H διπλή χαμένη ευκαιρία – και ο Γιώργος Παπανδρέου

 

Πολλά και σημαντικά επανέφερε στην επιφάνεια η προσέλευση – στις «Ιστορίες» του ΣΚΑΙ, μιλώντας στον Παύλο Τσίμα – του Γιώργου Παπανδρέου στην δημόσια συζήτηση, στο διάστημα μεταξύ των δυο γύρων για ανάδειξη ηγεσίας στην ΔηΣυμπ. (Διαδικασία που ήδη σαφώς προέκυψε ότι δεν είναι παρά αναβάπτιση ενός «μετά-ΠΑΣΟΚ», το οποίο παραμένει στην βάση του ΠΑΣΟΚ. Όσοι παρατήρησαν ότι ένα 25% των προσελθόντων στις εσωκομματικές κάλπες είναι «άλλοι», δεν μπορούν να μην δουν την αισθητή αποκαρδίωση των γύρω στο 10% του Στ. Θεοδωράκη/Ποταμιού – ο οποίος κυρίως ψηφίσθηκε στις εύπορες συνοικίες των Αθηνών και προαστίων/ καθαρά ταξική ψήφος – αλλά και την περιορισμένη απήχηση Γιώργου Καμίνη – ο οποίος ούτε στον Δήμο Αθηναίων «του» κατόρθωσε να έρθει πρωτοδεύτερος).

Θα σταθούμε σε δύο. Το πρώτο ήταν η επιμονή του ΓΑΠ στο ότι το δημοψήφισμα που είχε προτείνει/ζητήσει πριν 6 ακριβώς χρόνια – και που του είχαν «απαγορεύσει» οι Ευρωπαίοι – για την επιψήφιση του Μνημονίου-2, θα είχε συντελέσει σε σωστότερη αντιμετώπιση της κρίσης. Η οποία έκτοτε σούρνεται στην Ελλάδα, με δυο (τουλάχιστον) φάσεις υπαναχώρησης και συντριβής/μεταστροφής του «αντι-Μνημονίου». Ο Γιώργος μόλις συγκράτησε την πικρία του για τον τορπιλισμό της πρότασης για δημοψήφισμα του 2011 «από τον ίδιο του τον πολιτικό χώρο». Πάντως επιμένει ότι η προσφυγή στον λαό – τότε – και θα είχε βγει πέρα θετικά, αλλά και θα είχε φέρει ταχύτερη έξοδο από την κρίση.

Το δεύτερο ήταν οι αναφορές του στην προοπτική «οικουμενικών» προσεγγίσεων, πάντως δυνατοτήτων συνεργασίας. Που η ώθηση του Παύλου Τσίμα να αναφερθεί και στην σημερινή συγκυρία (δηλαδή, βλέποντας στο βάθος την απλή αναλογική, ακόμη και σε συνεργασία ΝΔ με ΣΥΡΙΖΑ…) έκανε τον ΓΑΠ να δώσει ως κατάθεση μια συνηγορία, διστακτική αλλά πάντως συνηγορία, και σ’ αυτής της έκτασης κοινή πορεία.

Ενδιαφέρον που η συζήτηση αυτή επανέρχεται.