Μάθαμε κάτι για την διαχείριση των κυμάτων της Covid-19;

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Επανήλθε λοιπόν στην επικαιρότητα – μεσοκαλόκαιρα – η υπόθεση των κρουσμάτων του κορωνοϊού, και μάλιστα νέων μεταλλάξεων / «υποπαραλλαγών» της Omicron (τελευταία η ΒΑ.5, επίσης μεταδοτική αλλά και πιο έντονη ως προς την νόσηση) που ως νέο κύμα περνάει ανά την Ευρώπη – και ήδη από την Ελλάδα. Με την αρχική Omicron είχαμε βολευτεί στην ιδιαίτερα μεταδοτική μεν, αλλά πιο ήπιας νόσησης παραλλαγή όταν σάρωσε την άνοιξη, όμως τώρα με την επανεμφάνιση συμπτωμάτων υψηλού πυρετού ή και πνευμονίας έχουμε μνήμες Delta, ή και των αρχικών εκδοχών της Covid-19 να χτυπούν καμπανάκι.

Η κατάρρευση των «σκληρών» δεικτών – θάνατοι και νοσηλείες σε ΜΕΘ/διασωληνώσεις – μαζί και η κόπωση των ανθρώπων από την συνεχή αναφορά της Covid-19 στην δημόσια συζήτηση, είχαν βοηθήσει την επίσημη-πολιτική διαχείριση της πανδημίας σε μια κατεύθυνση επιστροφής στην κανονικότητα. Το «πότε θα πετάξουμε επιτέλους τις μάσκες», όπως είχε καλλιεργηθεί από τα κανάλια αλλά και όπως εξέφραζε την κόπωση του πληθυσμού, εκτόπισε στην αρχή της φετινής τουριστικής σαιζόν – αυτή ήταν ήδη από το καλοκαίρι του 2020 η ουσία της «διαχείρισης της πανδημίας» μετά το αρχικό σοκ του ψυχρού φόβου – όχι απλώς κάθε μέτρο προστασίας, αλλά και κάθε αναφορά σε κρούσματα. [Μην αυταπατώμεθα: πολιτική ήταν πάντα η διαχείριση, ακόμη και όταν διακηρυσσόταν η ευθυγράμμιση με τις «απόψεις της επιστήμης» – πολιτικά ήταν τα διαγγέλματα Μητσοτάκη με φόντο την Βρεφοκρατούσα του Παρθένη προκειμένου να τονισθεί η κατάσταση ανάγκης, πολιτική και η φωτεινή εικόνα με φόντο την Δύση στην Σαντορίνη για να διακηρυχθεί η νίκη. Πολιτική και η αντιπαράθεση ύφους Δημήτρη Τσιόδρα/Νίκου Χαρδαλιά – πολιτικότατη].

Ήδη όμως με την βουτιά από τις 28.900 κρούσματα στις 29 Μαρτίου (όπου σημειωτέον είχαν βρεθεί μετά μια βύθιση στα 8.500 τρεις βδομάδες νωρίτερα), η ημερήσια παρουσία επί μεγάλο διάστημα στην περιοχή των 5.500 κρουσμάτων Μάιο εγκατέστησε σε επανάπαυση – ώστε, μέσα Ιουνίου, να ξαφνιάσει δυσάρεστα η αιχμή των 9.000 κρουσμάτων ημερησίως. Αυτό έκανε τον ΕΟΔΥ να σημειώσει την κατά 145% αύξηση των επιβεβαιωμένων νέων κρουσμάτων μέσα στην τελευταία εβδομάδα, με τις εισαγωγές σε νοσοκομεία να ξαναπλησιάζουν τις 150 σε ημερήσια βάση.

Οπότε… ξαναχτύπησαν οι παρουσιάσεις στα κανάλια – τον παραδοσιακό σουρρεαλιστικό δίαυλο ενημέρωσης, προειδοποίησης, διάχυσης ανησυχίας, επεξήγησης μέτρων,  προβολής στο μέλλον, διαχείρισης πανικού – και επανήλθε η συμπαθής και πολύπειρη συνδικαλίστρια κυρία Ματίνα Παγώνη ή και ο εύπλαστος περί την επιχειρηματολογία επιδημιολόγος Γκίκας Μαγιορκίνης (ήταν εκείνος που, στην αρχή, είχε επιχειρηματολογήσει – μάλιστα με διαγράμματα! – για το πώς οι πυκνές σειρές μαθητών στις τάξεις παρ’ ημίν δεν δημιουργούν πρόβλημα, όταν ανά την Ευρώπη έσπευαν να αραιώσουν). Όταν δούμε να πυκνώνει η παρουσία του πνευμονολόγου Νίκου Τζανάκη του ΠΕΠΑΓΝΗ από την Κρήτη, ή του επίσης Νίκου Καπραβέλου της ΜΕΘ Παπανικολάου/Θεσσαλονίκης, το πράγμα θα έχει αληθινά βαρύνει – για να απογειωθεί άμα βλέπαμε στην οθόνη και τον με σαβοναρολικές αποχρώσεις Θόδωρο Βασιλακόπουλο του ΕΚΠΑ. Μόνη παραμυθία, ότι από τον κεντρικό κρατικό τομέα ευθύνης, η δυναμική φιγούρα του Νίκου Χαρδαλιά έχει βρει καταλληλότερη θέση της στο μέτωπο της άμυνας/των Ελληνοτουρκικών. Ενώ εκείνη π.χ. του Μάριου Θεμιστοκλέους έχει τελείως διαφορετικό ύφος.

Συνειδητά πασχίζουμε να κρατήσουμε ένα ελαφρύ ύφος, ας πούμε καλοκαιρινό, σ’ ένα διόλου ελαφρύ θέμα. Διότι οι επανανοσήσεις ήδη νοσησάντων, ή πάλι το κύμα μετάδοσης προς τριπλά εμβολιασμένους δημιουργεί ένα μεγάλο ρήγμα εμπιστοσύνης – εκ των υστέρων, αλλ’ έτσι διδάσκουν σκληρά οι πανδημίες: με τα μάτια στην πείρα του παρελθόντος – στο ποια μέτρα προφύλαξης «εγγυώνται» κάτι που (πάλιν πολιτικά!) η δημόσια ενημέρωση και οι διάφορες καμπάνιες πειθούς και καταναγκασμού έσπειραν στην κοινότητα. Αν όντως βρεθούμε με πέμπτο – ή είναι έκτο; – κύμα της Covid-19, ας σκεφθούν οι πολιτικοί και μηντιακοί διαχειριστές δυο και τρεις φορές πριν (επαν)ενεργοποιήσουν τους μηχανισμούς τόσο διαβεβαιώσεων/υποσχέσεων/εγγυήσεων, όσο και εκείνους διχασμού του πληθυσμού σε υπεύθυνους και άφρονες.

Τα είδαμε και τα δυο. Δεν λειτούργησαν, παρά μόνο για να σπείρουν οξύτητα. Αυτή την φορά, περισσότερη ενημέρωση και πειθώ – είναι και προεκλογική η περίοδος…