Μαθαίνοντας να λειτουργούμε με το αδιανόητο

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 28/09/2017 0 Σχόλια Economia Blog,

Όλο και περισσότερα πράγματα που θεωρούνται αδιανόητα, πάντως που θεωρείται ότι δεν είναι λογικό να συμβαίνουν, όχι απλώς συμβαίνουν αλλά και ενσωματώνονται στην πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων. Αφήνουμε κατά μέρος το ότι Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι και θα συνεχίσει να είναι ο Ντόναλντ Τραμπ – αυτό χωνεύτηκε. Βλέποντας τον δρόμο που έχει πάρει η υλοποίηση του Brexit και το κόστος που φέρνει, διερωτάται κανείς «τι νόμιζαν ότι έκαναν οι Βρετανοί ψηφοφόροι» όταν το αποφάσισαν – και, ακόμη περισσότερο, οι mainstream πολιτικές δυνάμεις (όχι τα UKIP του κόσμου τούτου, που κυριολεκτικά εξαχνώθηκαν μόλις… πέτυχαν: δείτε λίγο τώρα και την πορεία του AfD!) που στήριξαν την πορεία προς το Brexit. Όμως το Brexit και ψηφίστηκε και προχωρεί.

 

Αυτά, όμως, είναι παλιά πράγματα. Αντίθετα, η απόφαση ενός λαού να προχωρήσει σε δημοψήφισμα διεκδίκησης της ανεξαρτησίας/πέραν της αυτονομίας – των Κούρδων του Ιράκ – με την αντίθεση όχι απλώς των Ιρακινών, αλλά και των Τούρκων και Ιρανών (που περικυκλώνουν), καθώς και των ΗΠΑ – μόνον το Ισραήλ στήριξε, από αντιθετικά αντανακλαστικά - αυτά είναι υπόθεση χθεσινή. Ακόμη περισσότερο: το Ιρακινό Κουρδιστάν δεν απειλείται απλώς (μέχρι και) με πόλεμο, αλλά και με διακοπή της διακίνησης του αργού πετρελαίου που είναι ο βασικός πόρος οικονομικής του επιβίωσης, και με διακοπή της τροφοδοσίας του λαού ακόμη και σε τρόφιμα. Οι απειλές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σ’ αυτό το επίπεδο είναι πολύ πιο πειστικές από την απειλή στρατιωτικής εισβολής – αλλά και πάλι η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος δεν απετράπη. Θα δούμε την συνέχεια…

 

Όμως και το (de facto αποσχιστικό) δημοψήφισμα της Καταλωνίας – που είναι για την 1η Οκτωβρίου – δεν φαίνεται να πηγαίνει εύκολα πίσω. Κι ας έχει περάσει η Ισπανική Κυβέρνηση και ο σκληρός πυρήνας του Κράτους (δηλαδή.. η Αστυνομία, με αρκετά στρατιωτική λογική, δηλαδή και η Δικαιοσύνη) σε συμπεριφορές που δεν θα περίμενε κανείς εύκολα σ’ εκείνο που με υπερηφάνεια περιγράφουμε «Ευρωπαϊκό πλαίσιο». Μνήμες Μεσοπολέμου και αποσχιστικότητας προφανώς κινούν την Μαδρίτη σε άρνηση των μεθοδεύσεων της Generalitat στην Βαρκελώνη: όμως η ιδέα και μόνο ότι η έκφραση της λαϊκής βούλησης «πρέπει» να οδηγεί σε συλλήψεις  και καταστολή γενικώς φέρνει ένα κάποιο ρίγος. (Βέβαια εδώ, γράφοντάς σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, θέλει περίσκεψη: η Καταλωνία δεν είναι Σκωτία ώστε οι δημοψηφισματικές διεκδικήσεις αυτονομίας να πορεύονται ήρεμα – μην αρχίσουμε όμως να σκεφτόμαστε τι μπορεί να σημάνει κάποια μέρα ο περιφερειακός τοπικισμός σε μια εύκολα αμφιλεγόμενα Ελλάδα…).

 

Και ένα τελευταίο αδιανόητο: μετά από 200 χρόνια ανεπίληπτης ουδετερότητας, η Σουηδία – ναι! η Σουηδία – αντιμετωπίζει ένταξη στο ΝΑΤΟ. Βλέπετε, η Ρωσική (εισπραττόμενη) επιθετικότητα στην Ανατολική Βαλτική ανησυχεί όσο η Σοβιετική δεν τα κατάφερε.

 

Δίδαγμα: ας μάθουμε να λειτουργούμε με το αδιανόητο.

 

Αφήστε ένα σχόλιο