Μηνύματα προς Τουρκία: τι στέλνεται, τι προσλαμβάνεται;

Δημοσιεύτηκε από superadmin 09/07/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Διδάσκεται στην ψυχολογία, ασφαλώς και στην πολιτική επιστήμη/πρακτική: καίρια η διαφορά message projected και message received. Το μήνυμα που στέλνει κανείς είναι ένα πράγμα, το μήνυμα που λαμβάνει ο παραλήπτης συχνά είναι άλλο.  Μια πρώτη εξειδίκευση: προσέχουμε ΠΟΙΟΣ στέλνει το μήνυμα, ΠΟΙΟΣ το λαμβάνει. Και ασφαλώς δίνουμε σημασία στο ύφος, ακόμη-ακόμη στην σκηνοθεσία του μηνύματος. Αν, μάλιστα, πάει κανείς λίγο παρακάτω/βαθύτερα, το μήνυμα που νομίζει ότι έχει στείλει ο πρώτος είναι ένα πράγμα, το μήνυμα που εκπέμπεται («αντικειμενικά») ένα δεύτερο: το δεύτερο είναι που φθάνει στον παραλήπτη, και ερμηνευόμενο με βάση τις δικές του προσλαμβάνουσες, γίνεται ένα τρίτο. Α, τώρα προσθέσετε και την χρονική διάσταση, δηλαδή το πότε λαμβάνεται το μήνυμα, πότε διαβάζεται, πότε «λειτουργεί» και υπό ποιες συνθήκες, μπορεί να βρεθεί κανείς σε τέταρτο κοκ.

 

Αυτές οι κάπως άτακτα ριγμένες στο χαρτί σκέψεις για την όλο και πιο ανησυχητική κατάσταση με τις Τουρκικές συμπεριφορές στην περιοχή μας – πέρα από τις θαλάσσιες ζώνες και τα γκριζαρίσματα, εγκαταστάθηκε στην ατζέντα η Αγια-Σοφιά, τώρα προστίθεται ως φαίνεται και ζήτημα μειονότητας στην Θράκη – κυρίως όμως για εκείνο που παγίως λατρεύουμε στην Ελληνική δημόσια σκηνή. Τα «αυστηρά μηνύματα» που λέμε ότι στέλνονται προς την Τουρκία από διάφορες κατευθύνσεις: την μια ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, την άλλη ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ, την τρίτη ο Γάλλος Πρόεδρος, την τέταρτη η Μόσχα (ΥΠΕΞ και Πατριαρχείο, αυτή την φορά για την Αγια-Σοφιά), να δούμε τι θα δει σε λίγα 24ωρα το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών και η Κορυφή της ΕΕ.

 

Ας δούμε 3 παραδείγματα: είχε τοποθετηθεί προ καιρού ο Χοσεπ Μπορέλ για τα Ελληνοτουρκικά – σημαντική Ευρωφιγούρα, με διαδρομή στα πολιτικά πράγματα της Ισπανίας, κάποια στιγμή και Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, που με ανακούφιση προς ενθουσιασμό χαιρετίσθηκε η ανάδειξή του σε Ύπατο Εκπρόσωπο για τις Εξωτερικές Σχέσεις – με αμφιλεγόμενο τρόπο για τα ΕλληνοΤουρκικά. Τώρα ξαναβρέθηκε στην Άγκυρα, παρά το γεγονός ότι υποτίθεται πώς το κλίμα Ευρωπαϊκών κυρώσεων λόγω συμπεριφορών Τουρκίας  είχε οδηγήσει σε πάγωμα των επαφών «υψηλού επιπέδου». Ακούγοντας τον Τούρκο ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου να εκφωνεί ζωηρό κατάλογο των θέσεων της Αγκυρας o Μπορέλλ περιορίστηκε επί της ουσίας στην παρατήρηση ότι «δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει την γεωγραφία». Στην στιγμή αυτή, και με δεδομένη την σκηνοθεσία, τι μήνυμα εκπέμπεται/τι μήνυμα λαμβάνεται;

 

Δεύτερο παράδειγμα: πύκνωσαν τα μηνύματα για την υπόθεση της Αγια-Σοφιάς, με αναφορές στον χαρακτήρα δι-ιστορικού πολιτιστικού μνημείου της ανθρωπότητας/UNESCO, στην αναζωπύρωση θρησκευτικής διχαστικότητας, τα γνωστά. Όμως, εκείνο το μοτίβο – σπαρακτικότερο όλων στον λόγο του Οικουμενικού Πατριάρχη – περί αποξένωσης του μουσουλμανικού κόσμου από την διεθνή κοινότητα, πώς θεωρούμε ότι προσλαμβάνεται; Όταν επιχειρείται παρόμοια κίνηση συνειδητά/ρητά/επιδεικτικά από τον Ερντογάν ως στοιχείο προβολής ισλαμικής αυτοπεποίθησης, αυτή η διατύπωση θα «φοβάσαι»; (Άλλο θέμα π.χ. η δυνατότητα Αμερικανικής δυσμένειας, ενσωμάτωσης σε Ευρωπαϊκή συνολική αναδιάταξη σχέσεων, Ρωσικής διεκδίκησης ρόλου στα του Πατριαρχείου. Αλλά… μήνυμα διαθρησκειακής υπευθυνότητας προς Ερντογάν;).

 

Και πάμε σε κάτι πολύ πιο αγριωπό, αυτό «επί του εδάφους» . Με πολλαπλά περάσματα μαχητικών πάνω από την βάση Αλ Ουατίγια, στην Λιβύη (προ εβδομάδων είχε καταληφθεί από τα κυβερνητικά στρατεύματα, ενώ βρισκόταν στην περιοχή Χαφτάρ), και με στοχευμένο βομβαρδισμό των ραντάρ και εγκαταστάσεων αεράμυνας αλλά και των drones στο (υπό διαμόρφωση) τουρκικό αυτό προγεφύρωμα, δόθηκε το μήνυμα στην Τουρκία ότι η Λιβυκή της υπερεπέκταση έχει όρια. Πλήρως διαφανείς εικασίες για το αν τα «μη ταυτοποιημένα αεροσκάφη» ήταν ή όχι Rafale (μόνον η Αίγυπτος τα διαθέτει στην περιοχή – και , φυσικά, η παραγωγός Γαλλία /Dassault) καθώς και αν της επίθεσης είχε προηγηθεί «πέρασμα» αεροσκάφους με προχωρημένες δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου που εσίγασε τα ραντάρ κοκ στην Αλ -Ουατίγια (παρόμοια υπάρχουν μόνον στην Αμερικανική βάση στην Σούδα, εις χείρας των Γάλλων και στο Ισραήλ).

 

Και πάλι: αυτό το βαρύ μήνυμα τι λέει στον Ερντογάν/πώς προσλαμβάνεται: ως ευθεία αποτροπή; ή ως επισήμανση ότι το παράθυρο ευκαιρίας του να δράσει με δυναμικό/στρατιωτικό τρόπο αρχίζει να κλείνει;

 

Αφήστε ένα σχόλιο