Θα επιχειρήσει η Τουρκία να γίνει «η νέα Κίνα»;

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 30/06/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Η όλο και εντονότερη προσπάθεια των ΗΠΑ – με την Ευρωπαϊκή Ένωση εν μέρει να ακολουθεί, αν και με λειψό ενθουσιασμό… - να αποκόψει τις προμηθευτικές αλυσίδες που συνδέουν στενά/στενότερα από το επιθυμητό την παραγωγική μηχανή της Δύσης με την Κινεζική οικονομία, δημιουργεί σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες την προσδοκία να προσέλθουν εκείνες σε ρόλο μερικής αντικατάστασης του Κινεζικού βαριού οχήματος. Αν προτιμάτε άλλη διατύπωση: σε ρόλο διασώστη της παγκοσμιοποίησης, που τραυματίσθηκε με το σοκ του κορωνοϊού. όταν π.χ. η Ευρωπαϊκή φαρμακοβιομηχανία «έχασε» τις Κινεζικές πρώτες ύλες που έφθαναν σ’ αυτήν μετά από πρώτη κατεργασία σε γενόσημα στην Ινδία. ή όταν η Apple ειδοποιούσε για επιβράδυνση τροφοδότησης με προϊόντα της. Και όταν μεν η Ινδία διεκδικεί αυτόν τον ρόλο, ή πάλι το Βιετνάμ ή η Ταιβάν (οι δυο τελευταίες αναβαθμίζοντας τον ήδη ταχύτατα ανερχόμενο από τις αρχές του αιώνα ρόλο τους), η συζήτηση είναι περισσότερο συνέχιση γνώριμων αναλύσεων.

 

Όμως ήδη ένας ενθουσιώδης νέος υποψήφιος για την λειτουργία υποκατάστατου της Κίνας εμφανίζεται – δίπλα μας. Η προσπάθεια έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, εντάθηκε μετά την κρίση του Covid-19, όμως μόλις την περασμένη εβδομάδα έγινε επισημότερα γνωστή: η ΤΑΙΚ, το Τουρκο-Αμερικανικό Εμπορικό Συμβούλιο, ομάδα πίεσης στενά συνδεόμενη με το (επίσημο) Συμβούλιο Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων της Τουρκίας, παρουσίασε στα πλαίσια Ημερίδας μια δίδυμη πρόταση. Αφενός η Τουρκία να αναλάβει – σχεδιασμένα όμως – ρόλο προμηθευτή και υποκατασκευαστή Αμερικανικών ομίλων. αφετέρου να βοηθήσει, με τα ανοίγματα που ήδη διαθέτει στην Αφρική, να επανακάμψουν Αμερικανικές επιχειρήσεις στην (με τους ταχύτερους ρυθμούς ανάπτυξης) ήπειρο, που εδώ και δυο δεκαετίες «καταλαμβάνει» μέσω της αναπτυξιακής της βοήθειας η Κίνα.

 

Ο συντηρητικός-προς-μετριοπαθής ρεπουμπλικάνος Γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ, γνωστότερος για τις θέσεις του στα θέματα Δικαιοσύνης στο Κογκρέσο, που συμμετείχε στην Ημερίδα ΤΑΙΚ έκανε λόγο για «μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, που δεν θα είχε απλώς την φιλοδοξία να αυξήσει τις συναλλαγές [με Τουρκία] στα 100 δις δολάρια, αλλά θα οδηγήσει σε ενοποίηση των οικονομιών μας». [Από το 2013 έως και πέρσι, η αξία των διμερών συναλλαγών ΗΠΑ-Τουρκίας κυμαινόταν μεταξύ 18 και 20 δις δολαρίων ετησίως]. Ο Γκράχαμ, που πριν λίγους μήνες ήταν μεταξύ εκείνων που μπλόκαραν ψήφισμα της Γερουσίας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμένιων, δεν έπαψε πάντως να στηρίζει την Αμερικανική απαίτηση για αδρανοποίηση των S-400 από την Άγκυρα. Εκείνο, ωστόσο, που επιχειρείται να ριχτεί  στην πλάστιγγα προκειμένου να προχωρήσουν οι ΑμερικανοΤουρκικές οικονομικές σχέσεις είναι η έμμεση υπόσχεση για γενικότερη απεμπλοκή της Άγκυρας από τις αντίστοιχες σχέσεις με την Ρωσία.

 

Πάντως και ο – γνώριμός μας – Μάθιου Μπράιζα, μέχρι προ ετών βοηθός Υφυπουργός των ΗΠΑ για τις Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές υποθέσεις, εκθείαζε την «αύξηση της οικονομικής και τεχνολογικής βάσης της Τουρκίας […] της οποίας το ΑΕΠ έχει τριπλασιαστεί τα τελευταία 18 χρόνια».

 

Ενώ λοιπόν στην Ελλάδα του β’ 6μήνου του 202ο έχουμε διαμορφώσει την εντύπωση ότι η – επιθετική, σε βαθμό περιφερειακού τραμπούκου» - Τουρκία βρίσκεται σε βαθιά οικονομική κρίση, αν μη στα πρόθυμα κατάρρευσης, φαίνεται πως ο δυσάρεστος γείτονας επιχειρεί ήδη οικονομικά ανοίγματα ολότελα διαφορετικής τάξης. Και μάλιστα με την υπερΑτλαντική δύναμη να ενσωματώνει την Τουρκική προσέγγιση σε δικά της, μακροσκοπικότερα σχέδια.

 

Αφήστε ένα σχόλιο