Η ολίσθηση προς την υποχρεωτικότητα – η Ευρωπαϊκή εικόνα

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Σ’ εμάς, αναμενόμενο, η συζήτηση για την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού έχει από νωρίς εκτραπεί σε πολιτικό/κομματικό/μηντιακό/φεησμπουκικό καυγά: η καθολικότητα χωρίς υποχρεωτικότητα, ή πάλιν η προαιρετική υποχρεωτικότητα έδωσαν και πήραν! Επί το σοβαροφανέστερον, έγινε επίκληση της δυνατότητας του Κράτους «να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής (και εθνικής) αλληλεγγύης» (άρθρο 25 παρα 4 Συντάγματος), αφού όμως προσφυώς/πονηρά παρεβλέφθη ότι η κεντρική παράγραφος 1 του ίδιου άρθρου 25Σ απαιτεί οι περιορισμοί των δικαιωμάτων του ανθρώπου «ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου» όχι μόνον να προβλέπονται από το Σύνταγμα ή νόμο (αν λειτουργεί επιφύλαξη υπέρ του νόμου), αλλά και «να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας». Άσε που η παρ. 2 του ίδιου άρθρου 25 μιλάει και για πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου «μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη»!

Ωστόσο, στην επίσημη εκδοχή της υποχρεωτικότητας, την μελετημένη αγριάδα του να νομοθετηθεί η κοινωνικά πλέον αποδεκτή (αυτό μας λέγουν τα γκάλοπ…) αναστολή της σχέσης εργασίας, με στέρηση μισθού (εδώ η συζήτηση περί αναλογικότητας) για τους υγειονομικούς και για το προσωπικό γηροκομείων και συναφών, αλλά και η δυνατότητα επέκτασης σε άλλες κατηγορίες εργαζομένων με απλή απόφαση του υπουργού Υγείας (π.χ. σε δασκάλους ή σε οδηγούς λεωφορείων ή σε αστυνομικούς ο υπουργός Υγείας κριτής…) ήρθε τώρα να προστεθεί μια διστακτικτότητα. «Για μετά το καλοκαίρι η συνέχεια», είναι η επίσημη διαρροή. «Ας δούμε τι θα δώσουν και οι τωρινές διαμαρτυρίες ΟΕΝΓΕ και ΠΟΕΔΗΝ για τους υγειονομικούς», λέγεται πιο διακριτικά, γι αυτές τις ημέρες…

Καθώς όμως στο ζήτημα της υποχρεωτικότητας των εμβολιασμών συνεχώς γίνεται επίκληση των Ευρωπαϊκών αποφάσεων – δηλαδή των αποφάσεων των Ευρωπαϊκών χωρών, γιατί «απόφαση» της ΕΕ εδώ δεν νοείται, πλην της διευκρίνησης ότι το περιβόητο «πράσινο πιστοποιητικό» της ΕΕ δεν (ΔΕΝ) μπορεί να λειτουργήσει ως περιοριστικό δικαιωμάτων που απορρέουν από Ευρωαποφάσεις, όπως π.χ. στην περίπτωση της Μάλτας που πήγε προς στιγμήν να κλείσει τα σύνορά της σε μη εμβολιασμένους για να απειληθεί με κεραυνούς Βρυξελλών και παραπομπή στο Ευρωδικαστήριο… – χρήσιμο να μην ξεχνούμε πού βρίσκεται το πράγμα. Λοιπόν:

  • Οι Ιταλοί έσπευσαν να επιβάλουν – Μάριο Ντράγκι – υποχρεωτικό εμβολιασμό των υγειονομικών. Βέβαια, το θέμα πήρε πρώτα την έγκριση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας (η Ιταλία ΕΧΕΙ Συνταγματικό Δικαστήριο). «Οπλισμένος» μ’ αυτό, ο Ντράγκι σκέφτεται επέκταση στους δασκάλους/καθηγητές, ίσως και στα σώματα ασφαλείας.
  • Οι Γάλλοι είδαν τον Μακρόν να προωθεί ταχύτατα την υποχρεωτικότητα σε υγειονομικούς, προσωπικό βοηθείας ηλικιωμένων κοκ, καθώς και στους πυροσβέστες ή ορισμένους στρατιωτικούς: υπολογίζεται ότι θα πρόκειται για 700.000 άτομα. Βέβαια, κατά την ψήφιση από την Γερουσία προστέθηκαν ρήτρες χαλάρωσης, π.χ. με την χρήση αρνητικού τεστ PCR εφόσον έχουν λάβει μια δόση εμβολίου. Ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει αφήσει να γίνεται λόγος ακόμη και για γενική υποχρεωτικότητα, και τούτο παρά σοβαρές διαδηλώσεις τύπου Gilets Jaunes κατά της συζήτησης αυτής: η Προεδρική εκλογή του 2022 θεωρείται ότι απαιτεί πυγμή.
  • Στην Γερμανία, η αρχική στάση ήταν εναντίον κάθε συζήτησης για υποχρεωτικότητα. Στην συνέχεια, η Καγκελάριος Μέρκελ άφησε να φανεί ότι συγκινείται από την προσέγγιση Μακρόν. ωστόσο, το κόμμα της της υπενθυμίζει ότι… στις εκλογές του Σεπτεμβρίου δεν είναι υποψήφια η ίδια, ενώ τα υπόλοιπα στελέχη της είναι. Και, εδώ, οι εκλογικές απαιτήσεις είναι διαφορετικές. Η υποχρεωτικότητα δεν «περνάει» εύκολα στην Γερμανία λόγω μνημών…
  • Στην Αγγλία, που υπήρξε με κάθε πανηγυρικότητα λήξη κάθε περιοριστικού μέτρου την περασμένη βδομάδα (Freedom Day), η αναφορά σε έμμεση υποχρεωτικότητα – με το να γίνει η προσκόμιση πιστοποιητικού εμβολιασμού προϋπόθεση για την είσοδο σε κλαμπ ή χώρους μαζικής διασκέδασης – έφεραν έντονες αντιδράσεις. Η συζήτηση αναβλήθηκε.

Συνολική εικόνα: πολλή πολιτική σκοπιμότητα, εύκολη αναβολή, πάμε για φθινόπωρο παρατηρώντας την «Δέλτα», εν αναμονή της «Έψιλον».