«Ο κόσμος το 2018»: Το 6ο Διεθνές Συμπόσιο Θεσσαλονίκης (συνέχεια)

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 25/10/2017 0 Σχόλια Economia Blog,

Βλέπαμε χθες το αμεσότερου Ελληνικού ενδιαφέροντος τμήμα του 6ου Διεθνούς Συμποσίου Θεσσαλονίκης, εκείνο που διερωτήθηκε – για Ελλάδα και Κύπρο – αν βρισκόμαστε «Μετά την κρίση». Συνεχίζουμε σήμερα με την υπόλοιπη θεματολογία του Συμποσίου, με μιαν ενδιάμεση παρατήρηση: τις μέρες που μεσολάβησαν – με την περίπου σιγή δημοσιότητας λόγω της διήμερης απεργίας των δημοσιογράφων – είχαμε την πολυσήμαντη κατάθεση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στον Αλέξη Παπαχελά, ως ΣΚΑΙ. (Αναζητήστε την ιντερνετικά. Αξίζει πολλαπλά τον κόπο). Με την απόλυτα δικαιολογημένη οίηση του λιονταριού που εξηγεί, με δόση μάλιστα λεπτού χιούμορ, ότι η αντιλόπη είχε άδικο, έρχεται το δόγμα Σόιμπλε να «κουμπώσει» με εκείνο που κατέθεσε στο 6ο Συμπόσιο Θεσσαλονίκης τόσο ο Κύπριος ΥΠΟΙΚ Χάρης Γεωργιάδης, όσο και η Joan Hoey του Ε.Ι.U.: Στην Ευρωζώνη/στην ΕΕ του 21ου αιώνα ο κανόνας είναι ένας και είναι απλός: συμμόρφωση. Όποιος δυσανασχετεί, όποιος διαφωνεί «θέτει εαυτόν εκτός». Και πάμε παρακάτω, με την σοφή υπόδειξη ότι δεν πρέπει οι λαοί να μετακινούν σε άλλους τις ευθύνες τους… (βολικό να είσαι το λιοντάρι. Λιγότερο το να είσαι η αντιλόπη).

 

Πάμε όμως τώρα στο κατεξοχήν εξωστρεφές τμήμα του Συμποσίου Θεσσαλονίκης. Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πτυχή που προσεγγίστηκε ήταν η συζήτηση για το πώς βιώνεται η απειλή του Ισλαμισμού στις Δυτικές μας κοινωνίες. Η Alia Brahimi, LSE και Οξφόρδη, με ευρεία εμπειρία στην Μέση Ανατολή – αφοπλιστικά εξηγεί ότι ενώ μέχρι πριν κάποια χρόνια συχνά βρισκόταν επιτόπου, τώρα ως μητέρα διαπιστώνει ότι μπαίνει σπανιότερα στον πειρασμό της επιτόπιας μελέτης… – εξήγησε με εξονυχιστική λεπτομέρεια το στίγμα και τις αλληλεπιδράσεις των ισλαμιστικών κινημάτων στις χώρες της αστάθειας που ξεκινούν από την Τουρκία (ή πάντως από τα σύνορα της) και καταλαμβάνουν το Ιράκ, την Συρία, το Ιράν, τις Κουρδικές περιοχές, την Αίγυπτο, την Λιβύη, τις χώρες του Μαγκρέμπ. Η εικόνα/ανάλυση είναι εκείνη μιας μεγάλης πολυπλοκότητας θρησκευτικών, δογματικών, πολιτικών, ιδεολογικών αλλά και εντέλει σεχταριστικών σχέσεων. Που, μέσα από ένα πλέγμα συγκρούσεων (οι οποίες απέξω φαίνεται ως «η παγκόσμια τζιχάντ») συνεχίζεται με την περιορισμένη κατανόηση του φαινομένου από τον «έξω κόσμο».

 

Η παρέμβαση της Emma Sky (του Yale) που είχε υπηρετήσει ως σύμβουλος στις Αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ, αλλά και ως Συντονίστρια – Διοικητής στο Κιρκούκ έδωσε την ίδια εικόνα, με την πρόσθετη εξοικείωση «επί του εδάφους» (βέβαια, όπως σημείωσε, πριν περισσότερο από μια δεκαετία, σε μια περιοχή που αλλάζει με ζαλιστική ταχύτητα).

 

Τέλος, σ’ αυτήν πάντα την θεματική ενότητα, ο James Renton – του Παν/μίου Edge Hill και του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας – προσέγγισε το ανερχόμενο φαινόμενο της Ισλαμοφοβίας στις Δυτικές κοινωνίες (και ιδίως στην Ευρώπη) σαν μια μετεξέλιξη του βαθύτερα ριζωμένου στις εν λόγω κοινωνίες φαινομένου του αντισημιτισμού. Εξήγησε το πώς από την ύστερη Αναγέννηση και μετά, η αντιπαράθεση των προοδευτικά δομημένων σε κρατικές οντότητες Χριστιανικών κοινωνιών αντιμετώπισαν την (καταγραφόμενη ως) απειλή του διαφορετικού και πώς λειτούργησε ως συνδετικός ιστός μιας καταγραφόμενης απειλής ο αντισημιτισμός. Τώρα, με την πολύ οξύτερη μορφή της εμφανιζόμενης τρομοκρατίας στην καθημερινότητα, τείνει να μεταστοιχειώνεται σε αντανακλαστικά απόρριψης των μουσουλμανικών παρουσιών και εν τέλει σε Ισλαμοφοβία.

 

Αφήστε ένα σχόλιο