«Η Κύπρος κείται μακράν»: μην επαναλαμβανόμαστε!

Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Η όλο και πανηγυρικότερη προαναγγελία της παρουσίας Ερντογάν στην Κύπρο (στις 20 Ιουλίου) για εορτασμό της 47ης επετείου της εισβολής του 1974/της κατοχής μέχρι τώρα, με το «μέχρι τώρα» να αφορά το ακόμη πιο απροκάλυπτο άνοιγμα της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων κατ’ ευθείαν παράβαση των Ψηφισμάτων του ΟΗΕ (συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Συμβουλίου Ασφαλείας…) και με πρόδηλη αδιαφορία για τις διαδοχικές τοποθετήσεις της Κορυφής της ΕΕ «27», (άλλωστε στην Πενταμερή του Απριλίου η παρουσία της ΕΕ υπήρξε υποβαθμισμένη κατ’ απαίτησιν της Άγκυρας) κακώς υποβαθμίζεται. Μάλιστα έτσι που θα συνοδευθεί με το άνοιγμα, του αεροδρομίου του Λευκόνοικου  υπό μορφήν στρατιωτικής βάσης για πτήσεις UAVs/σμηνών drones (που είδαμε εν δράσει στην σύρραξη/proxy war στο Ναγκόρνο Καραμπάχ/Aζέρων-Αρμενίων), δείχνει αν κάτι ότι τα «κλειστά μάτια» στην Τουρκική διεκδικητικότητα και τα τετελεσμένα της είναι μια πολιτική που αποδίδει. Στην Τουρκία, φυσικά.

Η διεκδίκηση «κυρίαρχης θέσης στην Ανατολική Μεσόγειο», με τα Bayraktar να επιχειρούν από την Ν.Α. Τουρκία μέχρι την Συρία και την Λιβύη ήδη με διευκόλυνση προσγείωσης σε/απογείωσης από Λευκόνοικο (το οποίο μάλιστα μάλλον θα ξαναβαφτιστεί με το όνομα Τούρκου πιλότου, που σκοτώθηκε κατά την εισβολή: η προσοχή στην λεπτομέρεια ενώπιον της διεθνούς κοινότητας σοκάρει!) καλό θα ήταν να καταγραφεί στον νου μας με το ενδεχόμενο την ίδια «διευκόλυνση» να έχουν αύριο στο Λευκόνοικο Τουρκικά F-16. αλλά και η δημιουργία υποτυπώδους ναυστάθμου για τα Τουρκικά πολεμικά σκάφη – όχι προσωρινά όπως τώρα, αλλά σε ναυτική βάση πέραν της Αμμοχώστου.

Αυτό λοιπόν είναι το σκηνικό, μπροστά στο οποίο φαίνεται ότι όντως υπήρξε βολιδοσκόπηση της Λευκωσίας – από την κυρία Τζεην Χωλ Λούτ, απεσταλμένη για το Κυπριακό – κατά πόσον θα βοηθούσε αναφορά στην Έκθεση του Γ.Γ. του ΟΗΕ για «αυτοδιοικούμενες περιοχές» ενόψει μελλοντικής Πενταμερούς, και τούτο ώστε να ικανοποιηθούν οι ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων. (Μέχρι σήμερα, ο Γ.Γ. μιλούσε για «Βορρά» και «Νότο» στην Μεγαλόνησο, σημειωτέον). Η Λευκωσία εξοργίστηκε, βλέποντας διολίσθηση προς την λογική δυο συνιστώντων Κρατών, δυο (περίπου) κυριαρχιών. Η συνέχεια επί της οθόνης…

Μετά πάντως και την συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη-Ερσίν Τατάρ, έστω και με άβολο φόντο φωτογράφησης τα κουζινικά και την λάντζα ξενοδοχείου των Βρυξελλών (κυριολεκτικά «στους διαδρόμους της Κορυφής»…), μετά και τις απλοϊκές εξηγήσεις/επεξηγήσεις/υπεκφυγές περί τυχαίου συναπαντήματος, ενδιαφέρον δεν έχει τόσο τι είπε/επανέλαβε ο Έλληνας Πρωθυπουργός – τι άλλο θάλεγε, παρά το ότι η Τουρκική/Τουρκοκυπριακή θέση για δυο Κράτη/δυο κυριαρχίες δεν είναι αποδεκτή;  Όσο το τι ακριβώς απήντησε/δέχθηκε ο ΤουρκοΚύπριος ηγέτης (έστω και μη αναγνωρισμένος επικεφαλής της μη αναγνωρισμένης ΤΔΒΚ) ως εκδοχή ομοσπονδιακά συγκαλυμμένης, πλην συνομοσπονδιακά διαμοιρασμένης κυριαρχίας. Με άλλα λόγια, γίνεται φανερό ότι η κινητικότητα στο Κυπριακό δεν θα ανακοπεί εύκολα. Και ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί να αποφασίσει – για τον εαυτό της, για την κοινή γνώμη της πάντως – τι στάση θα κρατήσει επί της ουσίας, για μιαν ακόμη φορά, έναντι της Κύπρου.

Η οποία όντως «κείται μακράν». Με το διεθνές σύστημα να δείχνεται αντίστοιχα αδιάφορο, ή πάντως απόμακρο.