Μιλώντας για την Ελληνική βιομηχανία – και τις προοπτικές της (συνέχεια)

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 15/03/2018 0 Σχόλια Economia Blog,

Δώσαμε χθες τον λόγο, ξεκινώντας την δική μας ματιά στην ενδιαφέρουσα διοργάνωση «Ελληνική βιομηχανία: αλήθεια και μύθοι», πρώτα στους βετεράνους της Ελληνικής βιομηχανίας των μεταπολεμικών χρόνων – Ιάσωνα Στράτο της Πειραϊκής-Πατραϊκής, Ανδρέα Κανελλόπουλο του Τιτάνα, Γιώργο Τσάτσο της ΑΓΕΤ-Ηρακλής και Στέλιο Αργυρό της ταραγμένης εποχής του΄80 στην Προεδρία του ΣΕΒ.

 

Όμως η αιχμή της αναζήτησης «αληθειών και μύθων» στράφηκε στην συζήτηση αυτή στην αναζήτηση του μέλλοντος. Έτσι, ο νυν Πρόεδρος του ΣΕΒ Θόδωρος Φέσσας επέμεινε ότι είναι απαραίτητο να βλέπουμε την συζήτηση περί βιομηχανίας σε ευρωπαϊκό φόντο. «Η Ευρώπη έχει βιομηχανική πολιτική, η Ελλάδα όχι. Για μας στόχος είναι η ευθυγράμμιση της Ελληνικής βιομηχανικής πολιτικής με την Ευρωπαϊκή». Με δεδομένη την σταθερή πρόσδεση της Ελληνικής οικονομίας στην Ευρώπη, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, σήμερα, «η βιομηχανική πολιτική ξαναμπαίνει στο προσκήνιο των πολιτικών σε Ευρωπαϊκό επίπεδο». Η βιομηχανία δημιουργεί σταθερές, υψηλού τεχνολογικού περιεχομένου και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, πολλαπλασιάζει τις δεξιότητες, ενώ «υποχρεώνει» σε αναζήτηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας. Οι επιχειρήσεις του κλάδου βρέθηκαν πολλές φορές υπό πίεση στα μεταπολεμικά χρόνια – όμως όσες άντεξαν, βγήκαν πιο δυνατές.

 

Ο Θαν. Σαββάκης του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος περιέγραψε τις ιδιαίτερες προκλήσεις που έζησε ο κλάδος στην Βόρεια Ελλάδα, όπου όντως υπήρξε ένα κύμα «μετανάστευσης» μονάδων προς Βορρά σε αναζήτηση της «επιβίωσης μέσω χαμηλότερου παραγωγικού κόστους (ιδίως σε βιοτεχνίες και μονάδες εντάσεως εργασίας)», όμως και η στροφή των ματιών τους προς την Κεντρική Ευρώπη και η συνειδητοποίηση των ευκαιριών που ανοίγει ο τεχνολογικός εκσυγχρονισμός «έκανε τις επιχειρήσεις να μάθουν τον ανταγωνισμό». Ετσι,από τα πετρέλαια μέχρι τον αγροδιατροφικό τομέα, από τα δομικά υλικά και το κατεργασμένο αλουμίνιο μέχρι τους ανελκυστήρες (3 από τις 5 μονάδες-leader Ευρωπαϊκού επιπέδου βρίσκονται στο Κιλκίς), μια νέα φάση έχει ανοίξει στην Βόρεια Ελλάδα.

 

Ο Στάθης Τσοτσορός, με την εμπειρία του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων της δεκαετίας του ΄80, αλλά τώρα στο τιμόνι των ΕΛΠΕ, αναφέρθηκε στην «ενσωμάτωση της ιδέας του ισχυρού προστατευτισμού», που γι αυτόν υπήρξε η κύρια αιτία της αποβιομηχάνισης μαζί όμως και με το βάρος του υψηλού δανεισμού στην εποχή εκείνη. Στην τωρινή φάση, «η αναζήτηση της εξωστρέφειας μέσω του τεχνολογικού εκσυγχρονισμού είναι μονόδρομος για τις επιχειρήσεις», ενώ ο περιορισμός της εσωτερικής αγοράς τις υποχρεώνει στην προσαρμογή στις ανταγωνιστικές συνθήκες της παγκόσμιας αγοράς.

 

Ο Νίκος Βέττας, ως ΙΟΒΕ, αφού εξήγησε το πώς η «βιομηχανία βρίσκεται σήμερα για μιαν ακόμη φορά σε ένα σημείο καμπής» και αντιμέτωπη με «το μείζον θέμα της ελληνικής οικονομίας: «θα τρέξουν οι επενδύσεις;»», κατέγραψε την ανθεκτικότητα που έδειξε ως κλάδος κατά την κρίση, καθώς κράτησε καλύτερα και σε επίπεδο απασχόλησης και ως καινοτομία και ως επίπεδο επενδύσεων. Όμως τώρα χρειάζεται με κάθε τρόπο να αναβαθμίσει την ενσωμάτωση τεχνολογίας, έρευνας και ανάπτυξης και να εμπεδώσει την εξωστρέφειά της.

 

Η Ιωάννα Πεπελάση, Καθηγήτρια Οικονομικής Ιστορίας στο ΟΠΑ αλλά με πολλή ερευνητική δουηλειά στις νέες πρωτοβουλίες, μετά από κάποιες ιστορικές αναφορές στην «διστακτική εκβιομηχάνιση» των παλαιότερων φάσεων, που οδήγησε μετά την ένταξη στην ΕΟΚ σε αποβιομηχάνιση που επιταχύνθηκε (υπό συνθήκες «ιστορικού ελλείμματος στην καινοτομία» , αλλά και υψηλής μόχλευσης των επιχειρήσεων εκείνων που κατέληξαν με πρόβλημα), στράφηκε κυρίως στην σημερινή εμπειρία επιχειρήσεων. Που είτε στην μεταποίηση, είτε στους δημιουργικούς κλάδους/creative industries επιχειρούν αποσύνδεση από το παρελθόν. Με υψηλή τεχνολογία αιχμής, με αυτοχρηματοδότηση εν πολλοίς, σε προϊόντα που ξεκινούν από τον αγροδιατροφικό τομέα και φθάνουν στην μόδα, συστάδες από start-ups δημιουργούν «νέα εξωστρέφεια για την Ελλάδα».

 

Η Ελένη Κολιοπούλου του Συνδέσμου Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδας, επικέντρωσε την δική της εισήγηση στο πώς και στο παρελθόν διαδοχικές φάσεις καταστροφής δεν μπόρεσαν να εκτοπίσουν την Ελληνική βιομηχανία: «πάθος και μεράκι για την παραγωγή» ήταν τα στοιχεία που οδήγησαν και κρατούν μιαν ευρύτατη γκάμμα κλάδων, ενώ ο ανθρώπινος παράγοντας/οι εργαζόμενοι των βιομηχανικών μονάδων κατορθώνουν σταθερά να ενσωματώνουν καινοτομία μέσα από το επιχειρηματικό οικοσύστημα.

 

Ο Κλεομένης Μπάρλος του Συνδέσμου Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδας εξήγησε με την ματιά του ερευνητή την πείρα του πώς το Πανεπιστήμιο δίστασε να εμπλακεί άμεσα με την παραγωγή από φόβο της αποτυχίας. Περιέγραψε όμως ένα αύριο «γενναίου καινούργιου κόσμου» , όπου η τεχνολογία διεκδικεί δυναμικά να οδηγήσει την παραγωγή – και το πετυχαίνει όλο και περισσότερο.

 

Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι και η διασταύρωση αυτή τοποθετήσεων, όπου οι παρεμβαίνοντες ενσωμάτωναν τις παρατηρήσεις των συνομιλητών στις δικές τους, αλλά και στην ανταλλαγή απόψεων με το κοινό που ακολούθησε, επιχειρούσε να φέρει την συζήτηση «μπροστά». Να δει ένα πειστικό αύριο για την βιομχανική δραστηριότητα, με υποχώρηση των στερεοτύπων.

 

Αφήστε ένα σχόλιο