόσα χρόνια), ας σκεφτούμε ότι μαζί με τον τουρισμό από πίσω λειτουργεί και η βιομηχανία, λειτουργούν και τα αλουμίνια και τα χρώματα και τα τούβλα και τα μπετά, γιατί τα ξενοδοχεία θα κάνουν και τις συντηρήσεις τους, θα κάνουν και καινούργιες ανοικοδομήσεις κ.λπ. Δεν γίνεται να πάει η βιομηχανία και η μεταποίηση στο 15%, αν δεν είναι ο τουρισμός τουλάχιστον στο 25%. Είναι αλληλένδετα το ένα με το άλλο. Ο τουρισμός δεν είναι μόνο παροχή υπηρεσίας.

Αφήστε ένα σχόλιο