Η ευρύτατη συζήτηση για την προσέγγιση των φαινομένων βίας

Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Σε διαφορετική κατεύθυνση από την πρωτοβουλία του υπουργού Δημοσίας Τάξεως να παραδώσει στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου τον φάκελο «500 ποινικών» που, κατά την μηντιακή φιλοξενία της κίνησης αυτής, «κυκλοφορούν ελεύθεροι», είχε ξεκινήσει πριν κάποιες εβδομάδες από την ίδια πηγή – το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (θα δείτε ευθύς αμέσως γιατί, εδώ, αποδίδουμε την επίσημη ονομασία…) μιαν κίνηση για ουσιαστική/πιο στοχευμένη αλλά και μελετημένη (κατά προσδοκίαν) προσέγγιση του φαινομένου της βίας, όπως αυτό εξαπλώνεται και ριζώνει. Μιλούμε για αρκετές εβδομάδες πριν την φρίκη των Γλυκών Νερών…

Είχε δημιουργήσει ο Μ. Χρυσοχοϊδης (με το Προεδρικό Διάταγμα 10/2021) Διεύθυνση Πρόληψης της Βίας, με Τμήμα Στρατηγικού Σχεδιασμού/Πολιτικής Πρόληψης, Τμήμα Μελετών και Ανάλυσης, Τμήμα Υλοποίησης Δράσεων. Υπαγωγή αμέσως στον υπουργό, αν και η λειτουργία του υφυπουργού Λευτέρη Οικονόμου κάπου εκεί κοντά κινείται.

Παράλληλα, βέβαια, δημιουργήθηκε και Διαρκής Επιτροπή για την Στήριξη των Θυμάτων Βίας και Τρομοκρατίας , στην οποία επικεφαλής τέθηκε η Μαριέττα Γιαννάκου. Στο ξεκίνημα των εργασιών της Επιτροπής, η έμφαση τέθηκε στην στήριξη των θυμάτων τρομοκρατίας (συγγενείς τους έχουν συμπεριληφθεί στην Επιτροπή, άμισθα, από τον Γιώργο Μομφεράτο μέχρι χήρα αστυνομικού), πλήν όμως το πεδίο λειτουργίας της προβλέπεται ευρύτερο. «Πρόληψη της βίας και της ριζοσπαστικοποίησης» ήταν οι βασικές αναφορές κατά την έναρξη των εργασιών.

Η επιλογή της Μαριέττας Γιαννάκου για ρόλο σ’ αυτά τα πλαίσια έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς πριν κάποιους μήνες η βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ. είχε τοποθετηθεί «κάθετα», όπως λέγαμε παλιότερα, εναντίον της λογικής της διαβόητης Γραμματείας Αντεγκληματικής Πολιτικής («δεν μπορεί να ασχολείται με το να εφαρμόζει κανόνες τάξης και συμμόρφωσης στις φυλακές, πρέπει να ασκεί αντεγκληματική πολιτική» και παρακάτω «οι φυλακές [πρέπει] να είναι δημιουργημένες με νέους κανόνες, με βάση τον σεβασμό στα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα και την δυνατότητα στοιχειώδους ιδιώτευσης»), όλα αυτά προτού λάμψει ο αστέρας της Γ.Γ. Σοφίας Νικολάου με αφορμή την υπόθεση Κουφοντίνα.

Ενώ λοιπόν η δρομολόγηση μιας εσωτερικής για την Ελληνική Αστυνομία προσέγγισης των φαινομένων βίας σε μια γραμμή (κατά τις διακηρύξεις, πάντως) πρόληψης, έδειξε να ξεκινάει – με την Επιτροπή Γιαννάκου – μονόπλευρα προς τα θύματα της τρομοκρατίας, η βασική /οργανωτική πρωτοβουλία θα επέτρεπε να ανοίξει η μελέτη και η συζήτηση για την βία «εκεί» απ’ όπου η κοινωνία προσδοκά προστασία (υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη», θυμηθείτε…). Αρκεί βέβαια να μην λειτουργήσει – όπως συνέβη στην αντίστοιχη περίπτωση Επιτροπής Αλιβιζάτου για την αστυνομική βία – πρόσκαιρα/προσχηματικά κυρίως, δε, να μην εκτραπεί σε μονόπλευρη ανάδειξη των θεμάτων τρομοκρατίας σε μια λογική replay παλαιότερων σκηνών.

Η ανερχόμενη βία είναι η σημερινή, θα είναι η αυριανή.