Με θέμα την ένταση την ματαιότητα, την αυτοπαγίδευση

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 05/01/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Έτσι όπως, με τα Φώτα αύριο, τελειώνει η περίοδος των γιορτών – περίοδος όπου παραδοσιακά κάνει λίγο πίσω η ένταση. λέγονται κάποια καλά λόγια, παρά την εγκατάσταση της έντασης στην δημόσια συζήτηση. διατυπώνονται ακόμη και ευχές ή/και καλές προθέσεις – χρειάζεται κάποια ψυχολογική προετοιμασία για την επάνοδο στην λεγόμενη πολιτική κανονικότητα.

 

Η αλήθεια είναι πώς το Μακεδονικό, από δίπλα και η υπόθεση της αίτησης ασύλου των 8 Τούρκων αξιωματικών, «βοήθησαν» ώστε μια παράδοση της πολιτικής σκηνής – ο βίαιος λόγος, η συντήρηση της έντασης, η καταφρονητικότητα απέναντι στους αντιπάλους, ακόμη-ακόμη και η καθαρή υβριστικότητα – να παραμείνει ζωντανή. Πολλά θα μπορούσε να σκεφτεί και να καταθέσει κανείς, τώρα που οι τόνοι θα ανέβουν «φυσιολογικά» καθώς και το Μακεδονικό θα προχωρήσει (ως συζήτηση), και τα Ελληνοτουρκικά (ως φαίνεται) θα βαρύνουν κι άλλο. αλλά και με την κατάθεση του πολυνομοσχεδίου για το κλείσιμο-κλείσιμο της 3ης αξιολόγησης του Μνημονίου-3 (αν δεν μας προκύψει καμιά ανατροπή…) θα ξαναρχίσουν οι αναμετρήσεις επί του οικονομικού.

 

Μόνο που, ως συνεισφορά στην προετοιμασία, να θέσουμε δυο ερωτήματα προς τους χειριστές όλων αυτών των έντονων επιλογών. Πρώτον: έχουν αληθινά αναλογισθεί πώς οι έντονες τοποθετήσεις, οι ακραίες εκφράσεις – και, στο τέλος του δρόμου, ως λίγο/ελάχιστο αποτέλεσμα! – εγκαθιστούν όλο και περισσότερο κόσμο σε μιαν αίσθηση ματαιότητας; Μπορεί η ιντερνετική συζήτηση, ως υποκατάστατο των ανά την επικράτειαν καφενέδων, να ζωηρεύει και να ξεσπάει: όμως μήπως απλώς ο κόσμος εγκαθίσταται στην ματαιότητας. και, από κει και πέρα, στην παραίτηση; Μην την προσπεράσουμε εύκολα αυτήν την ερώτηση – γιατί, βλέπετε, έρχεται σε μια φάση όπου η αποχή έχει ήδη εγκατασταθεί σε θέση βασικού ψηφολογικού μεγέθους.

 

Δεύτερο όμως ερώτημα: άμα η συνειδητοποίηση της ματαιότητας του «πολιτικού πράγματος», της πολιτικής ριζώσει, τότε και η αναζήτηση νοήματος πόσο θα αργήσει να χαθεί; Και θα ξεμείνουμε παρέα με τον πολιτικό σκυλοκαυγά, τους τακτικισμούς, τον βίαιο πλην κενό λόγο. Αυτή η αυτοπαγίδευση, αφορά άραγε την πολιτική μας τάξη;

 

Αφήστε ένα σχόλιο