Μπήκαν οι μπουλντόζες

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 03/07/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Χρειάστηκαν κάπου 20 χρόνια για να ξεκινήσει το έργο – ποιο έργο; εκείνο που αποφασίστηκε και διασώθηκε από τις επάλληλες στρώσεις σχεδιασμών, προσφυγών, επανασχεδιασμών, διαγωνιστικών διαδικασιών, αποφάσεων του ΣτΕ – στο Ελληνικό, απ’ όταν σταμάτησαν οι πτήσεις. Όμως, ένα το κρατούμενο, το έργο ανάπλασης/αξιοποίησης του μεγαλύτερου χέρσου/αναξιοποίητου/απαξιούμενου χώρου στην Πρωτεύουσα (τουλάχιστον) ξεκίνησε.

 

Το δεύτερο: μολονότι δεν απεφεύχθη η τηλεοπτικοποίηση της έναρξης των έργων – δηλαδή των πρόδρομων εργασιών, των κατεδαφίσεων, «η ώρα της μπουλντόζας» ή μάλλον του κατεδαφιστικού σφυριού – και η παρουσία Πρωθυπουργού με στολή εργοταξίου (ο Άδωνις απέφυγε, αρχικά τουλάχιστον, να μπει στο κάδρο εποχούμενος μπουλντόζας), όμως οι τόνοι έμειναν σ’ αυτήν τη φάση χαμηλοί. Για τα Ελληνικά μέτρα, εννοείται. Όπου η λογική των εγκαινίων συχνά προσπέρασε το περιεχόμενο.

 

Το τρίτο, κι εδώ το πράγμα σοβαρεύει: το έφερε έτσι η τύχη, ο βηματισμός των πραγμάτων ώστε αυτή η ούτως ή άλλως μεγάλη παρέμβαση υποδομής, η οποία μάλιστα κινητοποιεί βασικά ιδιωτικούς πόρους – θα μείνουμε, εδώ, μακριά από τον χορό των 8 ή όσων δισεκατομμυρίων, αφήνοντας χώρο στην εξέλιξη του έργου ή μάλλον στην αρθρωτή σειρά έργων να δείξει τα μεγέθη: καζίνο/πόλης αναψυχής, ξενοδοχεία, μεγα-Mall, κτίρια γραφείων, κλιμακωτά κτίρια κατοικιών από υπερπολυτελείας μέχρι «καλού μέσου όρου», όλα όμως όσο τα σηκώνει η αγορά, συν η μείζων υπόσχεση Μητροπολιτικού Πάρκου – ξεκινάει να πραγματοποιείται σε μια εντελώς ιδιαίτερη στιγμή. Στην φάση προσπάθειας για επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας, μετά την πανδημία που ήρθε μετά την έξοδο από τα Μνημόνια, όπου δημιουργία υποδομής και επενδύσεις επείγουν όσο τίποτε…

 

Όσο θα ξετυλίγονται οι σωστικές παρεμβάσεις συγκράτησης της ύφεσης με την οικονομία να φεύγει κάτω σαν βαρίδι, όσο θα ανθίζουν τα αφηγήματα/ενέσεις αισιοδοξίας των προσδοκιών από τα Πακέτα Next Generation EU, το να προχωράει κάτι, επί του εδάφους, θα έχει καίρια σημασία. Συνέχεια του ίδιου θέματος, ο ίδιος ο κλάδος στον οποίο θα προχωρήσει – αν όλα πάνε κατά τον σχεδιασμό, ή λίγο-πολύ κατά τον σχεδιασμό – η ανάπτυξη του Ελληνικού, δηλαδή μια ιδιαίτερη εκδοχή του τουριστικού προϊόντος, συν η αστική ανάπλαση, συν land development, είναι ένας κλάδος που υπέστη λόγω κορωνοϊού βαρύτατο πλήγμα. Αν τώρα δείξει ότι επανεκκινεί, θα μπορούσε να αποτελέσει πιλότο μιας νέας/διαφορετικής προσέγγισης από την Ελληνική πολεοδομική λογική συνεχούς δόμησης και την ξενοδοχία κουτιών. (Βέβαια, αν το Ελληνικό δεν προχωρήσει με τους σχεδιαζόμενους ρυθμούς, αν μείνουμε επί χρόνια με εικόνες σκάμματος, αν οι πρόδρομες εργασίες «τραβήξουν»  – με όσα ακούγονται περί 3,5 ετών πρώτης φάσης – σε μεγάλο εύρος του συνολικού έργου ελλοχεύει η αντίστροφή απόδειξη. Αλλά, είπαμε: σήμερα ας μείνουμε στο θετικό).

 

Ολοκληρώνοντας αυτή την πτυχή, το γεγονός ότι η Lamda Development του Ομίλου Λάτση πρώτον με την επαναφορά Σπύρου Λάτση στην Ελλάδα (μετά τον τραυματισμό της Eurobank/Εργασίας) , ύστερα και με τις συμμετοχές Aegean, Voxcove/Γερμανού-Κάτσου, πέραν των θεσμικών επενδυτικών, EBRD κλπ, κινητοποίησε Ελληνικά κεφάλαια (εσωτερικού και εξωτερικού) , το γεγονός αυτό έδωσε μιαν «απάντηση» στο παγίως επανερχόμενο ερώτημα «πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να προσδοκά ξένες επενδύσεις, όταν τα Ελληνικά κεφάλαια διστάζουν». Ακόμη και στη περιπετειώδη υπόθεση του Καζίνου, το γεγονός ότι η ΓΕΚ-ΤΕRNA βρέθηκε δίπλα στην Mohegan δίνει αντίστοιχο σήμα.

 

Να προσθέσουμε και ένα τέταρτο: ακόμη και ο Άδωνις Γεωργιάδης, που ζαλώθηκε σ’ αυτήν την φάση το έργο με τoν συνήθη αναβράζοντα ενθουσιασμό του, ωρίμασε στις τελευταίες φάσεις. Kαι «αποδέχθηκε» ότι οι αδειοδοτήσεις και οι προσφυγές και οι αποφάσεις δεν – ΔΕΝ – είναι απλό θέμα πολιτικής βούλησης. Αλλά επιμονής, ωρίμανσης, πειθούς. Η σημερινή Κυβέρνηση/το σημερινό κυβερνητικό σχήμα νομιμοποιείται να σύρει επάνω του τον μανδύα της έναρξης εργασιών. Κάνοντάς το, αν είχε θυμηθεί ευθύτερα την μακρά διαδρομή ωρίμανσης της διαδικασίας, από την εποχή ΓΑΠ με την δημιουργία της «Ελληνικόν ΑΕ» (θητεία Σπύρου Πολλάλη), από την εποχή της διαγωνιστικής διαδικασίας πώλησης επί Σαμαρά (μέχρι την κατακύρωση στην Lamda το 2014) αλλά και τις προσπάθειες ΤΑΙΠΕΔ (Πιτσιόρλας) να ξεκολλήσει επί ΣΥΡΙΖΑ, θα είχε βοηθηθεί η ίδια για την συνέχεια.

 

Γιατί, φυσικά, στην συνέχεια και στην υλοποίηση θα κριθεί το έργο του Ελληνικού. Ήδη, το ότι οι δήμαρχοι της περιοχής έριξαν τους τόνους, καλόν! Το ότι θα συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε ζωηρά, π.χ. για το κτηριολογικό, τα ύψη, τον χαρακτήρα των Πύργων κοκ είναι αναμενόμενο. Ομοίως το αν η Ελλάδα του 2020+ θέλει/χωράει Καζίνο. Όμως, άμα/όταν το Πάρκο λάβει σάρκα και οστά, «κάτι» θάχει επιτευχθεί. Αν η εικόνα σκάμματος διαρκέσει, όχι καλόν!

 

Αφήστε ένα σχόλιο