Η αναζήτηση «νέων» προσεγγίσεων από το πρασίνισμα μέχρι το χρέος (Α)

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Τώρα, που προσπεράσαμε και τις Πασχαλινές διακοπές – με ό,τι αυτές έφεραν σε χαλάρωση, μετά και το μετέωρο βήμα του ανοίγματος της αγοράς και των Λυκείων, και με ό,τι θα ακολουθήσει τώρα με το άνοιγμα της εστίασης και των λοιπών σχολείων – και τώρα που πορευόμαστε με βάρκα την ελπίδα προς την «σταδιακή κανονικότητα» του καλοκαιριού, αξίζει μια ματιά προς τα πίσω και προς τα έξω συνάμα.

Τι εννοούμε; Ότι τις εντελώς τελευταίες ημέρες, στον μεγάλο έξω κόσμο (και πιο κοντά σ’ εμάς, στην Ευρώπη όπου «ανήκουμε» , αλλά και στην Αμερική που η ελκτική της δύναμη ξαναγίνεται πολλαπλά αισθητή) ωριμάζουν καταστάσεις οι οποίες δημιουργούν το αυριανό πεδίο πολιτικής. Και οι οποίες, ενδεχομένως με υστέρηση, θα οδηγήσουν καίρια τμήματα της δημόσιας συζήτησης.

Πάμε, ως πρώτο σταθμό, στην Γερμανία. Όπου, πέντε μήνες πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2021, οι δυο μεγαλύτεροι κομματικοί σχηματισμοί – Χριστιανοδημοκράτες/CDU-CSU και Πράσινοι/Gruenen, αν και οι πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις άφησαν τους τελευταίους να περάσουν ήδη στην πρώτη θέση… – έχουν ορίσει τους επικεφαλής της προεκλογικής καμπάνιας: την 40άρα Ανναλένα Μπέρμποκ οι Πράσινοι, τον 60άρη Άρμιν Λάσετ η CDU (αντί του, δημοφιλέστερου Μάρκους Σέντερ της CSU). Οι Σοσιαλδημοκράτες/SPD έχουν ήδη από καιρό προκρίνει τον -κεντρώο Όλαφ Σολτς ως Kanzlerkanditat, αλλά βρίσκονται από σημαντική πλέον απόσταση στην τρίτη θέση.

Τίποτε το καινούργιο/ενδιαφέρον έως εδώ, θα σκεφθεί κανείς. Πλην όμως έχει την σημασία της η ταχύτητα με την οποία τα Γερμανικά μήντια, από το με την τάση  να ανοίγει κατευθύνσεις Spiegel μέχρι την FAZ με την ανεπίληπτη συντηρητική στάση αλλά και λαϊκή Bild που ανέδειξε από νωρίς τις συνηχήσεις Μπέρμποκ με Μέρκελ (η πρώτη τόνιζε την ανεπιτήδευτη συμπεριφορά της Καγκελαρίου) εκτόξευσαν τις εκλογικές πιθανότητες επικράτησης των Πρασίνων. Ίσως ακόμη περισσότερο να αξίζει να καταγραφεί η ταχύτητα με την οποία και τα διεθνή μήντια, από Economist μέχρις F.T. ή CNN ενστερνίζονται το ενδεχόμενο να προκύπτει αλλαγή πολιτικής τάσης στην Γερμανία – κι από εκεί στην Ευρώπη (όπως κι αν την βλέπει κανείς αυτήν την τελευταία).

Γνώμη μας: ο ενθουσιασμός για νέα φάση της Γερμανικής πολιτικής ζωής πάει πολύ γρήγορα, καθώς οι Χριστιανοδημοκράτες για την ώρα «λυγίζουν» υπό το βάρος της διαχείρισης της πανδημίας. Μέχρι τον Σεπτέμβριο…

Πάντως, εκείνο που αυτονόητα έρχεται στον νου, είναι η αύξηση του ειδικού βάρους των περιβαλλοντικών/οικολογικών θεμάτων στο μείγμα δημόσιας πολιτικής σε μια Γερμανία όπου, είτε υπάρξει προοπτική Κυβέρνησης Συνασπισμού Πρασίνων/CDU-CSU, είτε μέχρι Κυβέρνησης «φωτεινού σηματοδότη»/AmpelKoalition (αν οι Χριστιανοδημοκράτες δεν θελήσουν να συμμετάσχουν: άρα Κόκκινο/SPD – Κίτρινο/Φιλελεύθεροι – Πράσινο/Gruenen, ή όποια εκδοχή μάλλον θα έχει την σφραγίδα των Πρασίνων. Εδώ όμως, είναι ευκαιρία να σταθεί κανείς σε μιαν άλλη, παράλληλη εξέλιξη: πρόσφατη απόφαση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου – που το βλέπουμε υπερδραστήριο επ’ εσχάτων: πήγε να μπλοκάρει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης, πήρε την πρωτοβουλία να σταματήσει την επιβολή οροφής στα νοίκια κατοικιών στο Βερολίνο… – θεώρησε ανεπαρκή πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση στην Γερμανία για τα περιβαλλοντικά, εκτιμώντας ότι δεν λαμβάνονται επαρκώς υπόψη τα συμφέροντα των επόμενων γενεών. Ξαναδιαβάστε το, αυτό.

Πριν φύγουμε από αυτήν την πλευρά των πραγμάτων, ας συνδέσουμε την Γερμανική εξέλιξη και με την ιδιαίτερη έμφαση που δίνει το Ταμείο Ανάκαμψης (και Ανθεκτικότητας, άλλωστε) στην πράσινη/οικολογική πλευρά των επενδύσεων: από τα Εθνικά Σχέδια Ανάκαμψης τα οποία ήδη άρχισαν να κατατίθενται, και πάντως συζητιούνται εδώ και μήνες, στις Βρυξέλλες. Ήδη οι επισημάνσεις της Επιτροπής είναι αυστηρές στην προτεραιότητα πράσινης ανάπτυξης. [Εδώ, η Ελλάδα με την υπεπροθυμία της απολιγνητοποίησης και την πρόταξη ηλεκτροκίνησης, πέρα και πάνω από το γνώριμο «Εξοικονομώ», δεν έχει τίποτε να φοβηθεί. Τώρα, τι πολλαπλασιαστή θα πετύχουμε είναι άλλη υπόθεση!…].

Αλλ’ ας μην παραβλέψουμε και το πώς η «εποχή Μπάιντεν» στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού δεν επανέφερε απλώς τις ΗΠΑ στην Συμφωνία των Παρισίων για το Κλίμα, αλλά δίνει και εκεί έμφαση στις επενδύσεις σε ήπιες μορφές ενέργειας/Clean Energy Plan με την λογική δίκαιης/equitable μετάβασης σε ένα μέλλον καθαρής ενέργειας [Εδώ, η προσγείωση στα δικά μας έχει σχέση με τα νέα ερωτηματικά για την οικονομία του φυσικού αερίου: πέραν του East Med Gas, και η ίδια η χρήση LNG μέσω του τέρμιναλ Αλεξανδρούπολης χρειάζεται επαναβεβαίωση].

Πρώτο συμπέρασμα: πολλή πράσινη μετάβαση, πολλή οικολογία στην αυριανή/μεθαυριανή δημόσια συζήτηση. Όχι όμως με την παλιά λογική, την κάπως ρομαντική/ευαίσθητη, αλλά με οδοστρωτήρα συμφερόντων και με κεντρική πολιτική πρωτοβουλία.