Το δύσβατο μέτωπο της Ασφάλισης

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 08/03/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Στο φετινό (2ο) Ασφαλιστικό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής επεκράτησε μια ενδιαφέρουσα πλην ιδιότυπη εικόνα. Ο ασφαλιστικός κλάδος παρουσίασε μιαν εικόνα δυναμική και ρεαλιστική συνάμα, με επισήμανση κινδύνων και αδυναμιών αλλά ταυτόχρονα ευκαιριών και δυνατοτήτων και ευθυνών. Όμως… ενώ σε κάθε στροφή γινόταν φανερό ότι η Ιδιωτική Ασφάλιση καλείται να λειτουργήσει συμπληρωματικά και παράλληλα προς την βαρύτατα χειμαζόμενη Κοινωνική Ασφάλιση (και τούτο τόσο στα πλαίσια του συνταξιοδοτικού, όσο και του κλάδου υγείας), παρουσία του Δημοσίου – της Κυβέρνησης σε κάποιο επίπεδο, αλλά και της Αντιπολίτευσης – δεν υπήρξε.

 

Και τούτο ενώ πριν λίγες μόνον ημέρες – για παράδειγμα – ο Στέργιος Πιτσιόρλας κατέθετε την αναγνώριση ότι «ο κλάδος έδειξε αξιοσημείωτη αντοχή στην κρίση». ότι ο ασφαλιστικός τομέας «πρέπει» να βλέπεται πάντα με αναπτυξιακή λογική/ως μηχανισμός συγκέντρωσης πόρων. ότι η ιδιωτική ασφάλιση δεν μπορεί παρά να είναι συμπληρωματική της δημόσιας.

 

Eνώ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε πρόσφατα για «σύγχρονο ασφαλιστικό σύστημα τριών πυλώνων, που θα αντλεί από την εμπειρία άλλων χωρών – όπως οι σκανδιναβικές». (Ή ακόμη και η Ιταλία, θα προσθέταμε). Αναγνώρισε ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης το ότι η Ελλάδα παραμένει υποασφαλισμένη, καθώς και το ότι το ασφαλιστικό σύστημα προσέρχεται και λειτουργεί συνολικά ως τμήμα του χρηματοπιστωτικού τομέα, άρα πρέπει να αντιμετωπίζεται η συνολική του επίδραση στην οικονομία.

 

Αυτή λοιπόν, η διατρέχουσα την προσέγγιση του σήμερα βάση συναίνεσης, πώς και δεν εκφράζεται σε κάτι πιο λειτουργικό; Πώς π.χ. στους Δελφούς η Έφη Αχτσιόγλου πήρε πάνω της να θεωρήσει/διακηρύξει ότι το συνταξιοδοτικό «είναι μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα βιώσιμο» μετά τις τελευταίες μεταρρυθμίσεις (μαζί και 2019 εννοείται), όταν τουλάχιστον η γήρανση και η εκροή ανθρώπινου δυναμικού θρυμματοποιούν τις βάσεις του; Ήταν διδακτικό να θυμηθεί κανείς – όπως κάλεσε ο Δημ. Μαζαράκης, Πρόεδρος της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών (και Διευθύνων του MetLife) την κενεντική ρήση: «Εχθρός της αλήθειας δεν είναι το ψεύδος. Είναι ο συνεπής, πειστικός, ανεδαφικός μύθος».

 

Πάντως, περνώντας στα πιο συγκεκριμένα, η συζήτηση στο Ασφαλιστικό Συνέδριο στάθηκε τόσο στην Υγεία όσο και στις Συντάξεις (αλλά και στους Μεγάλους Κινδύνους). Στο πρώτο μέτωπο, η υψηλή ιδιωτική δαπάνη (υπολογίζεται στο 41% της συνολικής, υπερδιπλάσια του Ευρωπαϊκού μέσου όρου) μόνον κατά 10% καλύπτεται από ιδιωτική ασφάλιση. Το υπόλοιπο είναι out-of-pocket! Με το διπλό αδιέξοδο του ΕΣΥ και των προβληματικών πλέον εισοδημάτων, η συμπλευση με την ιδιωτική ασφάλιση, τα υβριδικά σχήματα κάλυψης κοκ εμφανίζονται επιβεβλημένα. Η προώθηση κλινικών πρωτοκόλλων, αλλά και η άρση των αντικινήτρων (ο 15% φόρος στα ασφάλιστρα) αποτελεί προτεραιότητα.

 

Στο δεύτερο μέτωπο, το κρυφό αναλογιστικό χρέος της Κοινωνικής Ασφάλισης – στα 700 ή 400 δις, αναλόγως του αν μετράει κανείς σε τρέχουσα ή παρούσα αξία – είναι κυριολεκτικά ζαλιστικό. Αν μάλιστα υπολογισθεί ότι στο διάστημα 2002-2015 κάπου 220 δις έχουν πληρωθεί από τον Προϋπολογισμό (2/3 του χρέους των 325 δις!). Το σύστημα των τριών πυλώνων – Κοινωνική/Επαγγελμαιτκή (προαιρετική/Ιδιωτική ασφάλιση – με φορολογικά κίνητρα για να υπάρξει αληθινά ο 3ος πυλώνας – προκύπτει αναπόφευκτα. Μαζί και η πορεία προς ομοιομορφοποίηση των παροχών.

 

Τέλος, μιλώντας για Μεγάλους Κινδύνους στην Ελλάδα, δεν νοείται να συνεχίσει να αγνοείται η υπόθεση των σεισμών. Η υπο-ασφάλιση, εδώ, είναι απόλυτη. Και μόνη διέξοδος φαίνεται να είναι η θέσπιση υποχρεωτικής καθολικής ασφάλισης των κατοικιών. (Και, ας μας επιτραπεί να προσθέσουμε των δημοσίων κτιρίων ευαίσθητου χαρακτήρα: σχολεία, νοσοκομεία τουλάχιστον).