2015: Το ημερολόγιο του τρόμου

Δημοσιεύτηκε από economia 21/07/2020 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

2015: Το ημερολόγιο του τρόμου

Η διαπραγμάτευση, ο εκβιασμός και το «παίγνιο» με το κρατικό ταμείο στη δίνη των αριθμών

Δημήτρης Μάρδας

Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2020, σελίδες 398, τιμή εκδότη: 18,00 ευρώ

 

 

 

 

 

 

Είναι πια φανερό: ο υπέρθερμος Ιούλιος-Αύγουστος του 2015 θα βρεθεί για καιρό στο μικροσκόπιο, με μαρτυρίες που προκύπτουν από κάθε πλευρά (από του Γιάνη Βαρουφάκη τους «Ανίκητους νικημένους» μέχρι του Νίκου Στέφου τον «Καύσωνα στην Αθήνα» και (κυρίως) την «Τελευταία μπλόφα» των Ελ. Βαρβιτσιώτη/Βικτ. Δενδρινού), οι καταθέσεις, οι μαρτυρίες και οι εξιστορήσεις πυκνώνουν. Και δίνουν, άμα κανείς κάνει τον κόπο να διαβάσει παράλληλα και να χρησιμοποιήσει το πλέγμα που δημιουργείται σαν φίλτρο, μια πολύτιμη εικόνα του τι συνέβη· του ποιες προθέσεις και ποιες δυνάμεις βρέθηκαν επί σκηνής· του ποια αίσθηση της διακινδύνευσης υπήρξε· του ποιες ήταν οι στάσεις και οι επιδράσεις του (πάντα καθοριστικού) ξένου παράγοντα.

 

Με άμεση συμμετοχή στα γεγονότα, ο (αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, στο Γενικό Λογιστήριο, κατά τις κρίσιμες μέρες, μετέπειτα υφυπουργός Εξωτερικών μέχρι και το 2016) Δημήτρης Μάρδας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς ότι προσεγγίζει το «τότε» με τη σκέψη στο τώρα. Δηλαδή στην κατάσταση που τείνει να δημιουργηθεί με το –εξωγενές, χωρίς στοιχείο «ευθύνης»– σοκ του κορονοϊού, που ωστόσο και πάλι μέσα από την ΕΕ/την Ευρωζώνη θα περάσει ως προς την επίδρασή του στην ελληνική οικονομία. Έτσι όπως ο Δ. Μάρδας είχε τα χέρια του στα κλειδιά του κρατικού ταμείου τον Φεβρουάριο του 2015 (με μόλις 1 δισ. ευρώ, συν 3 δισ. σε καταθέσεις δημοσίων φορέων στις τράπεζες ), κι έτσι όπως έζησε την πορεία των διαπραγματεύσεων μέχρι τον Απρίλιο του 2015, κι ύστερα την ασφυξία («παγιδευμένοι στον χρόνο») που οδήγησε στην τελική κρίση του Αυγούστου και το τρίτο Μνημόνιο, η κατάθεσή του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

 

Ακριβώς δε επειδή είχε άμεση εμπλοκή και συμμετοχή στο υπόστρωμα των διαπραγματεύσεων, αλλά και δεν δείχνει την τάση ενός Βαρουφάκη να οικοδομεί το δικό του σύμπαν, οι αναφορές του σε συζητήσεις και τοποθετήσεις των κεντρικών συντελεστών/dramatis personae, των παρασκηνίων και των ισορροπιών Αθηνών/Βρυξελλών (και Βερολίνου, και Παρισίων) φέρουν ιδιαίτερο βάρος.

 

Αφήστε ένα σχόλιο