Τι διδάσκει η προηγούμενη εμπειρία από την «διαδικασία Νταβός»

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 24/01/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Για σήμερα είναι προγραμματισμένη, στα πλαίσια του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ/WEF του Νταβός, η περιγραφόμενη ως καθοριστική συνάντηση Τσίπρα-Ζάεφ για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων για το Μακεδονικό. Που προσδοκάται να ανοίξει πιο ουσιαστικά τις προοπτικές διμερούς επίλυσης της 25χρονης και βάλε διαφοράς των δυο χωρών, προκειμένου να μπορέσει η γειτονική πΓΔΜ να προχωρήσει κι άλλο προς τους οργανισμούς της Δύσης – ΝΑΤΟ άμεσα, προοπτική ΕΕ αργότερα.

 

Καλές οι προθέσεις και οι προσδοκίες. Όμως… ας σταθούμε μια στιγμή στην εμπειρία που είχε η Ελλάδα, διαχρονικά, από την προσπάθεια να αξιοποιήσει αυτό το ιδιότυπο φόρουμ. Δυο σημαντικοί πρωθυπουργοί πήραν το ρίσκο να στηριχθούν στην «διαδικασία Νταβός», ώστε να προσπεραστούν σημαντικά προβλήματα: ο Ανδρέας Παπανδρέου για Ελληνοτουρκικά και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πάλιν για Ελληνοτουρκικά – αλλά και Μακεδονικό. Αντιθέτως, ο Κώστας Σημίτης δεν θέλησε ούτε να ακούσει για τέτοιο ενδεχόμενο, δηλαδή να λειτουργήσει χωρίς την αίσθηση ασφάλειας και απόστασης που εξασφαλίζει η ελεγχόμενη ατμόσφαιρα των παραδοσιακών πολιτικών συναντήσεων. Αντίστοιχα κι ο Κώστας Καραμανλής. (Ο Γιώργος Παπανδρέου την είχε την εμπειρία του, δραματικά, με τους δημοσιογράφους να τον κυνηγάνε πριν 8 χρόνια στους διαδρόμους, όταν η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει ήδη).

 

Όμως, όταν ο Ανδρέας συνάντησε τον Τουργκούτ Οζάλ και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τον Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ  φάνηκαν και οι εγγενείς αδυναμίες της «μεθόδου Νταβός» όταν δεν υπάρχει αληθινή προετοιμασία και συνειδητοποίηση του πού/πώς πάει το πράγμα. Ο Ανδρέας ήταν ο ίδιος σε κάμψη, δεν είχε δει την συνολική (τότε) σκακιέρα, δεν είχε εκτιμήσει και το εσωτερικό του μέτωπο. Έτσι, έφθασε στο επώδυνο mea culpa. Ο δε Ντεμιρέλ που συνάντησε ο Μητσοτάκης είχε ήδη «φύγει» από το κέντρο των πραγμάτων, ενώ ο Κίρο Γκλιγκόρωφ είχε καβαλήσει τον δράκο του εθνικισμού.

 

Γι αυτό και τώρα, απαραίτητο να μην παραβλέπουμε ότι τότε και μόνον τότε οργανώνονται συναντήσεις αιχμής, όταν τα πράγματα (α) έχουν συζητηθεί και υπάρχει η εκτίμηση ότι ωριμάζουν, (β) έχει διαπιστωθεί ότι το αληθινό, τελευταίο εμπόδιο βρίσκεται μπροστά και (γ) υπάρχει η εκτίμηση ότι οι προσωπικότητες που εμπλέκονται «μπορούν να παίξουν».

 

Τι απ’ όλα αυτά θεωρούμε ότι έχει αληθινά εξασφαλισθεί για την συνάντηση Τσίπρα-Ζάεφ στο Νταβός; Ίσως το (γ). Για το (α) αμφιβάλλουμε πολύ. Για το (β), παρομοίως.

 

Αφήστε ένα σχόλιο