Οικονομική Επιθεώρηση, Οκτώβριος 2021, τ.1011

ΠΡΌΣΩΠΑ ΠΟΥ ΈΦΥΓΑΝ • από την AKB

 

Το αόρατο νήμα που συνέδεσε τις Εκδόσεις Κέρκυρα επαγγελματικά με τον Μίκη ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2005, όταν γιόρταζε τα 80 χρόνια του στα Χανιά, με μια μεγάλη συναυλία. Είχα πει τότε στη μικρή μου κόρη να έρθει μαζί μου γιατί θα είχε την τύχη να δει από κοντά έναν θρύλο της ελληνικής μουσικής, που ήταν το ίνδαλμά μου από τη δική της ηλικία των 10 ετών. Εκείνη τη βραδιά η ατμόσφαιρα ήταν μαγική, με τον κόσμο να τον αποθεώνει.

Από την εκδήλωση στον Ιανό, τον Δεκέμβριο του 2007, για την παρουσίαση του βιβλίου Μίκης Θεοδωράκης – οι αφίσες μου. Από αριστερά ο Ηλίας Νικολακόπουλος, ο Παύλος Τσίμας, ο Μίκης Θεοδωράκης και η Αλεξάνδρα
Βοβολίνη

Κάπως έτσι ξεκίνησε την επόμενη μέρα μια αναπάντεχη για μένα συνεργασία (αφού ήμουν η εκδότρια κυρίως οικονομικών εντύπων) με την έμπρακτη υποστήριξη της συζύγου του, Μυρτώς, που με οδήγησε στο υπόγειο του εξοχικού τους στο Βραχάτι Κορινθίας για να μου παραδώσει τις αφίσες των συναυλιών του που είχε συγκεντρώσει εκεί. Η κόρη του Μαργαρίτα, η γραμματέας του Ρένα Παρμενίδου και ο δικηγόρος της οικογένειας Αλέξανδρος Λυκουρέζος βοήθησαν στις απαραίτητες διαδικασίες, με τη συμφωνία ότι όλο αυτό το υλικό θα παραχωρηθεί μετά από την έκδοση λευκώματος με τίτλο «Μίκης Θεοδωράκης: Οι αφίσες μου» στη Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη του Μεγάρου Μουσικής και σε ψηφιακή μορφή.

Για να ολοκληρωθεί λοιπόν η έκδοση αυτή, είχα την τύχη να περάσω αμέτρητες ώρες μαζί του στο σπίτι της οδού Επιφανούς. Ήταν γοητευτικός αφηγητής, χειμαρρώδης, και τα αγαπημένα του θέματα ήταν η γέννηση των λαϊκών συναυλιών, αλλά και οι πρωτοποριακές ιδέες του για τη συμπαντική αρμονία, τη μουσική και την επιστήμη. Επίσης, ήταν περήφανος για τις προσπάθειές του στην υπόθεση της ελληνοτουρκικής φιλίας, όταν το 2005 οι δήμαρχοι Χίου και Τσεσμέ σχεδίαζαν να οργανώσουν τα Θεοδωράκεια, με τη συμμετοχή και των νομαρχιών Λέσβου και Σάμου, και απογοητευμένος όταν και αυτή η πρωτοβουλία δεν προχώρησε.

Ο Κώστας Γαβράς, ο Χρήστος Σαρτζετάκης και ο Βασίλης Βασιλικός στην ταράτσα του ξενοδοχείου Ηλέκτρα στη
Θεσσαλονίκη, τον Γενάρη του 2017

Παράπονό του ήταν επίσης ότι στην Ελλάδα δεν αναγνωρίστηκε και σαν συνθέτης κλασικής μουσικής. Η πιο γνωστή ίσως σύνθεσή του σε αυτό τον τομέα ήταν το λυρικό του έργο «Λυσιστράτη», που παίχτηκε το 2002 στο Μέγαρο Μουσικής. Ήταν βαθύτατα ανθρώπινος και απλός όπως μόνο οι μεγάλες, αληθινές προσωπικότητες μπορεί να είναι. Δεν μπορούσα να πιστέψω στην τύχη μου γι’ αυτή τη συνεργασία.

Το λεύκωμα με τις αφίσες κυκλοφόρησε το 2006 και ο Μίκης είχε την υπομονή να υπογράψει πολλά αντίτυπα που έγιναν ανάρπαστα. Έτσι άρχισε για τις Εκδόσεις μας μια ειδική σχέση με το έργο του Μίκη. Το 2007 ο Νίκος Παπανδρέου μάς έδωσε για έκδοση τη μονογραφία του «Μάνος-Μίκης, η ιστορία δυο συνθετών», σχετική με τη μελοποίηση του «Επιταφίου» του Γιάννη Ρίτσου.Το 2010 κυκλοφόρησε στα αγγλικά, από τις Εκδόσεις Κέρκυρα,το βιβλίο «MikisTheodorakis: FindingGreeceinhismusic», της Αγγελικής Μουγή.

Και το νήμα μάς οδηγεί το 2015 να εκδώσουμε το μνημειώδες έργο με τη δικογραφία της υπόθεσης Λαμπράκη, του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας και τότε εφέτη-ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη. Η υπόθεση αυτή έγινε παγκόσμια γνωστή από τη ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Βασίλη Βασιλικού (συνεργάτη του περιοδικού μας από το 1999 ως το 2016).

Μετά από τη συναυλία στα Χανιά, ακολούθησαν ακόμη πάμπολλες συναυλίες με τον Μίκη να διευθύνει με πάθος τις ορχήστρες. Κάθε φορά οι διοργανωτές διαφήμιζαν τη συναυλία ως την τελευταία. Ευτυχώς διαψεύστηκαν πολλές φορές, ως τις 2 Σεπτέμβρη που έφυγε από τη ζωή.