Μετά το εγχείρημα Πιερρακάκη: η θεωρία του ποδηλάτου

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 27/05/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Πολλές φορές έχει επισημανθεί, μέσα στην αχλή των γεγονότων της πανδημίας του κορωνοϊού, η ιδιαίτερη επιτυχία των ψηφιακών εφαρμογών που αναπτύχθηκαν υπό πίεση με πρωτοβουλία του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκου Πιερρακάκη. Εφαρμογών που  συνδέονταν με πραγματικές ανάγκες πραγματικών ανθρώπων. Άυλη συνταγογράφηση Ψηφιακές εγγραφές στα νηπιαγωγεία. Υπεύθυνες δηλώσεις και εξουσιοδοτήσεις  και παραγγελία/παραλαβή σειρά πιστοποιητικών χωρίς προσέλευση στα – συμπαθέστατα – ΚΕΠ. Συν η νομιμοποίηση πολεοδομικών παρατυπιών. Συν οι λειτουργίες τηλεκπαίδευσης και τηλεδιάσκεψης. Συν η δημιουργία κοινότητας Digital Solidarity. Συν,  η πορεία προς ενιαίο αριθμό αναγνώρισης του πολίτη, με συγχώνευση ΑΜΚΑ/ΑΦΜ. Συν η υπόθεση της ψηφιακής υπογραφής…

 

Πώς προέκυψαν, με την επιτάχυνση που έφερε η ανάγκη της πανδημίας και του παγώματος των δημοσίων υπηρεσιών και διαδικασιών , αυτές οι εφαρμογές; Πρώτα-πρώτα ο Κ. Πιερρακάκης το ξέρει το θέμα του. Περιστοιχίστηκε και με ανθρώπους που κι αυτοί γνωρίζουν τον τομέα – πρακτικά, όχι θεωρητικά. Και μάλιστα εν πολλοίς με ανθρώπους νεότερους. Όταν λοιπόν χρειάστηκε από τις πρώτες εφαρμογές – εν μέρει επιδείξεως: η υλοποίηση του αριθμού έκτακτης ανάγκης «112» εν πολλοίς υπήρξε κίνηση πολιτική – να περάσουμε σε κάτι απόλυτα πρακτικό, που ήταν η διαχείριση του lock-down, και μάλιστα κάτι οχληρό και πιεστικό, όπως η «άδεια» βάσει των Εντύπων Βεβαίωσης Μετακίνησης στο Forma.gov, η μετάβαση έγινε ταχύτατα. Και χωρίς στραβοτιμονιές.

 

Το κυριότερο , όμως, ήταν το άλλο: όταν ξεκίνησε – σε βάση ανάγκης – να χτίζεται όλη η πυραμίδα εφαρμογών ψηφιακής διακυβέρνησης που γνωρίσαμε επ’ εσχάτων, η «προσέγγιση Πιερρακάκη», δηλαδή η ψηφιακή τεχνογνωσία, η ταχύτατη σχεδίαση και άμεση υλοποίηση, το παραμέρισμα των αιώνιων γραφειοκρατικών αντιρρήσεων δημιούργησε έναν γνήσιο ενάρετο κύκλο. Που έκαμψε, που παρέσυρε τις πάγιες αντιδράσεις της γραφειοκρατίας. Που δεν δέχθηκε το «αυτό, δεν γίνεται!».

 

Ασφαλώς βοήθησε η πλήρης στήριξη Μητσοτάκη/Μαξίμου προς το εγχείρημα Πιερρακάκη. Ασφαλώς συνέβαλε η νομική στήριξη – το ξόρκισμα της γραφειοκρατίας – από το γραφείο Γεραπετρίτη.

 

Όμως ας μην υπερβάλουμε σε ενθουσιασμό, ότι «μπήκαμε σε νέα εποχή». Φίλος που επεχείρησε να προχωρήσει υπόθεσή του σε Λιμεναρχείο, βρέθηκε στο βαθύτατο παρελθόν (βέβαια το Λιμενικό και το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας πιστώνονται την γνωμοδότηση ότι «η κολύμβηση δεν αποτελεί άθληση», επί ημερών lock-down και ΠΝΠ, οπότε τι να περιμένεις;). Όσοι, πάλι, δικηγόροι επιχειρούν να προχωρήσουν σε ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων, αφηγούνται ιστορίες Πύργου του Κάφκα. Οι δε τράπεζες, οι οποίες τώρα λόγω των μέτρων ενίσχυσης των επιχειρήσεων έχουν πολλή πέραση, δεν διστάζουν φορές-φορές να δείξουν την έλξη που τους ασκούν τα πρωτότυπα, σφραγισμένα έντυπα. Κι ας μην πλησιάσουμε καν το βασίλειο του ΕΦΚΑ.

 

Όμως η επισήμανση προβλημάτων δεν χρησιμεύει παρά για ένα – αν, δηλαδή, την εννοούμε την θετική υποδοχή στο εγχείρημα Πιερρακάκη: για την συνεχή (και επί της ουσίας, όχι σχολιαστική) παρακολούθηση των προβλημάτων που μένουν πίσω, ακόμη περισσότερο εκείνων που συνεχώς αναπηδούν. Και εδώ, ισχύει η θεωρία του ποδηλάτου: αν σταματήσεις να προχωράς, πέφτεις.

 

Αφήστε ένα σχόλιο