Οικονομική Επιθεώρηση, Φεβρουάριος 2021, τ. 1003

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ του Χάρη Σαββίδη

Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος αποτελεί εδώ και τρεις δεκαετίες το «ιερό δισκοπότηρο» για τους υποστηρικτές των πολιτικών απελευθέρωσης της οικονομίας προς όφελος των δυνάμεων της αγοράς. Επιχειρήθηκε ξανά και ξανά: από την πρώτη κυβέρνηση Μητσοτάκη και τη μεταρρύθμιση Σουφλιά (αποτέλεσμα της οποίας είναι η διάκριση, μέχρι σήμερα, των ασφαλισμένων σε «προ» και «μετά» το 1992) μέχρι τη «δεύτερη φορά» Σημίτη και το «ασφαλιστικό Γιαννίτση» (που σταμάτησαν οι κινητοποιήσεις των συνδικάτων) κι από τις παρεμβάσεις ήδη από τις πρώτες εβδομάδες εφαρμογής του Μνημονίου, το 2010, μέχρι τον νόμο Κατρούγκαλου.

Σήμερα, όμως, η συζήτηση για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού έρχεται να συναντήσει μια άλλη μεγάλη… κουβέντα, που αφορά το επενδυτικό κενό το οποίο προέκυψε στην ελληνική οικονομία κυρίως την τελευταία δεκαετία. Ένα έλλειμμα επενδύσεων που συνήθως εκτιμάται περί τα 100 δισ. ευρώ (γράφημα 1) και συνδέεται άμεσα με την υποχώρηση των αποταμιεύσεων των νοικοκυριών κατά τα χρόνια της κρίσης και των Μνημονίων (γράφημα 2).

Προκειμένου να ενισχυθούν οι εγχώριες επενδύσεις ιδιωτών προτείνονται σειρά κινήτρων (κυρίως φορολογικών), αλλά παράλληλα αναζητείται τρόπος να αυξηθεί η διαθέσιμη δεξαμενή κεφαλαίων. Εκεί ακριβώς είναι όπου συναντιούνται οι συζητήσεις για ασφαλιστικό και επενδυτικό κενό, προκειμένου η ασφαλιστική μεταρρύθμιση να ενισχύσει τους κεφαλαιοποιητικούς πυλώνες του συνταξιοδοτικού συστήματος.

 

διαβάστε τη συνέχεια στην Οικονομική Φεβρουαρίου