Βγάζω τα τραπεζάκια μου έξω…

Δημοσιεύτηκε από economia 23/06/2020 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Ioύνιος 2020, τ. 995

ΒΟΡΕΙΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ του Κώστα Μπλιάτκα

 

 

 

 

 

 

 

Μια καινούργια κανονικότητα είναι το φάντασμα που πλανάται εδώ και μία εβδομάδα πάνω από τη Θεσσαλονίκη, και ειδικά πάνω από το κέντρο της, το οποίο συνοδεύεται από πολλά ερωτηματικά.

 

Η έξοδος για καφέ και ποτό, για φαγητό, αλλά και για δυνατή μουσική στο μπαρ, ήρθε – και είναι λυτρωτική μετά την καραντίνα, αν και σκιάζεται από τον όποιο φόβο έχει μείνει και από την ανάγκη να είμαστε ακόμα «από μακριά και αγαπημένοι». Λιγότερος όμως συνωστισμός σημαίνει ανάγκη για μεγαλύτερη έκταση στους χώρους σερβιρίσματος.

 

Μια ζωή οι δημοτικές αρχές ζητούν να διασφαλιστούν οι σωστοί όροι για τη λειτουργία των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος και να μπει τάξη στο ζήτημα της ανεξέλεγκτης τοποθέτησης των τραπεζοκαθισμάτων.

 

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη του (πρώην ) φραπέ και της επιείκειας στο παράνομο πάρκινγκ και στην ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων και αυθαίρετων κατασκευών. Η συγκατάβαση και η –όχι ανεξήγητη– κατανόηση είναι δεδομένη από τους πελάτες και τους περιοίκους: «Έλα μωρέ… Και τι να κάνει ο άνθρωπος; Δεν βγαίνει…»

 

Αυτά ακούγαμε τουλάχιστον εδώ και δύο δεκαετίες. Τώρα, με τους περιορισμούς λόγω της ελεγχόμενης χαλάρωσης των μέτρων κατά του κορονοϊού και των απαιτούμενων κοινωνικών αποστάσεων, η «επιείκεια» θα χτυπήσει κόκκινο. Χρειάζεται… άπλα στα πεζοδρόμια, ακόμα και στα στενά, στις πλατείες και τα πάρκα, αλλά και σε δρομάκια που θα πεζοδρομούνται για κάποιες ώρες.

 

Χαλαρά (με δύο λάμδα προφορικώς) η ποιότητα ζωής στο κέντρο της πόλης υποβαθμίζεται συνεχώς. Οι ποδηλάτες δικαίως θέλουν τους δρόμους τους ή τις λωρίδες τους και συνεχώς υπενθυμίζουν στους δημάρχους πόσο πίσω έχει μείνει η πόλη σ’ αυτό το θέμα. Και, καλά, να γίνει Άμστερνταμ –που είναι η εμβληματική νεαρούπολη της Ευρώπης και η πιο φιλική στο δίκυκλο– είναι ουτοπικό. Προσωρινά όμως, λόγω… κορονοϊού, πάρθηκαν αποφάσεις για ανάπτυξη ποδηλατοδρόμων, δρόμων ήπιας κυκλοφορίας και πεζοδρομήσεων. Προσωρινά…
Η εικόνα βέβαια του κέντρου χαλάει και από τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα και από τα καταστήματα με αυθαίρετες κατασκευές, είτε σε προκήπια, είτε σε δημόσιους και υπαίθριους χώρους, που πληθαίνουν σαν μανιτάρια.

 

Μέχρι πρόσφατα, λόγω των περιορισμών που υπήρχαν, κάποιοι καταστηματάρχες δεν μπορούσαν να βγάλουν τραπεζοκαθίσματα. Τώρα, επειδή μειώθηκε στο 1,5 μέτρο ο διαθέσιμος χώρος για τους πεζούς από 2,5 που ήταν, θα μπορούν και αυτοί να βγάλουν «τραπεζάκια έξω», προσκομίζοντας σχεδιάγραμμα από μηχανικό.

 

Άντε τώρα να χωρέσει από το ενάμισι αυτό μέτρο μια μητέρα με το μωρό στο καροτσάκι, ένας άνθρωπος με αναπηρία, ένας άνθρωπος με κινητικά προβλήματα. Ευτυχώς που ο δήμος ανθίσταται σθεναρώς και δεν επιτρέπει ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων μέσα στις στοές στον άξονα της Αριστοτέλους.

 

Τα μαγαζιά άνοιξαν – όχι όλα όσα ήταν σε λειτουργία πριν από τον κορονοϊό, αλλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Ο κόσμος σιγά-σιγά και διστακτικά ξεμυτίζει, αφήνοντας το πολύωρο Netflix και τις τηλεδιασκέψεις ή την ψυχαγωγία μέσω Zoom. Ο καφές θα είναι φθηνότερος λόγω μειωμένου ΦΠΑ, εκτός κι αν ο μαγαζάτορας, που «δεν βγαίνει», κάνει κάποιες δεύτερες σκέψεις…

 

 

 

 

Στη φωτογραφία από προπολεμική καρτ ποστάλ, το τραμ περνά από την Τσιμισκή στη διασταύρωση με την Αριστοτέλους, σε μια ειρηνική και χαλαρή ατμόσφαιρα. Ουδείς υποψιαζόταν τότε ότι ογδόντα πέντε χρόνια μετά θα έπρεπε να χωράς σε μια λωρίδα πεζοδρομίου ενάμισι μέτρου με ένα πλήθος περαστικών μαζί σου…

(Από το λεύκωμα των Γιώργου Αναστασιάδη και Ευάγγελου Χεκίμογλου «Η Διαδρομή της Μνήμης: Τσιμισκή, Αγίας Σοφίας, Διαγώνιος», Εκδόσεις University Studio Press)

Αφήστε ένα σχόλιο