Η λατρεία της επιτυχίας

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 31/07/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Ακούμε τις τελευταίες μέρες τους αρμοδίους και τους κατά δήλωσιν αρμοδίους για την διαχείριση της πανδημίας του κορωνοϊού (από δίπλα, φυσικά, και τον δικό μας μαγικό κήπο των μήντια που «βρήκε θέμα» και δεν το αφήνει!...) να διαπορούν με όχι-και-τόση ειλικρίνεια και να ανησυχούν και να ανεβάζουν άγχος για την επάνοδο κρουσμάτων της SARS-CoV-2 και για την επιδείνωση του κλίματος, την επαναφορά του συγχρωτισμού και την απεμπόληση των κανόνων αποστασιοποίησης, από δίπλα και για την άνθηση των θεωριών συνωμοσίας που οδηγούν σε άρνηση της ίδιας της ύπαρξης Covid-19 (τα γνωστά). Αν στέκονταν λίγο και έβλεπαν την εξέλιξη των πραγμάτων, θα διεπίστωναν ότι στην ρίζα αυτής της εξέλιξης βρίσκεται κάτι το αναμενόμενο: η επιτυχία, η λατρεία της επιτυχίας, η ύμνηση της επιτυχίας – της σχετικής με άλλες χώρες, αλλ’ απολύτως πραγματικής επιτυχίας στην διαχείριση της πανδημίας στην Ελλάδα.

 

Όταν επενδύεις, συλλογικά, τόσο πολιτικό κεφάλαιο και καταβάλλεις τέτοιες επικοινωνιακές προσπάθειες προκειμένου να πείσεις (και να πεισθείς) ότι, δίκην Αη-Γιώργη καβάλα στο άσπρο άτι κατανίκησες δια της ρομφαίας το κακό/τον κορωνοϊό σε εικονογραφία όφι, όταν χαίρεσαι που ο κόσμος σου αναγνωρίζει ευγνώμων την επιτυχία (βάζεις και λίγο το χεράκι σου, βέβαια, για να υψωθούν οι ύμνοι) και προβάλλεσαι ως παγκόσμιο πρότυπο – ε, κάπως την προετοιμάζεις την αρνητική εξέλιξη.

 

Και, εκεί που είχε χτισθεί ένα πολύτιμο πλέγμα αυτοπειθαρχίας – με τις μεγαλύτερες ηλικίες να κρατιούνται πίσω, με όσους αισθάνονται την απειλή να ακολουθούν πρακτικές αυτοπροστασίας, με την μάσκα να διαδίδεται ως συνήθεια – τώρα χρειάζεται να ξαναβγάλεις τον Χαρδαλιά στο σεργιάνι με την απόχη να μαζεύει κόσμο, τον Χρυσοχοΐδη στην Μύκονο να συμβολίζει την αστυνόμευση των ολονύκτιων πάρτι, τον νομοθέτη να επιτάσσει μάσκα από τους ΚΑΔ, συν να επαναφέρεις μέτρα που μόλις είχες αποσύρει προκειμένου να «εορτασθεί» η επιτυχία.

 

H λατρεία της επιτυχίας είναι επικίνδυνο πράγμα. Και δεν αφορά, βεβαίως, μόνον την υγειονομική σφαίρα. Την ζήσαμε – πιο ρηχά, ειν’ αλήθεια – και στην υπόθεση της επανεκκίνησης της οικονομίας μέσω του λατρευόμενου ήδη ως νέου τοτέμ Ταμείου Ανάπτυξης, της όντως μεγάλης αυτής κίνησης υπέρβασης της ΕΕ που δημιουργεί προοπτικές επανεκκίνησης των χειμαζόμενων οικονομιών και αλληλοστήριξής τους (με -10% κινείται η Γερμανία, με -12% η Αυστρία, εμείς ακόμη πιστεύουμε επισήμως ή παριστάνουμε ότι πιστεύουμε πως θα κινηθούμε στα μισά). Η ανάγκη να μιλήσουμε για ιστορική επιτυχία – ευτυχώς υπήρξε μια κάποια αυτοσυγκράτηση και δεν ειπώθηκε ρητά ότι στην δημιουργία της Next Generation EU η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη έπαιξε καθοδηγητικό ρόλο, όπως είχαμε αυτοδιδαχθεί ότι στα ΜΟΠ και τα Πακέτα Ντελόρ εμπνευστής είχε σταθεί η Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου… - έχει οδηγήσει στην σπορά της αντίληψης ότι οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης είναι εδώ, νάτοι, δίπλα αύριο! Ότι τα 32 δις που θα γίνουν 70+ με το σύνηθες ΕΣΠΑ βρίσκονται έτοιμα και διαθέσιμα για τρύγημα. ότι τα Προγράμματα και τα Εθνικά Σχέδια απλώς κάνουν τα μπάνια τους. συνεπώς η επανεκκίνηση, η ανάπτυξη, η αυριανή ευημερία είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης.

 

Και πάλι καλά που ήρθε ο Αύγουστος, οπότε θα μείνει πίσω η λατρεία της επιτυχίας σ’ ένα ακόμη πιο επίφοβο μέτωπο – εκείνο των εξωτερικών σχέσεων, της περιφερειακής εκρηκτικότητας, των ΕλληνοΤουρκικών. Όπου, όντως η κινητοποίηση της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής υπό ακραία πίεση (και ακόμη περισσότερο η αφύπνιση των Ευρωπαίων από τις συμπεριφορές της Ερντογανικής Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και την Λιβύη…) απέδωσε σε πιέσεις κατά της Αγκυρας και βοήθησε σε ανακοπή των Τουρκικών κινήσεων στις θαλάσσιες ζώνες (με μετακίνηση στις Κυπριακές). Όμως, στιγμές-στιγμές παρακολουθώντας την παρουσίαση των πραγμάτων, από τα Ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης, διαμορφώνει κανείς την εικόνα ότι η πολιτική Ερντογάν βρίσκεται σωριασμένη στο πάτωμα, ότι η Τουρκία βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, ότι η Ελλάδα κινητοποίησε την Ευρώπη αν μη την ανθρωπότητα σε νέα κατεύθυνση. Λίγη αυτοσυγκράτηση θα έκανε και εδώ καλό. Οι βδομάδες και οι μήνες που έρχονται θα διαρκέσουν. Και η αίσθηση της επιτυχίας χρειάζεται, είναι πολύτιμη. Όμως… με προσγείωση.

 

Καλό καλοκαίρι, που λένε.

 

Αφήστε ένα σχόλιο