Μεγάλες οι κινητοποιήσεις, σημαντική η απεργία για το εργασιακό. Και τώρα;

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ήταν λοιπόν μεγάλη η συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποίηση της 10ης Ιουνίου, εναντίον του Νόμου Χατζηδάκη (ας μην υπάρχουν αυταπάτες ότι θα μπορούσε να μην ψηφισθεί – μάλιστα φαίνεται ότι και η Αντιπολίτευση θα προσέλθει με θετική ψήφο σε αρκετές διατάξεις).

Και ήταν πολύ μεγάλες οι πορείες, που κατόρθωσαν να συντονισθούν – ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ/ΕΚΑ από Κλαυθμώνος, ΠΑΜΕ από Προπύλαια, διάφορα σωματεία αυτοσυντονισμένα, κάλυψη από το τέλος της λεωφ. Αμαλίας μέχρι Πανεπιστημίου σχεδόν Ομόνοια/REX. Και ήταν πλήρης η προσέλευση των ηγεσιών και της νομενκλατούρας των κομμάτων της Αντιπολίτευσης: Τσίπρας, Φώφη, Κουτσούμπας, Βαρουφάκης. ασφαλώς και των συνδικαλιστικών ηγεσιών, από ΓΣΕΕ/Γιάννη Παναγόπουλου μέχρι Επαγγελματικού Επιμελητηρίου/Γ. Χατζηθεοδοσίου. αλλά και η ΓΣΕΒΕΕ/Γ. Καββαθάς είπε «το νομοσχέδιο δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα από τις απαντήσεις που δίνει». Προτάθηκε, η σχεδόν διακηρύχθηκε νέα κινητοποίηση για τις 16 Ιουνίου. Ακούστηκαν συνθήματα όπως «ρεπό διαρκείας στον κ. Μητσοτάκη» και υπόσχεση για άμεση ανατροπή του νόμου όταν ανατρέψει τα πράγματα η κάλπη (ΣΥΡΙΖΑ). «καταδικασμένη ρύθμιση στην συνείδηση των εργαζομένων, τον λόγο έχουν πλέον οι εργάτες και οι νέοι να στείλουν το νομοσχέδιο στα σκουπίδια» (ΚΚΕ) «επαναφορά στην εποχή της εργασιακής ασυδοσίας και του αυταρχισμού» (ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ).

Πάγωσαν όντως τα ΜΜΜ – αυτές είναι οι συγκοινωνίες, πλην λεωφορείων – έδεσαν και τα καράβια. Ακολούθησαν τα ΜΜΕ – αυτά είναι τα μέσα ενημέρωσης, που η απεργιακή συμμετοχή τους έγκειται στην… μη-ενημέρωση για την έκταση και το περιεχόμενο των κινητοποιήσεων. Κυρίως, όμως, ευρεία κλαδική συμμετοχή: Οικοδομή – Τρόφιμα-Ποτά –  Σουπερμάρκετ – ακόμη-ακόμη Φάρμακο. Και σημαντική συμμετοχή σε πόλεις της επαρχίας – ακόμη και σε πείσμα νεροποντής στην Θεσσαλονίκη,. Όμως…

….Όμως, μένουμε με το δυσάρεστο ερώτημα: «Και τώρα;» Γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει πιθανότητα να πάει πίσω κάτι από τις πρόνοιες του – μετά από λίγες μέρες – Νόμου Χατζηδάκη. Και μπορεί να υπάρχουν τμήματα του νομοθετήματος, όπως η καθιέρωση της ψηφιακής κάρτας εργασίας (που γενικά καλωσορίζεται, αλλά… υπάρχει πρόβλημα με το ποιος/πώς θα σηκώσει το κόστος υποδομής και λειτουργίας, ποιος/πώς θα «σφραγίσει» για καταστρατηγήσεις) όπου προβλέπεται κλιμακωτή καθιέρωση με κλάδους όπως τα σουπερμάρκετ ή οι τράπεζες, ή τα logistics να προηγούνται στην πρώτη φάση «και βλέπουμε». Ενώ ασφαλώς και υπάρχουν ζητήματα όπως οι γονικές άδειες, η εξίσωση αποζημιώσεων εργατών/υπαλλήλων, ή η αρχή ρύθμισης της τηλεργασίας (με το δικαίωμα αποσύνδεσης: κι εδώ βέβαια τίθεται το ζήτημα των καταστρατηγήσεων…), όπου θετικές/απαραίτητες ρυθμίσεις απλώς τσουβαλιάστηκαν με τις επιθετικές πρόνοιες του Νόμου Χατζηδάκη για να θολώσουν τα νερά: η Αντιπολίτευση σκέφτεται να υπερψηφίσει, πάντως, σε επίδειξη ενός μίνιμουμ ωριμότητας.

Όμως ο πυρήνας των μεταβολών στα εργασιακά θα κριθεί στην πράξη, άμεσα, δε. Και είναι ο πυρήνας αφενός η διαβόητη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, αφετέρου η πρακτική περιορισμού των συνδικαλιστικών δυνατοτήτων/της απεργίας. Όσο επικοινωνιακό κεφάλαιο κι αν επενδυθεί στην παρουσίαση της διευθέτησης του 10ώρου (δηλαδή υπέρβασης του 8ωρου/40ώρου την εβδομάδα) με ετήσια οροφή τις 150 ώρες υπερωριών, με ρεπό αντί αμοιβής της υπερωρίας και με ατομική συμφωνία (όχι με κλαδική, ή έστω επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση), αφενός η πραγματικότητα της συμπίεσης των πραγματικών εισοδημάτων θα φανεί καθώς για πολύν κόσμο οι πληρωμένες υπερωρίες βιώνονταν ως μέρος της αμοιβής, αφετέρου η υποτιθέμενη ελευθερία του εργαζόμενου να δεχθεί ή να απορρίψει την προτεινόμενη διευθέτηση θα ζυγιαστεί στην πράξη. Και τα δυο αυτά, σημειωτέον, υπό τις συνθήκες μείζονος πίεσης καθώς τώρα ακριβώς βγαίνουμε από την κρίση του κορωνοϊού και αποσύρονται οι μηχανισμοί στήριξης. Στην δε πλευρά της ρύθμισης της απεργίας με περιορισμούς στην κήρυξη και με επιβολή μίνιμουμ υπηρεσίας –  και μάλιστα με κυρώσεις κατά συνδικαλιστών σε περιπτώσεις κρινόμενης παρανομίας –  το πράγμα ούτως ή άλλως θα ζυγιαστεί στην πράξη: πάντα ίσχυσε η αρχή «οι απεργίες δεν είναι παράνομες ή μη, καταχρηστικές ή μη, είναι πετυχημένες ή αποτυχημένες».

Το αληθινό ερώτημα είναι άλλο: ήταν ΑΥΤΗ η στιγμή, αμέσως μετά την κρίση του κορωνοϊού που διαδέχθηκε την δεκαετία των Μνημονίων, για να προωθηθούν τέτοιες ρυθμίσεις που ούτε η Τρόικα δεν «έπεισε» τις προηγούμενες Κυβερνήσεις να επιχειρήσουν;