Η εναέρια και κατάφωτη πόλη

Δημοσιεύτηκε από economia 19/05/2020 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Μάιος 2020, τ. 994

ΒΟΡΕΙΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ του Κώστα Μπλιάτκα

 

 

 

 

 

 

 

 

Έρχεται το θέρος με τις ζέστες του, αναζωπυρώνοντας τις ελπίδες να καταφέρει ένα δυνατό πλήγμα στον ύπουλο κορονοϊό. Έρχεται κάνοντας, μαζί με την κόπωση, πολύ δύσκολο το «μένουμε –κι άλλο– στο σπίτι». Ευτυχώς που χαλαρώνουν μαζί μας και τα μέτρα.

 

Σκέφτομαι τη μεγάλη «εναέρια και κατάφωτη πόλη» που δημιουργήσαμε την ώρα της Ανάστασης στα μυριάδες κατάμεστα μπαλκόνια της Θεσσαλονίκης πάνω από τους έρημους και σκοτεινούς δρόμους της κανονικής, που αγαπήσαμε και μισήσαμε ατελείωτα, και αντιλαμβάνομαι το πόσο δύσκολο θα είναι να ζωντανέψουμε θεσμούς και περιβάλλοντα όπου συμμετέχουν πολλά άτομα, όπως π.χ. τα σχολεία, η Διεθνής Έκθεση, οι αθλητικοί αγώνες και η γιορτή του τουρισμού στη Χαλκιδική. Δύσκολο αλλά και επιτακτικό.

 

Δεν θα ξεχάσω τη σκηνή σε διπλανή βεράντα το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής, όπου η μητέρα έψαλλε το «Ω γλυκύ μου έαρ» και το παιδί, μαθητής των τελευταίων τάξεων του δημοτικού, προσπαθούσε να την ακολουθήσει έχοντας τα λόγια του ύμνου στο iPad.

 

Είμαστε κοντά στο να πούμε ότι «εφιάλτης ήταν και πέρασε», αλλά τούτο απέχει πολύ από το να ξαναβρούμε τη ζωή μας όπως την ξέραμε. Αυτήν ας αρχίσουμε να την ξεχνάμε σιγά-σιγά. Μερικά πράγματα, αλλόκοτα ίσως και δυσκολοχώνευτα, ήρθαν για να μείνουν.

 

Όχι πως δεν θα ξαναδούμε ανθρώπους να αγκαλιάζονται και να ανταλλάσσουν ασπασμούς στον δρόμο ή να κάνουν χειραψίες. Αυτά θα ξανάρθουν, διότι έχουν συνδεθεί με τα αντανακλαστικά της ανθρώπινης κοινωνικής συμπεριφοράς εδώ και αιώνες.

 

Ζούμε όμως ιστορία και καλά θα κάνουμε να συνηθίσουμε όλα αυτά που συμβαίνουν και που τα εισπράττουμε ως μοναχικές εμπειρίες – αλλά που τελικά είναι από τις πιο συλλογικές.

 

Η δυνατότητα να απομονωνόμαστε χωρίς να νιώθουμε αντικοινωνικοί, να κάνουμε περισσότερες αγορές μέσω διαδικτύου, να κάνουμε τη χρήση των μετρητών εξαίρεση, να βλέπουμε φίλους με μικρές επιχειρήσεις να μαθαίνουν και την παραμικρή λεπτομέρεια του ηλεκτρονικού εμπορίου για να παραμείνουν ανταγωνιστικοί, όλα αυτά είναι δεδομένα της νέας μας ζωής.

 

Γενικεύονται, παράλληλα, οι ψηφιακές εκδηλώσεις και δραστηριότητες, με τα καλά τους και τα προβλήματά τους, η διάσταση των οποίων δε έχει ακόμα εκτιμηθεί. Πολλά συνέδρια γίνονται πλέον διαδικτυακά – και εκεί δεν υπάρχει το πρόβλημα του «πόσους χωρά η αίθουσα» ή το άλλο της μετακίνησης διαπρεπών επιστημόνων από χώρα σε χώρα ή από άλλη ήπειρο. Η σχεδόν σχιζοφρενική σπουδή μας να προμηθευτούμε συσκευές και προγράμματα υψηλής τεχνολογίας για δουλειά από το σπίτι τα λέει νομίζω όλα.

 

Δεν μπορούμε όμως να ζούμε μονίμως στον «αέρα» και online. Και δεν εννοώ μόνο το ότι δεν νοείται βιομηχανία, τουρισμός, λιανικό εμπόριο, εστίαση και ψυχαγωγία χωρίς την καθημερινή επαφή και συνεργασία με άλλους ανθρώπους. Είναι και η απόλαυση ενός ηλιοβασιλέματος στο λιμάνι και στην παλιά παραλία, μια βόλτα στις «ομπρέλες», μια συνάντηση με τους φίλους στη συναυλία και στις κερκίδες.

 

Καλό το ψηφιακό μέλλον, αλλά πολλοί άνθρωποι έχουν απέναντί τους τη ζοφερή πραγματικότητα. Ένα από τα πιεστικότερα ζητούμενα, για παράδειγμα, είναι η στήριξη εκατοντάδων χιλιάδων εποχικά εργαζομένων στον τουρισμό από Ιούνιο και μετά.

 

Την ανάγκη αυτή, από τον Ιούνιο και μετά, επισημαίνουν μεγάλες επιχειρήσεις του τουρισμού. Μπροστά στη σίγουρη πια απώλεια του μεγαλύτερου μέρους των τουριστικών αφίξεων, άρα και εσόδων, το 2020.

Αφήστε ένα σχόλιο