Η «δεύτερη ευκαιρία», η ειλικρίνεια – και η εφαρμογή

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Στην τελική φάση ψήφισης – με την Αντιπολίτευση να διαφωνεί, συνολικά, με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο να κατηγορεί τον Χρήστο Σταϊκούρα για σκληρό κεφαλαιοκράτη όπως ο Ρίτσαρντ Γκηρ στο Pretty Woman πριν συναντήσει την Τζούλια Ρόμπερτς, με την πρόθεση να αποκτά επιχειρήσεις υπό χρεοκοπία μόνο και μόνο για να τις διαλύει και να πουλάει χωριστά τα στοιχεία ενεργητικού τους ώστε να βγάζει κέρδος, αδιαφορώντας για την τύχη των εργαζομένων, της παραγωγής, των τοπικών κοινωνιών – βρίσκεται το νομοσχέδιο που έχει τιτλοφορηθεί, ευρηματικά/υποτίθεται εμψυχωτικά «Παροχή δεύτερης ευκαιρίας».

Το μηντιακό ενδιαφέρον θα πολωθεί – ήδη αυτό συμβαίνει – γύρω από την διάσταση προστασίας (μη-προστασίας, δηλαδή) της πρώτης κατοικίας από 1/1/2021, με την δυνατότητα μακροχρόνιας μίσθωσης και παραμονής) και με επιδότηση των ευάλωτων οφειλετών.

Όμως, την ίδια στιγμή, ο πυρήνας της προσέγγισης αυτής, που είναι η διαμόρφωση ενός συστήματος ταχείας/fast-track – και κατά το δυνατόν αυτόματης, με βάση τα ψηφιακά εργαλεία που έχουν διαμορφωθεί με υποδειγματική επίμονη και συνέπεια από την Γραμματεία Ιδιωτικού Χρέους/Φώτη Κουρμούση, αλλά μέχρι τώρα δεν λειτούργησαν σε ικανή κλίμακα – θα κριθεί στην πράξη από το πώς θα κινηθούν οι ίδιοι, πάλι, συντελεστές. Οι τράπεζες που «κράτησαν πίσω» και τις προηγούμενες κρίσεις εξυγίανσης επιχειρήσεων και οικονομικών των νοικοκυριών και οι φορείς στους οποίους θα βρεθούν να μεταβιβάζονται τα στοιχεία ενεργητικού/τα παραγωγικά μέσα – ιδίως δε ο, ιδιωτικού δικαίου, φορέας (Φορέας Απόκτησης και Επαναμίσθωσης) που θα «υποδεχθεί» τα ενυπόθηκα ακίνητα – και οι ποικίλοι διαχειριστές της αφερεγγυότητας μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ακόμη περισσότερο ισχύει αυτή η διάσταση στην προηγούμενη/αρχική φάση, της λεγόμενης «πρόληψης της αφερεγγυότητας» με μηχανισμό έγκαιρης προειδοποίησης και (βελτιωμένο) εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών καθώς και (βελτιωμένο) πλαίσιο εξυγίανσης επιχειρήσεων. Το «βελτιωμένο» αποτελεί, και στις δυο περιπτώσεις, ζητούμενο και όχι δεδομένο…

Ασφαλώς και δεν χωρούν σε ένα νομοσχέδιο παρόμοιες προσεγγίσεις. ούτε άλλωστε, και σε οποιοδήποτε δημόσιο διάλογο ο οποίος (αναμενόμενο) περιορίστηκε στο ποιος/πότε/πώς αντιστάθηκε σθεναρότερα στην Τρόϊκα και ποιος «παραδόθηκε» το 2019 ή τώρα. Έτσι, πάντως, δεν έμεινε χώρος για την συζήτηση επί της ουσίας: πώς και με ποιαν πραγματική μέριμνα για διατήρηση της οικονομικής δραστηριόητας θα γίνεται η διαχείριση. πώς και με ποιαν πειστικότητα θα ορίζεται η αξία των ακινήτων που θα περνούν στον Φορέα Απόκτησης και Επαναμίσθωσης, πώς το μίσθωμά τους για μακρόχρονη περίοδο, πώς η αξία επαναγοράς. Εν παρόδω να σημειωθεί ότι οι προσπάθειες της σημερινής Κυβέρνησης να επανα-επικαλεσθεί την κρίση του κορωνοϊού για να μείνει «κάτι» απο τις προστασίες που άντεξαν επί δέκα χρόνια Μνημονίων βρήκαν τοίχο: το χτίσιμο κουλτούρας πληρωμών στην Ελλάδα αποτελεί το νέο Γκράαλ, υπέρτερο του  Covid-19.

Για μιαν ακόμη φορά, η ουσία σε τόσο ευαίσθητους τομείς αφήνεται γι αργότερα – «στην πράξη». Αίσιον και ευτυχές το 2021!