Βαγγέλης Βενιζέλος για την εξωτερική πολιτική

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 22/09/2017 0 Σχόλια Economia Blog,

Όσο δεν κατορθώνει ο Βαγγέλης Βενιζέλος να κάνει κάτι πολιτικά χρήσιμο - χρήσιμο για τον εαυτό του, χρήσιμο για τον πολιτικό του χώρο, χρήσιμο για την συνολική πολιτική σκηνή: ο ρόλος του αυτοδικαιωμένου ιεροκήρυκα δύσκολα υπάγεται στο “χρήσιμο” - τόσο, με την υπερχειλή δημόσια παρουσία του, αναδεικνύονται οι όντως μοναδικές ικανότητές του.

 

Το βλέπαμε προ ημερών, με την τοποθέτησή του στην παρουσίαση βιβλίου του Αλ. Μαλλιά (“Η Νέα Τουρκία και εμείς”). Όπου ο Βαγγέλης αληθινά έδωσε ρεσιτάλ περιεχομένου, διατύπωσης, σύνδεσης, ανάλυσης, προβολής στο μέλλον. Με τεκμαρτή συναίνεσή του αφήνουμε στον αναγνώστη κάποια αποσπάσματα.

 

Πρώτον, ρεαλισμός: «θα ήταν αφέλεια να πει κανείς ότι η ελληνική  πολιτική καλύπτεται από την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή από μια γενικώς διατυπωμένη δυτική αντίληψη για τα πράγματα αυτά. Ο αναστοχασμός καθίσταται επιτακτικός, γιατί έχουν επέλθει καθοριστικές μεταβολές στα διεθνή και περιφερειακά δεδομένα, μεταβολές που θέτουν πλέον επί τάπητος ακόμα και αυτό καθ’ εαυτό το ζήτημα του προσδιορισμού της έννοιας της Δύσης και της δυτικής στρατηγικής». 

 

Ύστερα, επεξήγηση: «ο βασικός συνομιλητής μας που είναι η Τουρκία, το βασικό μας πρόβλημα, σχεδόν ταυτόχρονα με την αλλαγή που βλέπουμε στο ευρύτερο πλαίσιο των ευρωατλαντικών σχέσεων αντιμετωπίζει ένα ζήτημα επαναπροσδιορισμού που φτάνει μέχρι τον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητάς της. Γιατί αμφισβητούνται πλέον τα ιστορικά, νομικά και ιδεολογικά θεμέλια της Τουρκικής Δημοκρατίας. Όχι απλώς και μόνο του Κεμαλισμού, ή της κληρονομιάς του Ινονού, αλλά αυτή καθ’ εαυτή η θεμελίωση της τουρκικής δημοκρατίας». 

 

Πάμε τώρα στην βαθύτερη/βαρύτερη παραδοχή, που στρέφεται στην επίπτωση της  τουρκικής αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάννης: «δεν αφορά πρωτίστως τα ζητήματα των Ελληνοτουρκικών σχέσεων αλλά θέματα που αφορούν τα ανατολικά και νότια της Τουρκίας. Αμφισβητείται η κρατικότητα, αμφισβητούνται τα σύνορα, αμφισβητείται ο τρόπος με τον οποίο οργανώθηκε σε επιμέρους κρατικές οντότητες το αραβικό έθνος. Και μέσα σε όλα αυτά αμφισβητείται βεβαίως η θέση της Τουρκίας με την έννοια πως πρόκειται για ένα κράτος ισλαμικής ταυτότητας, αλλά όχι αραβικής. Κι αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία για τη διεκδίκηση περιφερειακών ρόλων».

 

Για τον Β. Βενιζέλο, και για την ανάγνωσή του της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, «η καμπύλη της μεταπολιτευτικής περιόδου έχει πολλά θετικά. Και το μείζον θετικό είναι ότι είτε αποφύγαμε κρίσεις μείζονος σημασίας, είτε εκτονώσαμε εν τέλει κρίσεις μείζονος σημασίας, όχι χωρίς κόστος. Και τη μακρά περίοδο Ερντογάν, δηλαδή τα τελευταία 15 χρόνια, δεν είχαμε μείζονα κρίση. Αυτό είναι η μεγαλύτερη εισφορά της περιόδου Ερντογάν σε αυτή τη μεγάλη καμπύλη της μεταπολίτευσης».

 

«Και τέλος, το θέμα του χρόνου: Υπέρ  ποιου τρέχει ο ιστορικός χρόνος; Τρέχει υπέρ ημών; Τρέχει υπέρ της Τουρκίας; Μήπως δεν τρέχει υπέρ κανενός; Μήπως τρέχει εις βάρος της περιφερειακής σταθερότητας; 

 

Είναι ένα ερώτημα που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε κάποια στιγμή, όταν ξεπεράσουμε τις φοβίες και τις αγκυλώσεις και του δημόσιου λόγου που στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτος για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας».

 

Πολύ υλικό για συζήτηση, δεν νομίζετε;

 

Αφήστε ένα σχόλιο