Μέτρα, κυρώσεις, αναδοχή κόστους

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 15/07/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Αναμενόμενο, αλλ’ ήδη η τριβή της Ελληνικής πραγματικότητας με την υψηλότατου συμβολισμού κίνηση Ερντογάν για επάνοδο της ΑγιαΣοφιάς σε τζαμί παράλληλα με την κλιμάκωση διεκδικητικότητας στις διμερείς ΕλληνοΤουρκικές σχέσεις και με την ιδιαίτερα επιφυλακτική αντίδραση των Ευρωπαίων «εταίρων» της Ελλάδας στις προσδοκίες της κοινής γνώμης (από δίπλα και της πολιτικής τάξης), δημιουργεί κλιμακωτές παρανοήσεις. Και σπέρνει αυριανή – ουσιαστικότερη – κρίση εμπιστοσύνης.

 

Η επίσημη στάση της Κυβέρνησης είναι δήλωση ικανοποίησης μετά το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών. Λίγο αν ξύσει κανείς την επιφάνεια, διαπιστώνει ανησυχία. Ο ίδιος ο ΥΠΕΞ Νίκος Δένδιας δηλώνοντας ότι η ΕΕ θα μελετήσει «μέτρα, δηλαδή κυρώσεις» για τυχόν περαιτέρω κινήσεις της Τουρκίας έκανε την ολίσθηση. Από μέτρα/measures σε κυρώσεις/sanctions! Όλη κι όλη η πολιτική ουσία βρίσκεται εκεί – στην διατύπωση, στην πολιτική (ακόμη-ακόμη και ηθική) καταδικαστικότητα. Στην περίπτωση Ρωσίας-Ουκρανίας-Κριμαίας, για παράδειγμα, υπήρξαν κυρώσεις από την ΕΕ. Στην έμπρακτη αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου (Κράτους-μέλους της ΕΕ, θυμίζουμε) διατυπώθηκε κλιμακωτή λίστα μέτρων – και κατέληξε (μετά από 5 ή 6 Τουρκικές γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, μέχρι και σε παραχωρημένα σε διεθνείς εταιρείες Οικόπεδα) να ληφθούν μέτρα… δυσχέρανσης των τραπεζικών συναλλαγών του διευθυντή και ενός ακόμη στελέχους της ΤΡΑΟ/της Τουρκικής Αρχής Πετρελαίων.

 

Πώς θα προχωρήσει – τώρα, αύριο/μεθαύριο – η συζήτηση περί μέτρων/κυρώσεων από το επίπεδο των υπουργών Εξωτερικών σε εκείνο της Κορυφής των «27» (18/19 Ιουλίου); Με δεδομένο ότι ήδη γίνεται λόγος για ενδεχόμενο έκτακτο Συμβούλιο υπουργών του Αυγούστου (αντί του Σεπτεμβρίου) υπάρχει συμφωνημένη χρονική ολίσθηση. Ο «κατάλογος κυρώσεων» που ζητήθηκε να συγκροτηθεί από τα θεσμικά όργανα των Βρυξελλών, στο μέτρο που θα διέθετε δόντια – δυσχέρανση των τραπεζικών συναλλαγών και των εγγυήσεων στο εμπόριο, διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, ανάκληση της τελωνειακής ένωσης, μη-χρηματοδότηση έργων στην Τουρκία από την ΕΕ – έχει αληθινά πολύ περιορισμένες πιθανότητες να συγκροτηθεί. ακόμη λιγότερες και εφαρμοσθεί. Όσο για τις απόψεις περί διακοπής της χρηματοδότησης από ΕΕ των δαπανών συγκράτησης των προσφύγων στο έδαφος της Τουρκίας (γιατί ακούστηκε στην παραζαλισμένη δημόσια σφαίρα κι αυτό) αληθινά σοκάρει η ικανότητα αυτοτραυματισμού στην σκέψη ορισμένων. [Ανάλογη με την ιδέα να υποβάλει η Ελλάδα σε «τιμωρητική» μεταχείριση Τουρκικά ή/και μουσουλμανικά μνημεία στην Ελληνική επικράτεια, σε μια λογική «ίσης (με την ΑγιαΣοφιά!...) ανταπόδοσης»]. Η δε προσδοκία διακοπής των εξοπλιστικών συμφωνιών Ευρωπαϊκών χωρών με Τουρκία, κι ακόμη περισσότερο της τροφοδοσίας με ανταλλακτικά, μάλλον παραβλέπει το διμερές των σχέσεων: Γερμανίας-Τουρκίας, Ιταλίας-Τουρκίας…

 

Αν η Ελλάδα ήθελε γνήσια να θέσει το θέμα των ΕλληνοΤουρκικών – από την βαθύτατη συμβολική προσβολή στην ΑγιαΣοφιά (θρησκευτική/χριστιανική πρωτίστως) μέχρι την συνεχή προαναγγελία σεισμικών ερευνών ή αργότερα γεωτρήσεων στην υφαλοκρηπίδα /μη-ανακηρυχθείσα ΑΟΖ της Ελλάδας του 2020 – θα χρειαζόταν να κάνει κινήσεις με αντίστοιχα γνήσιο κόστος για την ίδια. Τι σημαίνει αυτός ο χρησμός; Σημαίνει συνολικό μπλοκάρισμα Ευρωπαϊκών αποφάσεων ικανού μεγέθους και με συνάφεια με την υπόθεση της Τουρκίας, όπως π.χ. κεφαλαίων του Προϋπολογισμού ΕΕ. Ή, ακόμη πιο ζαλιστικά, πρόταξη στην Κορυφή απ’ όπου περιμένουμε ήδη εμείς οι ίδιοι την Μεγάλη Λευκή Ελπίδα του Ταμείου Ανάκαμψης (που θα συζητηθεί παράλληλα με το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο/MFF, ήδη σήμερα σε επίπεδο Υπουργών ως προετοιμασία της Κορυφής) μιας κάποιας σοβαρής συζήτησης περί Τουρκίας-ΕΕ. Το αντέχουμε;

 

Πάντως ο τρόπος με τον οποίο η Άγκυρα έσπευσε να «κάψει» την συνάντηση Ελένης Σουρανή-Ιμπραήμ Καλίν (το δίδυμο θα χρειαστεί να το μάθουμε καλά, όπως παλιότερα το δίδυμο Βαγγέλη Καλπαδάκη-Ιμπραήμ Καλίν) που επιχειρησε να συνεισφέρει η Γερμανική Προεδρία ως «καλές υπηρεσίες» προς Ελλάδα-Τουρκία, δείχνει ότι οι εκτονώσεις δεν είναι απλή υπόθεση. Θα θέλαμε δε να φαντασθούμε πώς θα μπορούσε η Ελληνική Κυβέρνηση να ανταποκριθεί σε μια αυριανή πρόταση διαλόγου, με ευρωπαϊκή πρόταση /ευρωπαϊκή διαμεσολάβηση. Με φρέσκια την υπόθεση της ΑγιαΣοφιάς…

 

Πάντως, η Ελλάδα στο επίπεδο του Συμβουλίου υπουργών Εξωτερικών πήρε – δια του Νίκου Δένδια – την ευθύνη να ανακινήσει θέμα στάσης/αλληλεγγύης της ΕΕ σε περίπτωση «ένοπλης επίθεσης στο έδαφός της» (άρθρο 42 παρα 7 της Συνθήκης ΕΕ). Δυο δυσάρεστα ερωτήματα, που ήδη διερευνώνται από τις Ευρωπαϊκές καγκελλαρίες: αμφισβήτηση των δικαιωμάτων επί της  Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, έξω φυσικά από τα 6 μίλια της αιγιαλίτιδας, αποτελεί κάτι ισοδύναμο με επίθεση;

 

Και η «βοήθεια και συνδρομή» που αναφέρεται, η σύμφωνη με το άρθρο 51 της Χάρτας ΟΗΕ για την άσκηση νόμιμης άμυνας, τι ακριβώς περιλαμβάνει;

 

Αφήστε ένα σχόλιο