Τέλος καλό, όλα καλά;

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 21/07/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Όταν θα (ξανα)γραφτεί η μικρή ιστορία της σχεδόν πενθήμερης («έκλεισε» στις 5.30 το πρωί της Τρίτης) Κορυφής, που απέδωσε τελικά την συμφωνία για το Ταμείο Ανάκαμψης των 750 δις ευρώ, ένα παραλειπόμενο θα χρειαστεί να μην παραβλεφθεί. Πρόκειται για τον λάθος υπολογισμό πίεσης των Frugals (Ολλανδίας και Αυστρίας εν προκειμένω), να σπρώξουν/τραβήξουν τις διαπραγματεύσεις από Κυριακή/Δευτέρα χαράματα (οπότε είχε γίνει φανερό ότι διαμορφωνόταν μια βάση ευρύτερης συναίνεσης) προς την Δευτέρα. Με την σκέψη ότι το άνοιγμα των αγορών θα μπορούσε να ασκήσει πίεση στους Νότιους - και κυρίως στην Ιταλία - δια των ομολόγων τους. Ώστε να συνειδητοποιήσουν πόσο ανάγκη είχαν όχι μόνο το χρηματοδοτικό πακέτο στήριξης των 750 δις ευρώ ή/και την διάσταση grants αντί για δάνεια (ήδη τα 500 δις της αρχικής πρότασης Μέρκελ-Mακρόν σε grants, που συσσωματώθηκαν στις προτάσεις της Ευρ.Επιτροπής/ Next Generation EU έπεσαν με διαδοχικές συμβιβαστικές κάτω από 400 δις, στα 390 δις, με τα δάνεια στα 360 δις αντί των αρχικών 250 τελικώς), όσο την πανηγυρική διακήρυξη αλληλεγγύης των «27» για την post-Covid-19 επανεκκίνηση των οικονομιών. Ο υπολογισμός αυτός... πήγε στραβά στους Frugals: οι αγορές «εισέπραξαν» - είτε επειδή το οσμίσθηκαν , είτε επειδή έγιναν οι κατάλληλες διαρροές από το ΓερμανοΓαλλικό άξονα - ότι οι διαπραγματεύσεις θα είχαν τελικά αίσια κατάληξη, πάντως «κάποια» κατάληξη! Η ΕΚΤ έβαλε κι αυτά το χεράκι της, επιταχύνοντας τις αγορές χαρτιών του Νότου βάσει του Προγράμματος PEPP. Όπου η κεντρική έννοια, δηλαδή η αποδοχή μιας κάποιας αμοιβαιοποίησης χρέους, θα διασωζόταν - όπως και η αίσθηση ότι «κάποιος κρατάει σταθερά τα ηνία». Αντί, λοιπόν, να πιεσθούν τα ομόλογα των Νοτίων, βρέθηκαν να βελτιώνονται οι αποδόσεις τους - όχι δε απλώς των Ιταλικών (στο 1,14%) αλλά και των δικών μας (στο 1,13%). Τα spreads των Ιταλικών 10ετών έναντι των γερμανικών Bunds βρέθηκαν μάλιστα στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων μηνών…

 

Οι Frugals έλαβαν το μήνυμα. Έλαβαν και ορισμένες παραπάνω επιστροφές στις συνεισφορές τους από τον κυρίως Προϋπολογισμό της ΕΕ (αδυνατίζοντάς τον, και «σπρώχνοντας» κόστος προς την Γερμανία), έλαβαν μικρότερη διάρκεια του Ταμείου Ανάκαμψης (3ετή) καθώς και διαβεβαιώσεις για σφικτή διαχείριση/ «διακυβέρνηση» του Ταμείου – και συμφώνησαν.

 

Αυτή η μικρή αναδρομή ίσως ακούγεται άχρηστη «τώρα που το Ταμείο Ανάκαμψης είναι πραγματικότητα», μαζί και το Πολυετές Χρηματοδοτικό Πλαίσιο/MFF, δηλαδή ο Προϋπολογισμός της ΕΕ των 1,075 τρις ευρώ για το 2021-27. Η προσγείωση στα δικά μας έχει τον λόγο, πλέον. Η αναλογία των πόρων που μπορεί να διεκδικήσει η Ελλάδα άλλαξε – αυτονόητο – σε σχεδόν 19 δις ευρώ σε grants, 12,5 δις σε δάνεια, δηλαδή λίγο κάτω από 32 δις. (Εδώ, ας προστεθεί μια ογκώδης λεπτομέρεια: ο δανεισμός από την πηγή αυτή θα είναι εξαιρετικά χαμηλότοκος). Άμα κανείς συνδυάσει και τους πόρους του ΜFF /του Προϋπολογισμού, φθάνει σε μια χρηματοδοτική-επενδυτική δυνατότητα της τάξεως των 70 δις στην επταετία, εμπροσθοβαρώς δε. Αν επιπλέον κανείς συνυπολογίσει την δυνατότητα μόχλευσης που δίνεται, μ’ αυτήν την βάση, φθάνει στην περιοχή (σε επίπεδο δυνατοτήτων, πάντα) των 100 δις ευρώ στην 7ετία: για όσους έχουν αρκετήν μνήμη, αυτό ήταν το θετικό επενδυτικό όνειρο που εδώ και χρόνια συζητούσαμε προκειμένου να αντιστραφεί η αποεπένδυση επενδυτική απερήμωση των χρόνων των Μνημονίων.

 

Έως εδώ, η κατάληξη ακούγεται «τέλος καλά, όλα καλά!». Μένει ασφαλώς η ανταπόκριση στις ανάγκες διαχείρισης αυτής της δυνατότητας που μας παρέχεται – για παράδειγμα ανταπόκρισης στην βελτίωση των όρων πρόσβασης στο γνώριμό μας Ταμείο Συνοχής, όμως με υποχώρηση π.χ. των δυνατοτήτων στήριξης από το Ταμείο Δικαίας Μετάβασης (εκεί η βάση της απολιγνιτοποίησης) , ή πάλι με αυστηροποίηση στην στήριξη των γεωργικών δαπανών. Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος κατόρθωσε στην διαπραγμάτευση αυτή «να παραμείνει στην εικόνα» (δεν είναι ασήμαντο, αυτό, όσο κι αν η εδώ μηντιακή υπερπροσπάθεια προβολής εικόνας ρηχαίνει την συζήτηση), διέγνωσε την σκοπιμότητα τού να αναφερθεί σε «αμοιβαίες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, πράγματα συνηθισμένα στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα» αλλά και να προαναγγείλει την πρόθεση «αυτό το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο που τίθεται στην διάθεσή μας, να μην το σπαταλήσουμε».

 

Ήδη, βρισκόμαστε στην επόμενη μέρα. Πρώτο στάδιο ο κατάλληλος/προσαρμοσμένος στις ανάγκες ανασχηματισμός, μετά την πλαισίωση των σχεδιασμών από την Επιτροπή Πισσαρίδη;

 

Αφήστε ένα σχόλιο