Η Γερμανία, το ποδήλατο και η Ευρώπη

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 23/06/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Όσο πλησιάζει η ώρα της (και επίσημης) ανάληψης των καθηκόντων της Προεδρίας του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΕ από την Γερμανία (για το β’ 6μηνο του 2020, μετά την Κροατική του α’ 6μήνου που ευρύτερα θεωρήθηκε ότι ευγενικά «ζέστανε την καρέκλα»), τόσο γίνεται φανερό - κορωνοϊού βοηθούντος, γεωπολιτικών εντάσεων συμβαλλουσών και Αμερικανικής έκλειψης λόγω εκλογών Νοεμβρίου προστιθέμενης στο μείγμα - ότι το Βερολίνο βρίσκεται αντιμέτωπο με το «δόγμα του ποδηλάτου» στα Ευρωπαϊκά/διεθνή. Ενώ, δε, περνούσαμε την εποχή της συνειδητής απόσυρσης Μέρκελ από το προσκήνιο που ενίσχυε την πάγια επιλογή της Γερμανίας για παραμονή σε ένα διακριτικό πλην επιδραστικό παρασκήνιο, έχουμε τώρα πλήρη αντιστροφή: Και η Άνγκελα Μέρκελ και η χώρα της στην πρώτη γραμμή των πρωτοβουλιών. Να θυμίσουμε ότι - για το Ευρωπαϊκό - το δόγμα του ποδηλάτου το κήρυσσε ο Ζακ Ντελόρ: άμα η Ευρώπη δεν προσπαθεί να κάνει πεντάλ, ακόμη και σε ανήφορο, κινδυνεύει να πέσει.

 

Δείτε, τώρα πώς μέσα σε λίγες μέρες  Γερμανική πρωτοβουλία εκδηλώνεται (ή τείνει να εκδηλωθεί) σε ένα ευρύτερο από το αναμενόμενο πεδίο θεμάτων: είχαμε ήδη την πρωτοβουλία Μέρκελ-Μακρόν (κανείς δεν αμφέβαλε για το ποιος από το δίδυμο είχε την βαρύνουσα θέση) για το Ταμείο Ανάκαμψης των οικονομιών μετά τον Covid-19, που έλαβε θεσμική εικόνα με την πρόταση για  Next Generation - EU από την Επιτροπή φον ντερ Λάιεν. (Που, σε ευθύτατο άρθρο του Spiegel προ εβδομάδας, υπενθυμιζόταν ότι δημιουργεί «Διπλή Γερμανική Κορυφή», με την Πρόεδρο της Επιτροπής να χαρακτηρίζεται «μαθήτρια» της Μέρκελ. Αλλά και να επαναφέρεται στην μνήμη το πώς, με τυπική πρωτοβουλία Μακρόν και εκεί, «διεκδικήθηκε» Γερμανικά η Προεδρία της Επιτροπής με πλήρες τσαλάκωμα των υποτιθέμενων διαδικασιών επιλογής, Spitzenkandidaten, ΕυρωΚοινοβουλιο, εκλογές κλπ.).

 

Αυτά όμως είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στην επισήμανση - στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής - από την ίδια την «αφυπνισθείσα Καγκελάριο», ότι η διαπραγμάτευση για το Ταμείο Ανάκαμψης συμπλέκεται αναγκαστικά με την μακροπρόθεσμη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό/Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο «που προστατεύει, ενδυναμώνει και υπερασπίζεται τους πολίτες» (η χαρακτηριστικά απλοϊκή διατύπωση, φον ντερ Λάιεν...) αλλά και, βαρύτερα, με το μέλλον των ίδιων πόρων της Ένωσης. Εδώ, τίθεται επί τάπητος  η προοπτική σταδιακής ομοσπονδίωσης της ΕΕ «μέσα στην κρίση» ή/και με αφορμή ή/και πρόσχημα την κρίση του κορωνοϊού. Διόλου συμπτωματικά, στο ίδιο τεύχος του Spiegel που παρουσίαζε την δίδυμη Γερμανική Κορυφή της ΕΕ, φιλοξενείται ουσιώδης συνέντευξη Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Όπου, στην Ελλάδα προσέχθηκε περισσότερο η φιλοσοφικοτητά του στο να αναφερθεί στο πώς αισθάνθηκε όταν - τα χρόνια των Μνημονίων - έβλεπε τον εαυτό του να απεικονίζεται σαν Χίτλερ παραπέμποντας στον (δικό του) «Κυρίαρχο», δηλαδή τον λαό του, που ως υπουργό Οικονομικών τον είχε επιφορτίσει με μια εντολή λιτότητας. Πλην όμως πιο ουσιαστικό ήταν οι αναφορές Σόιμπλε στο πώς η Γερμανία, στην τωρινή της Προεδρία, θα πρέπει να αξιοποιήσει «τις ευκαιρίες της διαταραχής» λόγω Covid-19 για να κάνει η Ευρώπη «ένα μεγάλο άλμα» και για να «δώσει καλύτερες λύσεις στα προβλήματα».

 

Εκεί, λοιπόν, που όλοι είχαμε συμβιβαστεί με το ότι η κυλιόμενη Προεδρία του Συμβουλίου  υπουργών  αποδυναμωθεί ως διαδικασία (με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να έχει απορροφήσει μεγάλο μέρος όχι τόσο αρμοδιοτήτων, όσο κύρους) τώρα σ’ αυτήν την στροφή της ιστορίας η προεδρεύουσα χώρα - η Γερμανία, βέβαια- μπορεί να επιχειρήσει να ξαναγίνει ο κινητήρας της Ευρωπαϊκής διαδικασίας.

 

Πάντως, στην Γερμανική Προεδρία ευθέως περιέρχεται και η ευθύνη για την - σοβαρή, πλέον, μετά από πλήθος δολιχοδρομιών και καθυστερήσεων - προώθηση ενός νέου κοινού Ευρωπαϊκού Συστήματος Ασύλου. Σειρά από πρωτοβουλίες, που έχουν μείνει στην μέση, με τελευταίο σταθμό την δήλωση της (αρμόδιας για την Μετανάστευση και την Πολιτική Ασύλου) Επιτρόπου Ιλβα Γιόχανσσον ότι δεν θα υποβάλει την - αναγκαία - θεσμική πρόταση για το Σύστημα Ασύλου προτού οριστικοποιηθούν τα μεγέθη του Προϋπολογισμού της ΕΕ. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο ούτως ή άλλως κεντρικός ρόλος της Γερμανίας στο Μεταναστευτικό βρίσκεται τεχνικά πρόσθετα αναβαθμισμένος μ’ αυτήν την διασύνδεση.

 

Τελευταίο βήμα: και σε συνάφεια με το μεγάλο μέτωπο του Προσφυγικού/Μεταναστευτικού, που αποτελεί μείζον ζήτημα για τα εσωτερικά της Γερμανίας, αλλά και με φόντο την συνολική σχέση με την Τουρκία, διαμορφώνεται πρόσθετος χώρος πρωτοβουλίας για την Γερμανία σε ρόλο «οδηγού» της Ευρώπης. Με την Ελλάδα αμεσότερα ενδιαφερόμενη από οποιονδήποτε άλλο.

 

Υπό μιαν έννοια, το αίτημα-που-δεν-έχει-ποτέ-τεθεί-επισήμως (με εξαίρεση την Ντόρα Μπακογιάννη...) από πλευράς Ελλάδας, δηλαδή να αντιμετωπισθεί η επικίνδυνη ολίσθηση των ΕλληνοΤουρκικών μέσα από μια συνολική επανισορρόπηση των ΕυρωΤουρκικών σχέσεων, με το Μεταναστευτικό δίπλα στην αναθεώρηση της Τελωνειακής Ένωσης για παράδειγμα, βρίσκεται λίγα μόνον βήματα μακριά από το να ξεκινήσει να υλοποιείται.

 

Αν δεν υπάρξει κάποια αιφνίδια ανάφλεξη (ή και... αφού υπάρξει ανάφλεξη).

 

Βέβαια, η δυσάρεστα κοντινή εμπειρία της προθυμίας της Γερμανίας να αφήσει την Ελλάδα «Εκτός» στα πλαίσια της Διαδικασίας του Βερολίνου για την Λιβύη, ώστε να μην ενοχληθεί η Τουρκία, δεν αποτελεί καλό οιωνό. Όμως, άμα το πλαίσιο είναι ευθέως Ευρωπαϊκό, μπορεί κανείς να ελπίσει ότι κάτι πιο θετικό θα προκύψει.

 

Αφήστε ένα σχόλιο