Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια

Δημοσιεύτηκε από economia 13/05/2020 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

Αλέξης Παπαχελάς

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια (τόμος Α΄: 1942-1974)

Εκδόσεις Παπαδόπουλος, Αθήνα 2017, σελίδες 408, τιμή: 17,99 ευρώ

 

 

 

 

 

 

Είναι το βιβλίο αυτό, με μορφή ανάμεσα σε αφήγημα, απομνημονεύματα και προφορική μαρτυρία ενός από τους σημαντικότερους συντελεστές της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας (και ενός από τους πολύ σπάνιους που αποφάσισαν «να μιλήσουν», με την αμεσότητα του λόγου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που τόσο απέχει και από την προσεκτικά φιλτραρισμένη κατάθεση Κωνσταντίνου Καραμανλή, όσο και από τη γραφή Κώστα Σημίτη), από τα βιβλία εκείνα όπου κανείς… περιμένει το επόμενο!

 

Ο πρώτος τόμος αυτού του πολυαναμενόμενου εδώ και καιρό έργου, στο οποίο με τη μέθοδο δημοσιογραφίας/συζήτησης που ανέδειξε τελευταίως ο Αλέξης Παπαχελάς (ο δημοσιογράφος οδηγεί τη συζήτηση, την κάνει να κυλήσει• δεν παίρνει τον ρόλο κεντρικού συντελεστή• δεν παριστάνει ότι «ελέγχει» τον συζητητή του, ούτε όμως και του δίνει πάσες) ο Κ. Μητσοτάκης τοποθετείται για όλα, καλύπτει την περίοδο 1942-1974.

 

Ασφαλώς λοιπόν και έχει το ενδιαφέρον των ταραγμένων εκείνων δεκαετιών, των χρόνων του Εμφυλίου αλλά και των προσπαθειών ανασυγκρότησης, της μεγάλης νομισματικής μεταρρύθμισης του ‘53 (με όσα επακολούθησαν), της έλευσης Καραμανλή, της δημιουργίας της Ένωσης Κέντρου, της ηγεσίας Γεωργίου Παπανδρέου, του Ανενδότου, της υπόθεσης Λαμπράκη, της διακυβέρνησης Κέντρου, της κρίσης και της (όπως καθιερώθηκε) Αποστασίας της 21ης Απριλίου και των χρόνων της Χούντας. Για όλα τοποθετείται ο Μητσοτάκης, συντελεστής και παρατηρητής συνάμα των γεγονότων: συντελεστής έντονος, αλλά και παρατηρητής οξύς.

 

 

Ο αναγνώστης μπορεί να κρατήσει –και στη δημόσια συζήτηση «ανέβηκαν», αναπόδραστα– τα όσα αιχμηρά καταθέτει για Καραμανλή, για Γεώργιο Παπανδρέου κι ύστερα για Αντρέα, για τα Ανάκτορα, για το υπέρθερμο καλοκαίρι του ‘65, για έργα και ημέρες Χούντας. Όμως εκείνο που, περισσότερο για μας, είναι αναντικατάστατο είναι η συνολική ματιά. Κάτι που πάντα διέκρινε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Εδώ, σαν τελευταία λέξη προς τον επόμενο τόμο, που θα καλύψει λογικά τη Μεταπολίτευση και μέχρι τη δική του πρωθυπουργία (γι’ αυτό και, ενώ τον περιμένουμε με αδημονία, έχουμε την εντύπωση ότι θα … καθυστερήσει), βρίσκεται και μια παράξενη «εκδίκηση» του Μητσοτάκη: όντας ο μόνος που μίλησε τόσο διεξοδικά και με άμεση γλώσσα, είναι κι εκείνος που διεκδικεί για τη δική του ανάγνωση πρώτη θέση…

 

 

 

Α.Δ.ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

Αφήστε ένα σχόλιο