Η υπαρκτή συναίνεση, που όμως χαρωπά περιφρονείται

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Στο ταξίδι-αστραπή του Κυριάκου Μητσοτάκη, Πρωθυπουργού, στην Κύπρο (ενόψει Πενταμερούς, όπου οι πιέσεις του διεθνούς συστήματος «ξεσούρνουν» την συζήτηση μακριά από την διζωνική-διοικητική Ομοσπονδία προς Συνομοσπονδία/χωριστικότητα) και ακόμη περισσότερο στο Ισραήλ (οι σχέσεις με το οποίο προσλαμβάνουν όλο και σαφέστερη γεωστρατηγική διάσταση), εκείνο που αποτυπώθηκε για μιαν ακόμη φορά είναι η ύπαρξη συναίνεσης στην Ελληνική πολιτική σκηνή. Ναι, σωστά το διάβασες φίλε αναγνώστη: η ύπαρξη ουσιαστικής συναίνεσης, συναίνεσης στα μεγάλα και βαριά μέτωπα. Όσο κι αν καμουφλάρεται η συναίνεση αυτή κάτω από παραδοσιακό καυγά, όσο κι αν περιφρονείται.

Εδώ, μια παρέκβαση: άμα ερχόταν στην Ελλάδα του 2020 ένας μελετητής των πολιτικών από μια χώρα που να μην έχει προσλαμβάνουσες από την Ελλάδα – ένας μελετητής από την Ν.Α. Ασία, ή την υποΣαχάρια Αφρική ας πούμε – θα κινδύνευε γενικότερα να διαγνώσει συναινέσεις. Δείτε για παράδειγμα το καυτό μέτωπο του Covid-19 και των εμβολίων. Στην αρχή ήδη της πανδημίας, ο αρχηγός της Κυβέρνησης (στηρίζοντας μια διεθνή προσωπικότητα, τον Ηλία Μόσιαλο του LSE, σύμβουλο παλιότερα μεταξύ άλλων του ΕΣΥ της Κίνας) τοποθετήθηκε δημόσια σε διεθνές κοινό – μέσω της FAZ – για την σκοπιμότητα οι πατέντες των εμβολίων αλλά και των διαγνωστικών τεστ να αποκτηθούν από την ΕΕ ώστε να παρασκευασθούν τα καίρια αυτά προϊόντα μαζικά και από κοινού. τώρα που προέκυψε η απόλυτη κακοτεχνία στην προώθηση των εμβολίων στην Ευρώπη, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης πρότεινε πρωτοβουλία της ΕΕ για την απόκτηση των πατεντών των εμβολίων και διαχείριση/παραγωγή σε τοπικό επίπεδο. Σχεδόν και η διατύπωση, πανομοιότυπη θα διεπίστωνε ο εξωτικός μελετητής των Ελληνικών πραγμάτων! Και όμως, στην εδώ/ιθαγενή δημόσια συζήτηση η κάθε πλευρά σπεύδει να απαξιώσει την άλλη και την πρότασή της –  ούτε καν να διεκδικήσει την πατρότητα, ή την βέλτιστη διατύπωση.

Όμως και στα βαριά διεθνή και στις γεωπολιτικές ισορροπίες, συναίνεση υπάρχει επί της ουσίας κι ας επικρατεί μια ατμόσφαιρα σκυλοκαυγά. Δείτε τις καημένες τις διερευνητικές ΕλληνοΤουρκικές επαφές (δηλαδή… συνομιλίες) και τον στόχο της Χάγης: η ηγετική ομάδα της Κυβέρνησης και οι ηγετικές φιγούρες της Αντιπολίτευσης (όχι δε μόνον της Αξιωματικής, ακόμη και του ΚΙΝΑλ ή του ΜέΡΑ), συμφωνούν με την συνέχιση και εμβάθυνση των διερευνητικών και με «στόχο Χάγης». Ομοίως συμφωνούν ότι αντικείμενο θα είναι «μόνον υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ» – αν και λίγο πιο προσεκτικά ο Κ. Μητσοτάκης αγγίζει τις «θαλάσσιες ζώνες», ευρύτερα, άρα και την υπόθεση της αιγιαλίτιδας; Άλλο που ισχυρές δυνάμεις και στην μια και στην άλλη πλευρά (Σαμαρικοί/κάποιοι Καραμανλικοί, συν παλαιό πατριωτικό ΠΑΣΟΚ) διαφωνούν διαρρήδην. Και απειλούν δυναμική αποστασιοποίηση.

Αλλά και στο άλλο, πάλαι ποτέ πυρπολητικό της δημόσιας συζήτησης ζήτημα διεθνών σχέσεων της Ελλάδας –  το ονοματολογικό του Μακεδονικού και τις σχέσεις ουσίας με την Βόρεια Μακεδονία, που συνήγειρε τις πλατείες και ανέτρεψε Κυβερνήσεις – οι ηγεσίες Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης συμπορεύονται, με κάποιες διαφοροποιήσεις ύφους μόνο, ώστε να «κρατούν» τις διαφωνίας στις τάξεις των οπαδών.

Έτσι λοιπόν, φθάνουμε στο επίκαιρο των συζητήσεων Μητσοτάκη σε Κύπρο και Ισραήλ. Στην δεύτερη περίπτωση, η ΕλληνοΕλληνική συναίνεση έχει εμπεδωθεί, όσο κι αν πρόκειται για συναίνεση ανάγκης – η Ελλάδα την χρειάζεται απολύτως στην στενή σχέση με το Ισραήλ, όχι μόνο για την τεχνολογική/αμυντική συγκράτηση της Τουρκικής επιθετικότητας, αλλά και ως συνεκτικό παράγοντα των Τριμερών στην περιοχή, καθώς και στην παγίωση της Αμερικανικής στάσης, άλλωστε. Οι μνήμες της εγγύτητας της Ελληνικής πολιτικής με το ριζοσπαστικό Αραβικό στοιχείο,  Παλαιστίνιους κοκ είναι πλέον απόμακρες: τώρα Αίγυπτος, HAE, Σαουδαραβία στο βάθος, εντάσσονται στην συζήτηση μέσω μιας ευρύτερης προσέγγισης που ενσωματώνει Ισραήλ και ΗΠΑ…

Στην περίπτωση της Κύπρου/του Κυπριακού, όμως, το πράγμα είναι πιο πικρό. Ασφαλώς η δικοινοτική-διζωνική δεν πρόκειται να πάψει να αποτελεί την τιμημένη μόνη αποδεκτή προσέγγιση. όμως η Ελλαδική συναίνεση αφορά κάτι άλλο, φοβούμεθα: το ότι η Αθήνα δεν θα δαπανήσει πολιτικό κεφάλαιο στο Κυπριακό, διεθνώς ή Ευρωπαϊκά, πέρα από το εντελώς απαραίτητο για την πολιτική ευπρέπεια.