«O Tσίπρας τόχει»: η παρεξήγηση της τηλεοπτικής παρουσίας

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 28/07/2017 0 Σχόλια Economia Blog,

Έτσι όπως βρισκόμαστε, σιγά-σιγά, στο μέσον του Ελληνικού καλοκαιριού, οτιδήποτε συμβαίνει στην κεντρική σκηνή – όχι δε μόνο την πολιτική, αλλά και την επικοινωνιακή – έχει υποδοχή σύμφωνη με την προκατάληψη του καθενός. Σε απλά ελληνικά: κανένα μήνυμα δεν περνάει, δεν ανατρέπει ό,τι πιστεύει ο καθένας. Αυτό ισχύει για όσους είδαν στην παρουσία Τσίπρα στην τηλεόραση του ALPHA και τον Αντώνη Σρόιτερ, μια επαρκή υπεράσπιση των τελευταίων πεπραγμένων της Κυβέρνησης, με κλείσιμο της αξιολόγησης, έξοδο στις αγορές κπ. Αλλά και την διαχείριση των αποκαλύψεων Βαρουφάκη ή πάλι την επιδεινούμενη εμπλοκή με την Δικαιοσύνη. Το ίδιο ισχύει και για όσους δεν είδαν παρά μια επανάληψη της παραπλάνησης των τελευταίων δυο χρόνων, με ανερυθρίαστα ψέματα και συγκαλύψεις και με νέες ψεύτικες υποσχέσεις. Σήμερα, στην πολιτική σκηνή οι τοποθετήσεις των περισσότερων είναι δεδομένες, σε σημείο παγιωμένης προκατάληψης: δεν επηρεάζονται από των πρωταγωνιστών τις περαιτέρω κινήσεις ή στάσεις. Πολύ λιγότερο, από επεξηγήσεις ή επιχειρηματολογίες.

 

Τούτων δοθέντων, αξίζει να καταγράψει κανείς τρεις τεχνικότερου χαρακτήρα εντυπώσεις απ’ αυτήν την - οπωσδήποτε καλά προετοιμασμένη - συζήτηση Τσίπρα/Σρόιτερ. Η πρώτη αφορά τον χειρισμό των οικονομικών ζητημάτων και μάλιστα εκείνων της τελευταίας αξιολόγησης και της  προοπτικής λήξης του τωρινού Προγράμματος Προσαρμογής/Μνημονίου-3. Ας το πούμε έτσι: οι αναφορές Τσίπρα στον «αλγόριθμο» που έχει συμπεριλάβει η συμφωνία της 15ης Ιουνίου και το πώς οδηγεί σε έξοδο – στηριγμένη – από την μνημονιακή επιτήρηση, αλλά και οι αναφορές του στο πώς η έντονη προσδοκία πρόσβασης στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ στην πράξη διαψεύσθηκε ως άστοχη, όλα αυτά δείχνουν καλή προετοιμασία/ «φροντιστήριο»,  που ο έως τώρα Τσίπρας δεν την πολυπρόσεχε. Ακόμη και τα «καρφιά» προς ΔΝΤ για την αστοχία των προβλέψεων του ήταν καλά προετοιμασμένα. Είδαμε εν προκειμένω κάτι σαν… φροντιστήριο Χουλιαράκη, μάλλον, παρά Τσακαλώτου.

 

Η δεύτερη εντύπωση αφορά την «υπόθεση Βαρουφάκη». Εδώ, ο Αλέξης Τσίπρας ακολούθησε την μόνη διαθέσιμη οδό: παραμέρισμα, με κάποιον σαρκασμό! Μια ευθεία διάψευση θα άνοιγε χώρο για… πρόσθετο αποδεικτικό υλικό Βαρουφάκη. Η ευθεία επίθεση εναντίον Βαρουφάκη θα ανέβαζε το ρίσκο. Το απλό προσπέρασμα θα κέντριζε τον εθνικό μας νάρκισσο να φέρει νέα επίθεση – τώρα που βλέπει από Βαγγέλη Βενιζέλο μέχρι Βασίλη Κικίλια να συμπαρατάσσονται de facto μαζί του.

 

Η τρίτη εντύπωση μπορεί να ακουστεί μεροληπτική: «ο Τσίπρας τόχει». Περισσότερο από πολλές προηγούμενες δημόσιες τοποθετήσεις του, τον ρόλο της αυτοπεποίθησης και μαζί της αυτοκριτικής, της επιμονής σε θέσεις και μαζί της αποδοχής διάψευσής τους στην πράξη, την πρακτική του να δέχεται την κριτική της Αντιπολίτευσης (πρωταρχικά δε το «ψεύτες») και να την προσπερνάει εσωτερικεύοντάς την, ο Τσίπρας έδειξε ότι τα γνωρίζει. Και… περνάει καλά! Ο Τσίπρας τόχει – όπως «δεν τόχει», πάντως ακόμη, ο δημοσκοπικά κυρίαρχος Κυριάκος Μητσοτάκης . ή ο πληθωρικά παρών Βαγγέλης Βενιζέλος. Δεν «τόχαν» ούτε ο προηγηθείς ΓΑΠ ή και ο Αντώνης Σαμαράς. «Τόχε» ο Κώστας Καραμανλής – αλλά σχεδόν δεν ήθελε να το πολυασκήσει. Χρειάζεται να πάει κανείς πίσω, στον Ανδρέα Παπανδρέου, για να βρει κανείς αυτό το μείγμα γαλιφιάς και αυτοπεποίθησης, αδίστακτου ξεπεράσματος της αντιπαράθεσης και ενσωμάτωσης του επιχειρήματος του αντιπάλου.

 

Προσοχή όμως, εδώ: η έννοια «τόχει» δεν σημαίνει για έναν πολιτικό ότι.. έχει και δίκιο. Ούτε ότι θα αφήσει πίσω κάτι ουσιώδες: κατεξοχήν «δεν τόχε» ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος δεν μπορεί να πει κανείς – διαφωνών ή συμφωνών μαζί του – ότι δεν άφησε πίσω του βαρύ ίχνος.

 

Αφήστε ένα σχόλιο