Κακές, απαράδεκτες λύσεις και χειρότερες, πιο απαράδεκτες λύσεις

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Τέτοιες μέρες που βρισκόμαστε – που αντιμετωπίζει η φίλη πατρίς, όπως θάλεγαν οι παλιότεροι – έχουν φουντώσει οι φόρμουλες, οι διατυπώσεις.

Την κορυφαία ατάκα οφείλουμε, βέβαια, στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Μιλώντας στον – εορτάζονται σήμερα… – Αντώνη Σρόιτερ του Alpha, σε σκηνογραφία Μεγάρου Μαξίμου και απαντώντας στο βασικό ερώτημα των ημερών «τι θα κάνει αν η Τουρκία…» (εδώ ο καθένας βάζει την δική του υπόθεση: πέρασμα ωκεανογραφικού/σεισμογραφικού σαν το Oruc Reis είναι η πιο «εύκολη» περίπτωση, μετά ή άνευ «γκρίζων καραβιών» σε συνοδεία, είναι το πιο δύσκολο: ύστερα κλιμακώνεται το πράγμα), διαβεβαίωσε ότι θα κάνει «ό,τι χρειάζεται». Για να συμπληρώνει παρευθύς το καταπληκτικό ότι θα κάνει ό,τι χρειάζεται, «για να μην χρειαστεί να κάνει ό,τι χρειάζεται».

Οι σύμβουλοι ατάκας του Πρωθυπουργού – υποείδος των λογογράφων ή/και συμβούλων στρατηγικής – αληθινά κερδίζουν, hands down που λένε, ο,τιδήποτε διέθετε ποτέ ο Λευκός Οίκος, τα Ηλύσια, η Ντάουνινγκ Στρητ 10! Καθώς οι μέρες είναι βαριές, τις ώρες αυτές στην Αθήνα ο πολέμαρχος Χαφτάρ της Λιβύης καθ’ οδόν προς την Διαδικασία του Βερολίνου, απ’ όπου με τουρκικό βέτο αποκλείσθηκε η φίλη πατρίς Ελλάς – μην παριστάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας, με την «απομονωμένη Τουρκία» (κατά Δένδια, κατά τα πειθήνια Ελληνικά μήντια κοκ) να οδηγεί τον χορό – , ο Κ. Μητσοτάκης προσέθεσε και λίγη φόρμουλα με περιεχόμενο: Η Ελλάδα θα ασκήσει βέτο στην ΕΕ (αν, εννοείται, υπάρξει λύση για το Λιβυκό στην Διαδικασία Βερολίνου, κι αν η λύση αυτή εμπλέξει θεσμικά την ΕΕ) εφόσον δεν ακυρωθεί το ΜΟU/συμφωνία για ΑΟΖ Λιβύης-Τουρκίας. Ευτυχώς, εδώ πρόσεξε ο Πρωθυπουργός. Και, ενώ αρχικά φάνηκε ότι το βέτο θα ησκείτο στην Κορυφή της ΕΕ – ώστε να γίνει ο ίδιος συνεχιστής της παράδοσης Ανδρέα Παπανδρέου στα Ευρωπαϊκά (ο άλλος βετοφόρος, ο Κώστας Καραμανλής, το έπραξε – δηλαδή δεν το έπραξε, απλώς οι διαδικασίες προέβλεπαν ομοφωνία – σε περιβάλλον ΝΑΤΟ) – το προσγείωσε σε βέτο σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, γνωρίζοντας ότι στην Κορυφή θεσμική διαδικασία πάει αλλιώς. Καλύτεροι εδώ οι σύμβουλοι επί Ευρωπαϊκών, στα διαδικαστικά με αιχμή τα επικοινωνιακά!

Επιστροφή, όμως, στην ουσία. Με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να έχει ρητά και ξεκάθαρα ξεδιπλώσει το σενάριο των αμέσως επομένων φάσεων στα ΕλληνοΤουρκικά εκεί που συναρτώνται με την Ανατολική Μεσόγειο, και με ευθύτερες υπερπτήσεις (ποιες παραβάσεις FIR, και κάποιες παραβάσεις εναερίου χώρου 10 μιλίων!) των γκριζαρισμένων και των ευθέως διεκδικούμενων νησιών στο Αιγαίο (δείτε τον χάρτη, πού είναι τα εν λόγω νησιά, πού οι ΑΟΖ  του χάρτη Λιβύης – Τουρκίας…) οι Ελληνικές φόρμουλες και κινήσεις επικοινωνιακής διπλωματίας φθάνουν στα όριά τους. Η φίλη πατρίς δεν κατάφερε να προσκληθεί στην Διαδικασία του Βερολίνου, όπως δεν είχε προσκληθεί και στην αντίστοιχη για τα Δυτικά Βαλκάνια. Στο εσωτερικό μέτωπο, η συνήθης κατάσταση: η Κυβέρνηση των 8 μηνών φορτώνει στην νυν Αξιωματική Αντιπολίτευση την ευθύνη για την διπλωματική αναποτελεσματικότητα της Ελλάδας, εκείνη απαντά ότι οι χειρισμοί κρίσης γίνονται τους τελευταίους μήνες και οδήγησαν…εδώ. Η «Αμερικανική ασπίδα» τώρα-τώρα δεν πολυχρησιμεύει, καθώς οι ΗΠΑ στην Λιβύη έχουν πάει αρκετά πίσω, την στιγμή μάλιστα που η Συμφωνία για τις Βάσεις έρχεται στην Βουλή οσημέραι (μαζί με τον εκλογικό νόμο… χαρακτηριστική η σύμπτωση). Α, ναι, και οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μας παραπονούνται διακριτικά για την υποδοχή Χαφτάρ στην Αθήνα, παραμονές Βερολίνου.

Ας μας επιτρέψει ο αναγνώστης να προτείνουμε την δική μας άχρηστη φόρμουλα: μπροστά μας υπάρχουν κακές λύσεις και χειρότερες λύσεις. Απαράδεκτες λύσεις και ακόμη πιο απαράδεκτες λύσεις. Το πρόβλημα είναι αλλού, στον άλλο διχασμό που έχουμε μπροστά μας. Η μια οικογένεια λύσεων έγκειται στην προσέλευση σε τραπέζι διαπραγματεύσεων, για συνυποσχετικό με Χάγη (ή αντίστοιχο) στον ορίζοντα: φυσικά και δεν θα είναι «μόνον η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ» στο τραπέζι, καθώς και η αιγιαλίτιδα και τα νησιά που θα αποτελέσουν βάση για τον υπολογισμό θα συμπαρασυρθούν. Η άλλη οικογένεια είναι οι κινήσεις απώθησης-και-όπου-φτάσει-η-εμπλοκή επί του πεδίου, ως πολιτική αποτροπής μέσα σε κρίση.

Μόνο που… ποια από τις δυο είναι η κακή και απαράδεκτη λύση, και ποια η χειρότερη και πιο απαράδεκτη; Πάλι θα τσακώθουμε. Ενώ ο «απρόβλεπτος» Ερντογάν θα αποδεικνύεται ό,τι το πιο προβλεπτό. Και οι τηλεφωνικές γραμμές με Ουάσιγκτον θα πέφτουν, βρε παιδί μου, κάθε τόσο.