Μια ιδέα για το μέλλον που έρχεται

Οικονομική Επιθεώρηση, Οκτώβριος 2022, τ.1023

ΒΟΡΕΙΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ

του Kώστα Δ. Μπλιάτκα

Από τον Σεπτέμβρη της Θεσσαλονίκης στον Οκτώβρη είναι μια αυταπάτη δρόμος. Έρχεται η επιστροφή στην καθημερινότητα μετά την πυκνή και υπερπροβεβλημένη στα ΜΜΕ παρουσία των πολιτικών, των τεχνοκρατών, των επιχειρηματιών και των εταιρειών κολοσσών της νέας τεχνολογίας στη ΔΕΘ.

Ό,τι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε από το «βήμα της Έκθεσης», ό,τι χρεώθηκε και πιστώθηκε στα κόμματα με τα προγράμματα και τα «θα» τους βαθμολογήθηκε ήδη στις δημοσκοπήσεις, και εμείς χωρίς ΔΕΘ, χωρίς χρυσόσκονη, σαν βασιλιάδες σε αρχαίο δράμα και χωρίς τους Αθηναίους και άλλους προσφιλείς επισκέπτες, που χάρηκαν την ερωτική πόλη, έχασαν δημιουργικά τον καιρό τους και γύρισαν κι αυτοί στο σπίτι τους, καλωσορίζουμε το σύνηθες φθινοπωράκι, μόνοι.

Αν κάτι μας έμεινε όμως από την 86η φετινή ΔΕΘ είναι η σαρωτική, δυναμική φοιτητική παρουσία στα καλαίσθητα και διαδραστικά θεματικά αφιερώματα για την εκπαίδευση “Academia” στο Περίπτερο 14.

Είδαμε από κοντά τις καινοτόμες εφαρμογές που έχουν αναπτυχθεί στα ερευνητικά εργαστήρια, καθώς και τα εκθέματα φοιτητικών επιστημονικών ομάδων που μαζί με τους καθηγητές τους ήταν εκεί για να μας ξεναγήσουν.

Οι πύραυλοι αεροδιαστημικών εφαρμογών, το πρώτο ηλεκτρικό μονοθέσιο της Democritus Racing Team (DRT), το ρομπότ που παίζει σκάκι, η αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρει η συνθετική βιολογία, ώστε να συνδράμει στο διαγνωστικό πεδίο εισάγοντας καινοτόμες μεθόδους και εφαρμογές, ήταν για μας ένας καινούργιος κόσμος.

Τα αντιπροσωπευτικά δείγματα του ερευνητικού έργου που συντελείται στα ελληνικά ΑΕΙ ήταν εντυπωσιακά. Ο νέος λόγος, η ζωντανή και ευγενής ξενάγηση που μας έκαναν οι 20χρονοι και οι 20χρονες φοιτητές και φοιτήτριες ήταν μια γεύση από το μέλλον που έρχεται.

Πόσο άλλαξε το πανεπιστήμιο. Τα δικά μας τα χρόνια φαντάζουν πια προϊστορικά.

Με τη φοιτητική παρουσία στις σχολές και στο campus τα χρόνια του ‘70 και του ‘80 να σφραγίζεται από μια υπερ-πολιτικοποιημένη στάση απέναντι στα πράγματα, με κινητοποιήσεις, πολιτιστικές δράσεις, ατέλειωτες συζητήσεις και συνελεύσεις και μια συμμετοχή στα μαθήματα και στα εργαστήρια περιορισμένη μάλλον στο μίνιμουμ της προσπάθειας. Με τις πανταχού παρούσες νεολαίες των κομμάτων και τις παρατάξεις να δίνουν τον τόνο και τις φοιτητικές εκλογές να είναι κεντρικό θέμα στην πολιτική ζωή, αφού αποτύπωναν την επιρροή του κάθε κόμματος στο μορφωμένο κομμάτι της νεολαίας.

Όλα αυτά τα ζούσες ίσως πιο έντονα από οποιοδήποτε άλλο ΑΕΙ μέσα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το πολυπληθέστερο της χώρας, το οποίο έχει τις σχολές του συγκεντρωμένες στον ίδιο χώρο στην καρδιά της πόλης, απέναντι από τη ΔΕΘ και μόλις 500 μέτρα από τον Λευκό Πύργο.

Αλλά όπως έγραψε και τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος, «η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία». Και ευτυχώς.