Μετά τις βροχές, έρχεται και ο χειμώνας

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Η νεροποντή που έπληξε  προχτές (και) την Αττική φέρνοντας καταστροφές μέχρι και στο μέσο του Αστικού ιστού – κεραμοσκεπές, πτώση δέντρων, στύλοι της ΔΕΗ έπεσαν στο Νέο Ηράκλειο, υπόγεια πλημμύρισαν σε διάφορα μέρη της πρωτεύουσα, η κυκλοφορία διεκόπη δεξιά και αριστερά – ήταν η συνέχεια των καταιγίδων που γνώρισαν τον Σεπτέμβριο τα νησιά του Ιουνίου, η Δυτική Ελλάδα, με απροσδόκητα μεγάλες καταστροφές και η Καρδίτσα. Εικόνες καταστροφών, αναλύσεων για την επιδείνωση των επιπτώσεων από την κλιματική αλλαγή, νέος γύρος συζήτησης για τις προβλέψεις των μετεωρολόγων και την προβλεπτικότητα της Πολιτικής Προστασίας, τα γνωστά.

Έτσι που τρέχει, όμως, η επικαιρότητα μια «άλλη» εικόνα δεν ευτύχησε να βρεθεί /να παραμείνει όσο θα χρειαζόταν στην δημόσια προσοχή. «Σε απέραντο λασπότοπο» (για να χρησιμοποιήσουμε το δημοσιογραφικό στερεότυπο…) μεταβλήθηκε στα μέσα της περασμένης εβδομάδας ο καταυλισμός προσφύγων/μεταναστών, το προσωρινό ΚΥΤ/Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στο Μαυροβούνι/Καρά-Τεπέ της Λέσβου, όπου μόλις είχε κατορθωθεί να μεταφερθούν οι χιλιάδες που βρέθηκαν εντελώς άστεγοι μετά την πυρκαγιά/τις διαδοχικές πυρκαγιές στην Μόρια. Όπως είχε συμβεί κατ’ επανάληψιν στην «ντροπή της Ευρώπης», οι σκηνές λύγισαν κάτω από την βροχή και τον άνεμο, η περιοχή πλημμύρισε (όσοι γνώριζαν εδαφολογικά το Καρά-Τεπέ είχαν επισημάνει ότι τα κατώτερα στρώματα είναι πετρώδη, οπότε η λάσπη που δημιουργείται επάνω συγκρατείται επί τόπου). Οι πρόσφυγες, μετανάστες ή λαθρομετανάστες – ο καθείς ας επιλέξει την ονομασία και συνεπώς την περιγραφή που θεωρεί δόκιμη μαζί και την  υπορρέουσα άποψη πολιτικής! πάντως κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ότι πρόκειται για ανθρώπους – βρέθηκαν να σκάβουν αυτοσχέδια αυλάκια για να προσπαθήσουν να παροχετεύονται τα νερά. Κάποιοι από όσους βρέθηκαν στις λάσπες μετακινήθηκαν σε νέες σκηνές που στήνονταν κατεπειγόντως, άλλοι συνωστίσθηκαν σε διπλανές πιο προστατευμένες («συγχρωτισμός»; λεπτομέρειες!). Οι εικόνες παιδιών στην λάσπη, των σκηνών να έχουν καταρρεύσει, ακόμη και ανθρώπων εντελώς έξω, στην βροχή έκανε και πάλι – smartphones, γαρ – τον γύρο του κόσμου. Ενσωματωνόμενες στην ΕυρωπαΪκή/διεθνή συνείδηση για την αντιμετώπιση του προσφυγικού/μεταναστευτικού επί Ελληνικού εδάφους. [Όσοι διαθέτουν μνήμη, πάντως δυο εβδομάδων, θυμούνται τις δηλώσεις Μέρκελ περί δημιουργίας «μόνιμου καταυλισμού στην Λέσβο» – αυτά, ως πολιτικό σχέδιο υπό Ευρωπαϊκή διαχείριση. Η τοποθέτησή της ήταν στο Μπούντεσταγκ, όπου η Καγκελάριος είχε μιλήσει και για «τρομακτικές εικόνες, και όχι από την Τουρκία αλλά από Κράτος μέλος της ΕΕ, στην Λέσβο». Τότε, δεν υπήρχε το νέο οπτικό υλικό από Καρά-Τεπε].

Βέβαια, στην Ελλάδα είμαστε. Ο ήλιος ξαναβγήκε. Οι λάσπες άρχισαν να στεγνώνουν. Τα ρούχα των προσφύγων μεταναστών ή λαθρομεταναστών ομοίως. Όμως, για όσους γνωρίζουν τις εποχές του έτους, το φθινόπωρο ακολουθείται από τον χειμώνα.     Προκειμένου να μην το παραβλέψουμε αυτό, ήρθε καινούργια νεροποντή χθες στην Λέσβο και οι εικόνες χάους στο Καρά-Τεπέ ανανεώθηκαν. Από  πλευράς Υπουργείου Μετανάστευσης, κινήθηκε τώρα – τώρα! – διαδικασία διαγωνισμού (αξίας 4,5 εκατ. ευρώ, σημειωτέον…) για εργασίες βελτίωσης των συνθηκών στο Καρά-Τεπέ: το πόσοι μήνες θα χρειαστούν για ανάθεση και για εκτέλεση των έργων, παραπέμπει ακριβώς στον χειμώνα.

Εν τω μεταξύ, το ίδιο υπουργείο Μετανάστευσης ανοίγει μέτωπα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ στην Ελλάδα, ακόμη και δείχνοντας προς αυτήν για ευθύνες (ποιότητα των σκηνών): ίσως είναι ευκαιρία να επισημάνει το Υπουργείο Εξωτερικών στο Μετανάστευσης ότι το UNHCR δεν είναι ΜΚΟ, που τόσον «εύκολα» θέλει ένα τμήμα της Κυβέρνησης να στοχοποιεί στο κρίσιμο προσφυγικό/μεταναστευτικό. Εν τω μεταξύ, κλιμάκιο των υπηρεσιών της ΕΕ καταφθάνει για να δει και να αξιολογήσει την κατάσταση – ίσως, εδώ, να ήταν καλύτερο να προηγηθεί η ενημέρωση ότι ούτε η ΕΕ είναι ΜΚΟ, όταν π.χ. προσεγγισθεί το θέμα των ανοιχτών ή κλειστών δομών. Ή και η διατήρηση δομών όπως του πρώην ΠΙΚΠΑ (Έφη Λατσούδη, Βραβείο Νάνσεν για τους Πρόσφυγες) καθώς και το δημοτικό Καρά-Τεπέ που παρέχουν πιο ανθρώπινες συνθήκες.