Αναγκαστικές συναινέσεις

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 27/09/2017 0 Σχόλια Economia Blog,

Παρατηρήθηκε από αναγνώστη στο χθεσινό σημείωμα το οποίο προσπάθησε – μέρα απεργίας των δημοσιογράφων για το τόσο ταλαιπωρημένο/παρεξηγημένο /εκπληκτικά λάθος διαπραγματευμένο Ασφαλιστικό τους – να μεταφέρει κάτι από το κλίμα της συνάντησης Lew/Dijsselbloen/Χουλιαράκη/Μυτιληναίου με πρωτοβουλία Economist, ότι ενδιαφέρον θα είχε να μάθουμε «τί ειπώθηκε στις κλειστές συναντήσεις που έγιναν». Δεν θα υποπέσουμε στην συνήθη δημοσιογραφική παγίδα, να θεωρήσουμε ότι οφείλουμε να έχουμε πηγές και πληροφορίες κοκ πίσω από τις κλειστές πόρτες: ούτως ή άλλως ό,τι διαρρέει είναι ακριβώς αυτό – διαρροή – άρα τόχει καταρχήν ένα στοιχείο στοχευμένου και συνεπώς καθοδηγούμενου.

 

Όμως θα δώσουμε, εδώ, κάποια πράγματα που κυκλοφορούν τις τελευταίες ημέρες, και σε Αθήνα και σε Βρυξέλλες (όπως κυκλοφορούσαν π.χ. προ ημερών όσα είχαμε επισημάνει σχετικά με τα stress tests και την ενσωμάτωση AQR, που διεκινείτο ότι  θα προέτασσε η ΕΚΤ και το SSM ώστε να «κλέψουν» τους κεραυνούς του ΔΝΤ για το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα: προέκυψε ότι, «για να αποφευχθούν οι αναταράξεις», μας έφεραν την χειρότερη αναταραχή).

 

Εκείνο, λοιπόν, που κυκλοφορεί – και που απ’ όλο το πληθωρικό μας πολιτικό σύστημα μόνον η περιθωριακή «Δημοκρατική Ευθύνη» του Αλέκου Παπαδόπουλου το έχει καταγράψει και προσπαθεί να το αναδείξει – είναι ότι έχει ήδη καταστεί κοινή συνείδηση ότι κάπου προς την άνοιξη του 2018, δηλαδή σαφώς πριν το “clean exit” από το Μνημόνιο-3 και ανεξαρτήτως πιστωτικής γραμμής στήριξης (προληπτικής ή ενισχυμένης ή ο,τιδήποτε!) θα χρειαστεί να υπάρξει συμφωνία για το πλαίσιο των εφεξής . Αν μάλιστα κάτι έχει τρέξει στα τραπεζικά και δεν αρκεί να το ξορκίσει η ομοβροντία διαβεβαιώσεων περί επιτυχών stress tests από Φρανκφούρτη, τότε η συμφωνία αυτή θα χρειαστεί να αποκτήσει πολύ πιο ουσιαστικό περιεχόμενο.

 

Κανείς βέβαια από τους σημερινούς δεν αισθάνεται να έχει συμφέρον να διερωτηθεί σαν τι θα περιλάβει/θα περιλάμβανε μια τέτοια συμφωνία: οι εκκλήσεις Γιάννη Στουρνάρα, οι περιγραφές Νίκου Χριστοδουλάκη, χθες-προχθές οι αναφορές Βαγγέλη Μυτιληναίου που απηχούσαν και παλιότερες Θόδωρου Φέσσα αλλά στο πιο δομημένο με την  reform-based conditionality, αυτού ακριβώς του είδους την συμφωνία περιγράφουν.  Κοινό στοιχείο, η εξασφάλιση ευρύτερης συναίνεσης γιατί μόνον η ευρύτερη συναίνεση υπόσχεται/εξασφαλίζει δέσμευση εις βάθος χρόνου. Το ζήτημα είναι ποιος θα καβαλήσει αυτό το άλογο διαπραγματεύσεων – και «σ’ εμάς», όπου θα απαιτηθούν συναινέσεις προς τις οποίες το πολιτικό μας σύστημα έχει δειχθεί απόλυτα αλλεργικό. αλλά και «σε εκείνους», όπου δεν αρκεί π.χ. η ναφθαλινοποίηση Σώϋμπλε στην Προεδρία του Bundestag, ή η διαδοχή Ντάϊσσελμπλουμ στην κορυφή του Eurogroup, προκειμένου να υπάρξει γνήσια πρόθεση διαπραγμάτευσης.

 

Αφήστε ένα σχόλιο