Απανθίσματα μιας διοργάνωσης (Δ): Το μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων

Δημοσιεύτηκε από economia 09/02/2017 0 Σχόλια Economia Blog,

Συνεχίζουμε, για μια ακόμη μέρα, τη συζήτηση για την ημερίδα που οργάνωσε η Νομική Βιβλιοθήκη /το Greek Law Digest, με τη συνεργασία του ομίλου Εconomia για τις νομικές και επιχειρηματικές προκλήσεις στην Ελλάδα του 2017.

 

Προσερχόμενος στην εμπειρία των έως τώρα ιδιωτικοποιήσεων και σε ό,τι αυτή αφήνει ως παρακαταθήκη για το μέλλον, ο βετεράνος αυτού του μετώπου δικηγόρος Νότης Μπερνίτσας ανέτρεξε στα νομικά πλαίσια του 1997 και του 2002 που δημιουργήθηκαν ακριβώς προκειμένου να διευκολυνθεί εξορθολογιζόμενη η διαδικασία (νόμους τους οποίους θεώρησε οργανωτικά σωστούς και χρήσιμους, με τους θεσμούς που δημιούργησαν: ειδική Γραμματεία με ελαφρά οργάνωση, Διυπουργική Επιτροπή για την επιτάχυνση, αλλά και την αντιμετώπιση των συναρμοδιοτήτων). Ανέτρεξε στο βουνό εμποδίων που βρήκαν παγίως μπροστά τους όσοι υπουργοί επιχείρησαν να κινηθούν πιο γρήγορα – με θέματα εμπλοκής όπως το ασφαλιστικό του προσωπικού, οι εκκρεμότητες κρατικών ενισχύσεων κατά τις Βρυξέλλες, όμως ακόμη και θέματα ιδιοκτησιακού καθεστώτος. (Έδωσε ως παράδειγμα ότι κάποια στιγμή, σε περιβάλλον ΔΕΗ υπήρχε... ένα φράγμα χωρίς τίτλους κτήσεως. Όμως και στο Ελληνικό, λιγότερα από 15 χιλιόμετρα από το κέντρο των Αθηνών, το ζήτημα των τίτλων δημιούργησε πρόβλημα).

 

Όταν επιχειρήθηκε να οργανωθεί περισσότερο λειτουργικά το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων, αντιμετωπίσθηκε η εισαγωγή του μοντέλου Treuhand, δηλαδή η μετάβαση στην Ελλάδα από τη λογική ΕΤΑΔ στην λογική ΤΑΙΠΕΔ. Εκεί, όμως, παρενέβη η έντονη πολιτική διάσταση της "μνημονιακής" εποχής που στρέβλωσε τη δημόσια συζήτηση. Βασική αδυναμία των διαδοχικών προγραμμάτων ιδιωτικοποιήσεων υπήρξε η αποτυχία τυποποίησης των σχετικών διαδικασιών και των αντιστοίχων συμβάσεων: η πολυδιάσπασή τους και η καταφυγή σε πολλές περιπτώσεις σε κύρωση από τη Βουλή, καθώς και η μακρά διάρκεια ωρίμασης (όμως και ορισμένες φορές η προσπάθεια επίσπευσης προτού αληθινά ωριμάσουν τα σχετικά σχέδια...) έχουν επιβαρύνει το σκηνικό.

 

Σε αυτά έρχεται να προστεθεί η επικρατήσασα πρακτική των καταχρηστικών δικαστικών προσφυγών, με υπερπρόθυμη αναγνώριση από πλευράς του ΣτΕ ότι υπάρχει έννομο συμφέρον ("ηθικό έννομο συμφέρον"), με μικρές ομάδες κατοίκων να προσφεύγουν, αφού δημιουργούν με ελάχιστο κόστος αστικές εταιρείες ειδικά για τον σκοπό αυτό και να "παγώνουν" επί χρόνια τις σχετικές επενδύσεις. Μαζί με τα φαινόμενα που ο Ν. Μπερνίτσαςπεριέγραψε  ως "δικαστικού ακτιβισμού", η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει συνθήκες αδιέξοδες.

 

Αντίστοιχα ισχύουν και με τη δημιουργία "συνασπισμών" σε υπό ιδιωτικοποίηση φορείς, μεταξύ διοικήσεων και συνδικαλιστών, που είτε καθυστερούν είτε επιβαρύνουν τις εξελίξεις.

Αφήστε ένα σχόλιο