Τα αγαθά και οι παγίδες των Ευρωσυμβιβασμών

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 06/07/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Το είχαν ψυχανεμιστεί αρκετοί, όταν οι αρχηγοί Κυβερνήσεων και Κρατών της ΕΕ ανέθεσαν στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Βέλγο, κατ’ εξοχήν συναινετικό/consensus-builder) Σαρλ Μισέλ να αναλάβει να στήσει στα πόδια του έναν προ-συμβιβασμό επί του σχεδίου για Ταμείο Συνοχής. Συμβιβασμό με βάση μεν την πρόταση/εκδοχή της Επιτροπής φον ντερ Λάϊεν για «Next Generation EU», αλλά που να αδρανοποιεί τις νάρκες των frugal four /οπαδών της λιτότητας Ολλανδίας-Αυστρίας-Σουηδίας-Δανίας και να παρακάμπτει τις επιφυλάξεις των Ανατολικών (Βίζεγκραντ και Βαλτικών). Ο συμβιβασμός θα κατέτρωγε, πιθανόν, την επιλογή «grants/επιχορηγήσεις και όχι δάνεια», αλλά και θα υποσχόταν στους frugal four να εξοικονομηθούν δημοσιονομικοί πόροι «απ’ αλλού». Πού;

 

Ήδη αρχίζει να γίνεται φανερό ότι θα υποβληθεί σε αντισταθμιστική δίαιτα αδυνατίσματος ο κυρίως Προϋπολογισμός της ΕΕ, κατά ένα τέτοιο ποσό/ποσοστό που να μειώνει την αίσθηση συνεισφοράς των frugal four (εν τω μεταξύ, κάτι τέτοιο θα ξελάφρωνε και την Γερμανία, που δέχεται μεν να είναι ακόμη περισσότερο net contributor/να έχει καθαρή συνεισφορά στον Προϋπολογισμό, πλην όμως… έχει και αυτή κοινή γνώμη!).

 

Περισσότερο και απ’ αυτό, τριγμοί ακούγονται και στο ποιες κοινοτικές δραστηριότητες κινδυνεύουν καθώς μείωση προϋπολογισμού σημαίνει περικοπή δραστηριοτήτων: Οι αγροτικές δαπάνες δύσκολα κλαδεύονται, καθώς αγγίζουν Γαλλία αλλά και π.χ. Πολωνία, στους δε frugal ας πούμε Δανία/Αυστρία. όμως άμα τα αγροτικά πιεσθούν, μάλλον τα μεσογειακά προϊόντα θα πιεσθούν περισσότερο. Οι δαπάνες έρευνας-τεχνολογίας δεν μπορεί να αγγιχτούν, καθώς εκεί έχουν φορτωθεί όλες οι προσδοκίες αναβάθμισης της ανταγωνιστικότητας, ως στοιχείου της οικονομικής επανεκκίνησης: όμως, πάλι, στο εσωτερικό αυτής της προτεραιότητας οι πλέον προωθημένες δράσεις (ρομποτική, τεχνητή νοημοσύνη, πέραν της αυτονόητης ιατροβιολογικής έρευνας) θα κερδίσουν ενώ τα πιο πεζά καινοτομικά θα μείνουν πίσω.

 

Διαισθάνεται κανείς ότι τα κονδύλια συνοχής, δηλαδή εκείνα που υπόσχονται μείωση των ενδο-ΕΕ ανισοτήτων, είναι τα πιθανότερα να πιεσθούν σ’ αυτήν την φάση. Με διπλό επιχείρημα, δε, πρώτον, ότι το νέο πακέτο («New Generation EU») θα έχει αφ’ εαυτού αναδιανεμητικό χαρακτήρα, αφού θα στηρίζει κατά προτεραιότητα όσους επλήγησαν περισσότερο από την πανδημία – δηλαδή κυρίως Νότιους. δεύτερον, ότι η προτεραιότητα στην συνοχή, ιδίως στην δημιουργία υποδομών, έχει ήδη διαδρομή άνω των 3 δεκαετιών στην ΕΕ (εδώ διπλή προσοχή: οι Ανατολικοί που μπήκαν το 2004, δείχνουν προς Ελλάδα ή Ιταλία, οι οποίες ωφελούνται από τα μέσα της δεκαετίας του ΄80!).

 

Θέλετε κι άλλο μέτωπο; Ασφαλώς το Next Generation EU θα περιλάβει – συνδυασμό επανεκκίνησης με περιβαλλοντικό στόχο – μέτρα για τον κύκλο ενάρετης ενέργειας, άρα Ταμείο Δίκαιας Μετάβασης, άρα απανθρακοποίηση, που ενισχύει την δική μας απολιγνιτοποίηση. Αλλά… μια στιγμή! Από κάθε πλευρά (ήδη την Τράπεζα Επενδύσεων) πετάγεται έξω η χρήση φυσικού αερίου ακόμη και ως μεταβατική λύση. Άρα ούτε κι εδώ θα έχουμε ισχυρές προσδοκίες με την υφιστάμενη σ’ εμάς στρατηγική – κι ούτε οσμή στήριξης EastMed, βεβαίως.

 

Όσο για την δίδυμη προσδοκία, αφενός grants αντί για δάνεια και αφετέρου ταχεία εκταμίευση προκαταβολών, οι συμβιβαστικές διερευνήσεις δεν δίνουν για την ώρα πολλά ενθαρρυντικά. Αντιθέτως, η αιρεσιμότητα/conditionality δείχνεται στους frugal και γενικώς τους δημοσιονομικά ενάρετους ως προκαταβολική εγγύηση ότι δεν θα επαναληφθεί «Club Med party»! (η ακριβής διατύπωση μας μεταφέρθηκε, ανερυθρίαστα από ενοικούντα στους διαδρόμους της Ευρωδιαπραγμάτευσης).

 

Σημαντικά, λοιπόν, τα αγαθά, όμως σημαντικές και οι παγίδες των Ευρωσυμβιβασμών. Εν τω μεταξύ, η Αθήνα «σκέπτεται» ενίσχυση του διαπραγματευτικού της τημ δια του ανεμογκαστριού (έως τώρα) του ανασχηματισμού και επαφίεται στο κείμενο υψηλού ύφους και γενικώς αρχών μεταρρυθμίσεων αναπτυξιακών στοχεύσεων της Επιτροπής Πισσαρίδη-Βέττα δια τα περαιτέρω.

 

Καμπύλη εκμάθησης των Ευρωπαϊκών/learning curve όπως θάλεγε όταν ανεκάλυπτε τα ΜΟΠ, μέσα δεκαετίας του ΄80, και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Διδασκόμενος από την «ομάδα Βάρφη» και αφυπνιζόμενος από την πρακτική Θόδωρου Πάγκαλου.

 

Αφήστε ένα σχόλιο