Υποθαλάσσια δίκτυα οπτικών ινών κατασκευάζουν Google, Facebook και Microsoft

Δημοσιεύτηκε από Rita Theologi 08/10/2017 0 Σχόλια The Economist,

Όταν ο Αμερικανός επιχειρηματίας Cyrus Field κατασεκεύασε την πρώτη υπερατλαντική καλωδίωση το 1858, χαιρετίστηκε ως ο δημιουργός ενός από τα μεγάλα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής και το γεγονός γιορτάστηκε με φωτιές, πυροτεχνήματα και εκατό κανονιοβολισμούς. Δυστυχώς, οι εορταστικές εκδηλώσεις πήγαν στράφι καθώς μέσα σε λίγες εβδομάδες η καλωδίωση έπαψε να λειτουργεί...
 
Στις 21 Σεπτεμβρίου, η ολοκλήρωση μιας άλλης υπερατλαντικής καλωδίωσης έτυχε πολύ διαφορετικής υποδοχής παρότι είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτη. Η Marea, στα ισπανικά «παλίρροια», ένα πακέτο 6.600 χλμ  οπτικών ινών περίπου στο μέγεθος ενός λάστιχου ποτίσματος αποτελεί την  υψηλότερης χωρητικότητας υποθαλάσσια σύνδεση. Εκτείνεται από την ακτή της Βιρτζίνια στο Μπιλμπάο της Ισπανίας, μεταφέροντας έως και 160 terabits δεδομένων ανά δευτερόλεπτο που ισοδυναμούν με περισσότερες από 5.000 ταινίες υψηλής ανάλυσης και ανήκει από κοινού στο Facebook και τη Microsoft.
 
Προκειμένου να συμβαδίσουν με τον χείμαρρο των δεδομένων που ρέουν σε όλο τον κόσμο, απαιτούνται ταχεία δίκτυα οπτικών ινών. Το 2016 η κυκλοφορία δεδομένων έφθασε στα 3,544 terabits ανά δευτερόλεπτο, περίπου διπλάσιο ποσοστό από το 2014, σύμφωνα με την TeleGeography, μια εταιρία έρευνας αγοράς. Η ζήτηση για ευρυζωνικότητα αυξάνεται ετησίως κατά 45% ενώ η επισκεψιμότητα εξακολουθεί να προέρχεται από τους χρήστες του διαδικτύου, ωστόσο, ένα μεγάλο και αυξανόμενο μερίδιο δημιουργείται από το μεγάλο διαδίκτυο και τις εταιρείες cloud computing, που συγχρονίζουν στα δίκτυά τους δεδομένα από όλο τον κόσμο.
 
Οι επιχειρήσεις αυτές χρειάζονται πλέον μεγάλο τμήμα του δικτύου και πλέον είναι λογικό να χρησιμοποιούν δική τους καλωδίωση. Υπολογίζεται ότι 100.000 χλμ υποβρυχίου καλωδίου χρησιμοποιήθηκαν το 2016, από 16.000 χλμ το 2015 ενώ η TeleGeography προβλέπει ότι συνολικά 9,2 δισεκατομμύρια ευρώ θα δαπανηθούν μεταξύ 2016 και 2018, πέντε φορές περισσότερα τα προηγούμενα τρία έτη.
 
Η ιδιοκτησία ενός δικτύου οπτικών ινών έχει αρκετά πλεονεκτήματα, συμπεριλαμβανομένης της ευρυζωνικότητας και της μειωμένης καθυστέρησης ή «αδράνειας». H πρόσβαση σε πολλαπλά καλώδια για διαφορετικές διαδρομές δημιουργεί επίσης πλεονασμό. Εάν ένα καλώδιο χαθεί από δίχτυα αλιείας, ψάρια, σεισμό κλπ, η κυκλοφορία μπορεί να αποκατασταθεί από μια άλλη γραμμή. «Το κίνητρο δεν είναι τόσο η εξοικονόμηση χρημάτων όσο ο έλεγχος των δεδομένων» λέει η Julian Rawle, εμπειρογνώμον της υποβρύχιας καλώδιο-βιομηχανίας.
 
Ορισμένοι εκφράζουν ανησυχίες ότι η ιδιοκτησία των σωλήνων που μεταφέρουν τα δεδομένα των πελατών τους θα δώσει στους γίγαντες της τεχνολογίας ακόμη περισσότερη δύναμη από όση έχουν ήδη, παρομοιάζοντας την κατάσταση με την Amazon ως ιδιοκτήτρια εταιρία των δρόμων στους οποίους παραδίδονται τα πακέτα από τα φορτηγά. Άλλοι αγωνιούν ότι οι συμβατικοί φορείς δικτύων θα αναγκαστούν να προσαρμόσουν τα επιχειρηματικά μοντέλα τους σε εκείνα εταιριών όπως το Facebook. «Μέσα στα επόμενα 20 χρόνια» προβλέπει η Rawle «η όλη ιδέα του φορέα τηλεπικοινωνιών ως παρόχου δικτύου, θα εξαφανιστεί.»
 
Μετάφραση: Ρίτα Θεολόγη